• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
They became reapers in the fields of horror
Θωμάς Ξωμερίτης | 25.05.2017 | 17:47
Το σύμπαν του Ridley Scott στο Alien βρίσκεται στον αντίποδα του σύμπαντος του Arthur C. Clarke. Το σύμπαν του Clarke εμπεριέχει υπόσχεση ότι στο τέλος, μέσω της ζωής, θα επικρατήσει ο Λόγος. Στο σύμπαν του Scott στο τέλος καραδοκεί το κλειστοφοβικό χάος και το παράλογο ενός θανάτου από βιασμό, ασφυξία και διαμελισμό που γεννούν πάλι θάνατο. Όσο κι αν ανυψώνει ο οπτιμισμός του Clarke, όσο κι αν προσπαθούμε να πείσουμε με το νου ότι έτσι θα έρθουν τα πράγματα, η κατάσταση που προτείνει είναι κάπως make believe, αρκετά παραμύθι.
 
Το σύμπαν του Scott το οσμιζόμαστε με ρουθούνια στο σκοτάδι, με το ένστικτο, κρυμμένοι.
 
Είδα το Alien, το πρώτο, έφηβος. Με προσγείωσε από την αιθεροβασία της Οδύσσειας 2001 των Kubrick / Clarke. Στη συνέχεια, με το Aliens του Cameron, το σύμπαν του Scott έγινε μαζοχιστικός εθισμός. Αλλά όσον αφορά στις δικές μου αξίες, ύστερα από την πληκτική επικράτηση των blockbusters και των video-games, το Aliens τελικά βυθίστηκε σε δεύτερη κλάση, χαμηλότερα από το αρχικό δημιούργημα του Scott (παρά τους τότε διθυράμβους ως ισάξιο). Ακόμα χειρότερα για τις συνέχειες που ακολούθησαν. Δεν είχαν να πουν κάτι ιδιαίτερο ως αυτόνομα δημιουργήματα. Αλλά αυτό που κατάφεραν ήταν να κρατήσουν ζωντανό τον μαζοχιστικό εθισμό στο αρχικό δημιούργημα του Scott (και του H. R. Giger). Χάνοντας όμως εκείνον το συσχετισμό του ανθρώπινου με την υπόλοιπη δημιουργία, η οποία για το Scott καθόλου φιλική προς το ανθρώπινο είναι. Μέχρι που ανέλαβε ο Scott εκ νέου τα ηνία και πριν πέντε χρόνια άρχισε να σκιαγραφεί (στην κυριολεξία και κάπως ασαφώς), το σύνολο της δημιουργίας με τον Προμηθέα. Αναμενόμενο τα Aliens να βρίσκονται στην κορφή της.
 
Με το Alien: Covenant ο Scott ρίχνει περισσότερο φως, ερμηνεύει τη δημιουργία. Κι εμείς διαβάζουμε περισσότερο σκοτάδι. Ο κύκλος επαναλαμβάνεται ως prequel του πρώτου Alien: To ξύπνημα από τους θαλάμους του διαστημοπλοίου που είναι όμοιοι θερμοκοιτίδες. Η φωνή της Μητέρας. Το σήμα από το διάστημα, ο φάρος ψεύτικης ελπίδας. Η πλάνη και η ανοησία. Ο βιασμός, η ασφυξία, ο διαμελισμός. Η γέννα.
 
Κύκλος φρίκης που επαναλαμβάνεται γεννώντας νέο κύκλο φρίκης. Στην οποία φρίκη δημιουργός και δημιούργημα (ο άνθρωπος), συμμετέχουν με ίσο βαθμό ευθύνης και ενοχής.
 
Διαβάζω ότι ο χαρακτήρας της Daniels στο Alien: Covenant θα γίνει αργότερα η μητέρα του χαρακτήρα της Ripley στο πρώτο Alien.
 
Απελπισία και αδιέξοδο εκεί ψηλά, μακριά. Ας προσέχαμε, ας μη χαλούσαμε την εύθραυστη παρηγοριά ασφάλειας που μας έδινε ο μικρός κόσμος, ο εδώ, ο κάτω.
 
Ίσως όμως να μην είχαμε επιλογή. “The earth is evil…all I know is life on earth is evil”, είχε πει ο Lars von Trier στο Melancholia, λίγο πριν τον αφανισμό του εδώ, του μικρού μας κόσμου.