• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
"You are the dead". George Orwell, «1984».
I see dead people.
Γιάννης Βαρβάκης | 06.06.2015 | 19:36
"Επειδή η ιστορία του καθενός είναι γνωστή και στην υπηρέτηση των δικαιωμάτων και της αλήθειας και στην υπηρέτηση της συκοφαντίας και των νταβατζήδων", είπε χτες στη Βουλή η Ζωή Κωνσταντοπούλου, απαντώντας με τον δικό της απαράμιλλο τρόπο στον Σταύρο Θεοδωράκη. Είχε προηγηθεί κλιμάκωση της αντιπαράθεσής τους (άλλωστε με όλους το κλιμάκωσε χτες η ΠτΒ, εκτός από τους συγκυβερνήτες), με τον αρχηγό του Ποταμιού να κάνει λόγο, με τον δικό του απαράμιλλο τρόπο, για "αυτούς που καλύπτουν βιαστές".
 
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ως έμπειρη νομικός, αμέσως αντελήφθη ότι σε αυτήν αναφερόταν ο Σταύρος Θεοδωράκης, και έσπευσε να απαντήσει επί προσωπικού (χωρίς φυσικά να απαντήσει αλλά απευθύνοντας άσχετη κατηγορία, τακτική γνωστή στους νομικούς κύκλους ως «κι εσείς βασανίζετε τους νέγρους»), παραβλέποντας έτσι ότι σε ορισμένους από εμάς θύμισε την ιστορία του πατέρα της Νίκου Κωνσταντοπούλου, ο οποίος έδωσε τις δικές του μάχες για τη δημοκρατία και το σοσιαλισμό ως δικηγόρος του Αλαφούζου και υπάλληλος του Βαρδινογιάννη.
 
Αυτό βέβαια δεν έχει σημασία, καθώς οικογενειακή ευθύνη δεν υπάρχει. Σημασία έχει η ιστορία της ίδιας της Ζωής Κωνσταντοπούλου και της επαγγελματικής της πορείας ως δικηγόρου, για την οποία έχει ελεγχθεί στο πρόσφατο παρελθόν από συντρόφους και συντρόφισες. Και βεβαίως ο Σταύρος Θεοδωράκης έκανε λάθος, και δικαίως η Ζωή Κωνσταντοπούλου παρεξηγήθηκε: δεν είχε υπερασπιστεί πολλούς βιαστές, στον πληθυντικό. Ένας βιαστής ήταν, κατά συρροή. Και καταδικάστηκε, αν και είχε δικηγόρο τη Ζωή Κωνσταντοπούλου...
 
Ίσως όμως (λέω) αυτή η αναφορά στην ιστορία της υπηρέτησης των νταβατζήδων να μην ήταν τόσο αθώα, αλλά να ήταν μέσα στο πλαίσιο της αυτονόμησης της Ζωής Κωσταντοπούλου από τον πατέρα της, στο όνομα και την κάλυψη του οποίου χρωστάει την κομματική της καριέρα (στην Ελλάδα βρισκόμαστε). Δηλαδή να προσπαθεί να τον σκοτώσει (μεταφορικά μιλώντας πάντα, ένα σχήμα λόγου είναι αυτό, πώς κάνετε έτσι) για να απελευθερώσει την προσωπικότητα που καταπιέζει μέσα της.
 
Έχουμε περάσει στα χωράφια της ψυχολογίας, όπου ο καθένας μπορεί να λέει ό,τι του κατέβει, τζάμπα είναι. Ίσως όμως (λέω) να είναι ο μόνος τρόπος που μας έχει απομείνει για να κατανοήσουμε και να ερμηνεύσουμε τα φαινόμενα των καιρών. Για να μείνουμε στη Ζωή Κωνσταντοπούλου ως φαινόμενο με πολλαπλές εκφάνσεις, με έμφαση στην προσπάθεια αυτοπροβολής της που δεν γνωρίζει όρια, και την επιμονή της να βλέπει νεκρούς παντού, όχι μόνο από το μνημόνιο αλλά και από την ΕΡΤ. Όπερ μας οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου, επειδή η Ιστορία της αδίκησε και δεν έζησε το Πολυτεχνείο, προσπαθεί να κατασκευάσει το δικό της, πρώτα σκαρφαλώνoντας στα κάγκελα της ΕΡΤ (όπου περιέργως δεν ήρθε κανένα τανκ να τη ρίξει), και μετά στους αδικαίωτους νεκρούς της EΡΤ.
 
Πολυτεχνειακό ιδεασμό θα έλεγα αυτό το σύνδρομο, αν ήμουν επαγγελματίας ψυχολόγος και ψυχίατρος. Αλλά ευτυχώς δεν είμαι. Κι αν δικαιούμαι δια να ομιλώ, είναι γιατί στην Ελλάδα δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός. Δεν είδατε πόσο γρήγορα (και πόσο απόλυτα) μεταμορφωθήκαμε όλοι σε έθνος οικονομολόγων, που ξέρουν τα πάντα για τις οικονομικές θεωρίες (και όχι μόνον) χωρίς να έχουν ανοίξει κανένα  βιβλίο;
 
Κάπου το είχε γράψει ο Σεφέρης (αν θυμάμαι καλά), ότι αν είσαι σε ένα θάλαμο με άλλους σαράντα που μαλακίζονται, θα μαλακιστείς κι εσύ. Είχε προβλέψει, ο αθεόφοβος, και το Κοινοβούλιο, και τα μπλογκ, και το Facebook, κι εμένα. Μπορεί κι εσάς που με διαβάζετε. Αν με διαβάζετε ακόμα.
 
 
Στο επόμενο επεισόδειο: Μάθετε να ξεχωρίζετε τι είναι Σχήμα Λόγου στο δημόσιο βίο και τι δεν είναι! Πλούσια δώρα! Εγγυημένη πρωθυπουργία! Σε συνεργασία με την ΚΝΕ (Τμήμα Αγκιτάτσιας και Προπαγάνδας) και το ΙΕΚ Μακιαβέλι.