• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Λιμνούπολη 2 (Θεία Τραγωδία)
Θωμάς Ξωμερίτης | 03.08.2014 | 16:27
Πρόωρα έφτασε η σφήκα φέτος· παντού σμήνη.  Η σκύλα τρελαμένη πήγαινε να πιεί νερό και ξεχνιόταν· θυμωμένη εστίαζε το βλέμμα της και προσπαθούσε να την αρπάξει στον αέρα, μ’ ένα τίναγμα του κεφαλιού της. Κλατς! το σαγόνι της.

Αγχωτικός ο πρωινός καφές στη βεράντα.

Στο ψυγείο, λοιπόν, μια πολυκαιρισμένη μαρμελάδα. Ένα ψαλίδι, τρία κομμάτια λάστιχο κι ένα πλαστικό μπουκάλι αναψυκτικού. Χωνί, νερό - έτοιμη η παγίδα.
 

Στην αρχή έβγαινα τακτικά να ελέγξω την πορεία της επιχείρησης. Χαιρόμουν, όπως με το Facebook, όπως όταν τα likes πέφτουν βροχή. Αρχικά, σφήκες κολυμπούσαν στο νέκταρ κι από πάνω άλλες πετούσαν στον πλαστικό υγρό θόλο. Σε μια μέρα, οι νεκρές σφήκες σχημάτισαν ένα επιπλέον παχύ στρώμα. Πάνω τους πολλές πάσχιζαν.

«Σαν την κόλαση του Δάντη», παρατήρησε ο Χ. Έχω άλλη άποψη. Ότι ήταν ο Παράδεισός τους. Ό,τι καλύτερο τους ήταν «γραμμένο» από τα εκατομμύρια χρόνια φυσικής επιλογής. Η ύπαρξη κάποιων φυτών, σαρκοβόρων, το επιβεβαιώνει. Δεν πάσχιζαν να βγουν. Δεν είναι ότι δεν έβρισκαν το δρόμο· η μόνη τους επιλογή εκεί, μέσα στο μπουκάλι, στο νέκταρ. Κάποιες, στο εσωτερικό στόμιο του κομματιού από το λάστιχο, έδειχναν ότι έβγαιναν αλλά επέστρεφαν μετά από μεταβολή. Ένας παράδεισος χημείας. Αχρείαστη εκεί η ελευθερία.

Μικρός, που διάβαζα Μίκυ Μάους, είχα εντυπωσιαστεί από την πρωινή βουτιά του Σκρουτζ στο τεράστιο χρηματοκιβώτιο που δέσποζε στο skyline της Λιμνούπολης. Η μόνη διαφορά ότι δεν μ’ εντυπωσίαζαν τα λεφτά. Ονειρευόμουν μια πισίνα, με βουτιά σε κόκα κόλα. Όπως οι σφήκες. Το έλεγα στην αδερφή μου. Να βουτώ στην κόκα κόλα και να την πίνω ταυτόχρονα. Η σκέψη μου έδινε χαρά, κάπως βασανιστική θυμάμαι. Τώρα, η σκέψη με λιγώνει. Αντίθετα το θησαυροφυλάκιο του Σκρουτζ το θέλω. Θα έκανα την πρωινή βουτιά μου και μετά θα ξεκινούσα τη μέρα μου, με τα χιλιάδες πράγματα που θα είχα προγραμματίσει. Αντίθετα από τη σφήκα, εγώ θα μπορούσα να απομακρυνθώ, να βγω από το χρηματοκιβώτιο, να χαρώ τη ζωή. Ο άνθρωπος είναι ελευθερία. Επιλογή κι όχι εξάρτηση χημική. Έτσι δεν είναι;

Τη Κυριακή πριν επιστρέψουμε, τα τρία τέταρτα από το νέκταρ μια μαυριδερή μάζα. Μόλις γυρίσω θα τις πετάξω στην κομπόστα που φτιάχνω για λίπασμα. Όλη αυτή η χιτίνη, ο αζωτούχος πολυσακχαρίτης, να μην πάει χαμένος. Το έχω διαβάσει ότι τα νεκρά έντομα εμπλουτίζουν το χώμα.

Δεν ξέρω αν ο Δάντης το είχε προβλέψει αυτό στην Κόλασή του. Την ανακύκλωση. Για κάποιους πιστούς αυτή είναι η πεμπτουσία της ζωής και του σύμπαντος, κι όχι κόλαση.

Εγώ σκέφτομαι πρακτικά.
 
 
[ αναδημοσιεύεται από εδώ ]