• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Πάσχα
Ψιλικατζού | 16.04.2014 | 14:47
 ...μιας άλλης βολεμένης εποχής
 
Τότε, μετά τη λύσσα της νηστείας σου δίναν στο ένα χέρι το κόκκινο αυγό με το κουλούρι και στο άλλο τη λαμπάδα. Κι εσύ με τα λουστρίνια γεμάτα μαχαιριές στη σόλα μη γλιστράνε, δώστου σάλτα να ανέβεις την ανηφόρα να φτάσεις πρώτη απ΄το τσούρμο του σογιού στο λοφάκι του Άγιου Φίλιππα. Ένα κάρο εκκλησίες η Αθήνα, δίπλα στο δικό μου σπίτι πήγανε και τη χώσανε πάνω στον βράχο ώστε να πρέπει να ανεβαίνω κατσάβραχα για να φάω επιτέλους σαν άνθρωπος. Έφτανες με το ένα χέρι ιδρωμένο και κατακκόκινο από τις μπογιές και με το άλλο καμάρωνες που θα σ’ άφηναν να κρατήσεις κάτι αναμένο.
 
Κι ενώ μέχρι τα μεσάνυχτα χαλβάδιαζες τα απαγορευμένα, φαγιά και φιτίλια, σου ‘παιρνε μόλις λίγα λεπτά να ανάψεις τη λαμπάδα, να σου τη σβήσουν οι αέρηδες εκεί πάνω και να καταβροχθίσεις ό,τι κόκκινο στη χούφτα πριν να αρχίσει να βρέχει σάλια απ΄το σόι. Και σ’ όλα αυτά, έπρεπε να ξέρεις απ΄όξω και τον σωστό διάλογο. Σλουρπ Χριστός Ανέστη εκείνοι, μπλιαχ αληθώς εσύ. Σλουρπ χρόνια πολλά εκείνοι, μπλιαχ χρόνια πολλά εσύ. Ούτε ναι, ούτε ευχαριστώ θεία,  - ούτε μπράβο του, ούτε άξιος, ούτε παράτα μας ρε θεία που λέγανε τα αγόρια και τη γλιτώνανε, εννοείται.
 
Η ναυτία σε ένα τόσο ελληνικό σπίτι, ήταν μόνιμη για όλο το βράδι της Ανάστασης. Να περιμένει το στομάχι σου βδομάδες για κάτι της προκοπής και να του χώνεις παγωμένο ξέβαφο αυγό μαζί με ιδρωμένο κόκκινο κουλούρι. Κι ενώ μέχρι να κατηφορήσεις με τα λουστρίνια τον βράχο είχε ανέβει το στομάχι στη γλώσσα, η μπόχα απ΄τα άντερα και το ολόκληρο ραμένο αρνί με τη γλώσσα στο πλάι σε έπιανε απ΄την εξώπορτα. Για να γιάνεις, σε έστρωναν δίπλα στο σόι και σου ’διναν συκώτια και σπλήνες που κολυμπούσαν σε σούπες με πρασινάδα. Αν δεν το φας δεν σηκώνεσαι.
 
Την άλλη μέρα ήλιοι, κάρβουνα, νταούλια σε φορητά κασετόφωνα, πηρούνια στο χέρι και τρύπες στην πέτσα και σε λίγο στο αρνί. Κρυφές γουλιές μπίρα, λαδωμένα φουστάκια και λουστρίνια πουά με μουστάρδες. Τα ξέρεις. Ζέστα. Του βολέματος. Τόση, που ούτε πρωτοξάδελφος υπουργού δεν έχει νιώσει. Ασφάλεια και πλούτος μαζί με αγάπη και ανάσταση και όλα εκείνα τα όμορφα που σου ΄λεγαν ότι θα πάθεις άμα κάνεις κάθε μέρα τοσταυρόσου.
 
Το βόλεμα των παιδικών σου χρόνων. Ένα μύριο ξεβολέματα μετά, μπορεί και φουντώνει στο λεπτό και σε κρατάει ορθή για άλλα τόσα χρόνια. Όχι όρθια πάντα, μα ορθή. Στα λογικά σου.

Κρυμένη στο πίσω κάθισμα η σακούλα με τα συκώτια και τις σπλήνες κι από πάνω τα αυγά, τις βαφές και το αλεύρι. Βαριέσαι, νυστάζεις, βρωμάνε, που πας να μπλέξεις. Σου ‘μεινε το μαρούλι, η καπλαντοβελόνα και λίγα βρώμικα άντερα για να δέσει το ξόρκι. Μάνα πια. Πάσχα. Παίξτο σωστά. Έχεις τα μικρά να βολέψεις.
 
 
Δείτε επίσης:
5b85ee7781f6d8e9ee99550ec0bae134.jpg