• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Ψυχικός κάλος
Θωμάς Ξωμερίτης | 20.05.2016 | 07:42
Δεν ξέρω αν είναι αρτηριοσκλήρωση της ψυχής με το πέρασμα των χρόνων ή αν συνεισφέρει και το άσχημο κλίμα των καιρών, αλλά την απώλεια από θάνατο γνωστών και φίλων, τη λύπη που μου προκαλεί, τη βιώνω περισσότερο στο μυαλό, εγκεφαλικά, παρά συναισθηματικά. Σκέφτομαι το κενό που αφήνει ο θάνατος, ειδικά στα συγγενικά πρόσωπα, επικοινωνώ μαζί τους και τα συλλυπητήρια μου εκφυλίζονται σε πρακτικές συμβουλές ή ερωτήσεις. Πρόσεχε τη μητέρα σου - τι θα κάνετε με το σπίτι; Και, ομολογώ, εκείνο το «αυτούς που φεύγουν να λυπάσαι» ελάχιστα με βασανίζει. Μέσα μου ενεργοποιείται μια εργαλειοθήκη και είμαι έτοιμος να προσφέρω συμβουλές, ή και βοήθεια αν μου ζητηθεί, ώστε να γίνουν οι απαραίτητες επιδιορθώσεις και να γυρίσει η κανονικότητα στη ζωή εκείνων που έμειναν και θίγονται περισσότερο από την απώλεια.
 
Έτσι βιώνω και το θάνατο του γείτονά μου στο χωριό, ενός ανθρώπου που εκτιμούσα γιατί ήταν δουλευταράς και νοικοκύρης. Είχα να τον δω από το καλοκαίρι, με είχε φωνάξει στο σπίτι του να μαζέψω σύκα γιατί αυτός δεν μπορούσε. Κάπου περίμενα ότι θα καλυτέρευε και θα επέστρεφε. Ο θάνατός του άφησε κενό σε πλαίσιο της λογικής μου, μια καθημερινότητα που η κανονικότητά της έχει αλλάξει, ένα σημαντικό μείον. Και αυτό μ’ ενοχλεί.
 
Αυτές τις νύχτες όμως, σαν πέφτω να κοιμηθώ κι ο κόσμος ησυχάζει και με αφήνει και μένα στην ησυχία μου, μόνο μέσα σ’ αυτόν, δεν μπορώ ν’ αρνηθώ ότι σα σκέφτομαι το θάνατο του Μίμη νιώθω. Και αυτό που νιώθει η καρδιά δεν είναι δυστυχώς μια απελπισία από το κενό της απώλειας, αλλά μια ναυτία.
 
Κάλους βγάζουν με τα χρόνια οι ψυχές μας. Γίνονται δυνατότερες, υποθέτω ότι αντέχουν. Αλλά, σίγουρα οι κάλοι δεν σε κάνουν ομορφότερο.