• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Σε παλαιότερες, ευτυχισμένες στιγμές.
Get Up, Get Out
Γιάννης Βαρβάκης | 14.12.2016 | 00:23
Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους: προλάβανε οι Rolling Stones να βγάλουνε ένα δίσκο μόνο με διασκευές, που δεν είναι διόλου κακός, γιατί παίζουν τραγούδια που αγαπήσανε από πιτσιρικάδες, στην Ιουράσσειο περίοδο της μοντέρνας μουσικής. (Άσε δε που σε δυο κομμάτια παίζει κιθάρα και ο Θεός, ή πάντως ο επί της γης εκπρόσωπός του.) Κατά βάση αμερικάνικα μπλουζ, αλλά από την περίοδο που τα μπλουζ μετακομίζανε στις πόλεις και μπαίνανε στην πρίζα κι άρχιζε το ροκενρόλα.
 
Έχει πολλές πρωτιές κι ιδιαιτερότητες ο δίσκος, που προμοτάρεται αλύπητα (θυμίζει το "μουρντάρετε τώρα που είναι ζεστοί"), και γράφουνε όλοι βαθυστόχαστες αναλύσεις χιλιάδων λέξεων. Να πάτε να τις διαβάσετε αλλού. Ουσιαστικά το πρώτο κλιπ του δίσκου ήταν μια διαφήμιση της καλώς εννοουμένης αμερικανίλας (αχ Μπέττυ μου με τα ωραία σου!) με την Kristen Stewart, διότι, πώς να το κάνουμε, τα παππούδια σιτέψανε και δεν πουλάνε optically speaking παρά μόνο σε επαγγελματίες ταριχευτές ή βαθύτατα γεροντόφιλες κορασίδες.
 
 
Είναι ωραίος ο δίσκος γιατί διδάσκει κάποια σχετικά άγνωστα τραγούδια στους νεώτερους και τα επαναφέρει στο προσκήνιο, όπως έκανε κι ο Νταλάρας με το «50 Χρόνια Ρεμπέτικο Τραγούδι» κι ας προσποιείστε τώρα ότι τα ξέρατε αυτά από την κούνια σας.
 
 
Εμένα μεταξύ άλλων με τσίγκλισε το τραγούδι «Little Rain» (των Ewart Abner/Jimmy Reed), όχι μόνον επειδή ΔΕΝ το ήξερα, αλλά και γιατί μου άνοιξε την πίσω πόρτα για το μαγειρείο των Stones, συνδέοντας άλλα, παλιότερα τραγούδια τους που ρούφηξαν στοιχεία από αυτό, δημιουργικότατα μιλώντας πάντα. Δηλαδή, το «Rain Fall Down» το βρήκα μια εξέλιξη αυτής της βασικής ιδέας, με την προσθήκη της κιθάρας του Keith και ό,τι άλλο πουλούσε ο Mick εκείνη την εποχή (τολμηρό βίντεο για την εποχή του, κι ας χασμουριούνται τώρα οι πιτσιρικάδες).
 
 
Ίσως μια πιο μακρυνή συγγένεια να υπάρχει και στο ρεφρέν με το «Dance (Pt. 1)», τότε που παίζανε και ντίσκο και δεν έτρεχε τίποτα για εμάς αλλά οι μεγαλύτεροι φαν τους δικάζανε επί εσχάτη προδοσία και στρέφονταν στους Grateful Dead για σωτηρία.
 
 
Για να μη μακρηγορώ, όλοι σωθήκαμε τελικά, εκτός από αυτούς που δεν το ήθελαν. Και το «Emotional Rescue» εκτός από γκινταπιές, είχε και φοβερές μπλουζιές, δικής τους εμπνεύσεως και συνθέσεως, και μας έδειξαν πού μπορούν να σε φτάσουν τα μπλουζ αν τα εχεις αγαπήσει πραγματικά. Κι αν κάνω λάθος, δεν τρέχει και τίποτα, δεν θέλω τίποτα να αποδείξω, αφορμή για να ποστάρω βιντεάκια μέσα στη νύχτα με τραγούδια που με αρέσουν, και αμαρτίαν ουκ έχω.