• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
(Αγνώστου / Robert Mapplethorpe)
Radio Pangaea
Θωμάς Ξωμερίτης | 24.01.2016 | 08:31
(απόσπασμα από το βιβλίο της Patti Smith “M Train”, εκδόσεις Bloomsbury, 2015)
 
...Μια ησυχία έπεσε στο δωμάτιο. Κοίταξα ψηλά στο ατάραχο πορτραίτο του Alfred Wegener για λίγη δύναμη. Εξιστόρησα τα γεγονότα που οδήγησαν στις τελευταίες μέρες του: Με βαριά καρδιά, αλλά με αποφασιστικότητα επιστήμονα o μέγας ερευνητής των πόλων άφησε την αγαπημένη του πατρίδα την άνοιξη του 1930 για να ηγηθεί μιας δύσκολης, άνευ προηγουμένου επιστημονικής αποστολής στη Γροιλανδία. Στόχος του ήταν να συλλέξει τα απαραίτητα επιστημονικά στοιχεία για ν’ αποδείξει την επαναστατική υπόθεσή του ότι οι ήπειροι όπως τις γνωρίζουμε ήταν στο παρελθόν μια μεγάλη χερσαία μάζα που έσπασε σε κομμάτια τα οποία σκόρπισαν στην παρούσα θέση τους. Η θεωρία του όχι μόνο είχε απορριφθεί από την επιστημονική κοινότητα αλλά είχε επίσης γελοιοποιηθεί. Και ήταν η έρευνα από την ιστορική αυτή αλλά κακότυχη αποστολή που τελικά θα τον αποκαθιστούσε.
 
Ο καιρός ήταν εξαιρετικά άγριος στα τέλη Οκτωβρίου του 1930. Παγοκρύσταλλοι σχηματίστηκαν όπως άστρα φτέρης στην σπηλαιώδη οροφή της βάσης τους. Ο Alfred Wegener βγήκε έξω στην κατάμαυρη νύχτα. Ρώτησε τη συνείδησή του, αξιολογώντας την κατάσταση στην οποία είχαν συρθεί οι πιστοί του συνάδελφοι. Μετρώντας τον εαυτό του κι έναν έμπιστο Ινουίτ οδηγό με τ’ όνομα Rasmus Villumsen, ήταν στο σύνολο πέντε άνδρες και στο σταθμό Eismitte λιγόστευαν τα τρόφιμα και οι προμήθειες. Ο Fritz Loewe, τον οποίο θεωρούσε αντάξιο σε γνώση και ηγετική ικανότητα, είχε αρκετά δάχτυλα του ποδιού φαγωμένα από κρυοπαγήματα και δε μπορούσε πλέον να σταθεί όρθιος. Θα έπαιρνε πεζοπορία 250 μιλίων μέχρι τον επόμενο σταθμό τροφοδοσίας. Ο Wegener εκτίμησε ότι αυτός και ο Villumsen ήταν οι πλέον εύρωστοι ανάμεσά τους και πιθανότερο να επιβίωναν της μακράς πορείας κι αποφάσισε να φύγουν την Ημέρα των Αγίων Πάντων (1).
 
Την αυγή της 1ης Νοεμβρίου, τα πεντηκοστά του γενέθλια, έχωσε στο παλτό του το πολύτιμο σημειωματάριό του και με αισιοδοξία ξεκίνησε με το κοπάδι σκυλιά του και τον Ινουίτ οδηγό του. Ένιωθε την ίδια του τη δύναμη και το δίκαιο της αποστολής του. Αλλά σύντομα ο αίθριος καιρός μεταβλήθηκε καθώς το ζευγάρι άρχισε να κινείται μέσα σε τσουχτερή ανεμοθύελλα. Σωροί από χιόνι κυλούσαν σε κύματα, ο ένας μετά τον άλλο. Ήταν μια εντυπωσιακή δίνη από στροβίλους φωτός. Λευκός δρόμος, λευκή θάλασσα, λευκός ουρανός. Τι πιο δίκαιο από ένα τέτοιο αντίκρισμα; Το πρόσωπο της συζύγου του πλαισιωμένο μέσα σε μια άσπιλη έλλειψη πάγου; Είχε δώσει την καρδιά του δύο φορές, πρώτα σ’ αυτήν και στη συνέχεια στην επιστήμη. Ο Alfred Wegener έπεσε στα γόνατά του. Τι είδε στη συνέχεια; Ποιες εικόνες άραγε πρόβαλε στον αρκτικό καμβά του Θεού;
 
Η δραματική αίσθηση ενότητάς μου με το Wegener ήταν τέτοια που απέτυχα να διαπιστώσω μια φασαρία που φούντωνε. Διαφωνία ξέσπασε ξαφνικά αναφορικά με την εγκυρότητα της υπόθεσής μου.
 
- Δεν σκόνταψε στο χιόνι.
- Πέθανε στον ύπνο του.
- Δεν υπάρχει απόδειξη για κάτι τέτοιο.
- Ο οδηγός του τον έθαψε.
- Αυτό είναι εικασία.
- Είναι όλα εικασίες.
- Δεν είναι υπόθεση αλλά εξαγωγή συμπερασμάτων.
- Δεν μπορείτε να προβάλετε ένα τέτοιο πράγμα.
- Αυτό δεν είναι επιστήμη, είναι ποίηση!
 
Σκέφτηκα για μια στιγμή. Τι είναι η μαθηματική και η επιστημονική θεωρία, παρά προβολή; Ένιωσα σαν άχυρο που βυθίζεται στον ποταμό Σπρέε του Βερολίνου...
 
(1) 1η Νοεμβρίου για τους Δυτικοευρωπαίους