• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Το επικίνδυνο και το ουσιώδες
Θωμάς Ξωμερίτης | 15.03.2014 | 08:48
Τα βιβλία, αν αξίζουν, είναι αποθήκες ζωής. Θα μπορούσε να τα παραβάλει κανείς με ηλεκτρικές στήλες. Αλλά για να γεννηθεί ο σπινθήρας, χρειάζεται ν' αντιδράσει και η ζωή που «περιέχει» ο αναγνώστης… Χτες παρατήρησα με αγωνία πως η ζωή που «περιέχω» χαμηλώνει, χαμηλώνει και εξαντλείται.
 
(Γιώργος Σεφέρης,
«Μέρες», 9 Φεβρουαρίου 1926)
 
Στις Η.Π.Α., μέλη του Ανωτάτου Δικαστηρίου εισηγήθηκαν ότι οι θανατοποινίτες δικαιούνται να γνωρίζουν τον τρόπο με τον οποίο θα εκτελεστούν. κάτι που οι Πολιτείες που εφαρμόζουν τη θανατική ποινή θωρούν απόρρητο. Στην Πολιτεία της Οκλαχόμας, ένας θανατοποινίτης, δευτερόλεπτα απ’ τη στιγμή που το δηλητήριο πέρασε στις φλέβες του, είπε «αισθάνομαι όλο μου το κορμί να καίγεται». τελευταίες λέξεις ενός σώματος παραλυμένου, ανίκανου να εκτονώσει με κραυγή τον πόνο. Στην Πολιτεία του Οχάιο, μια βδομάδα αργότερα, ένας άλλος θανατοποινίτης έβγαζε λαρυγγισμούς, πνιγόταν και βαριανάσαινε για δέκα ολόκληρα λεπτά πριν πεθάνει. Υποθέτω ότι σύμφωνα με τους εισηγητές του Ανωτάτου Δικαστηρίου, οι θανατοποινίτες δικαιούνται να ενημερωθούν και για τα πιθανά δρώμενα των στιγμών της αιωνιότητας πριν το θάνατό τους.
 
Αποκρουστικές λεπτομέρειες.
 
Νιώθω το θυμό συγγενών και φίλων των θυμάτων που δολοφονήθηκαν άγρια, τυφλά και παράλογα στην Οκλαχόμα και στο Οχάιο. Το θυμικό και οι ορμόνες όμως είναι πάντα κακός σύμβουλος. Νιώθω επίσης το θυμό ανθρώπων μπροστά στον - ανάμεσα σ’ άλλα και πολλά άσχημα - δολοφονικό μηχανισμό ενός κράτους που αυτοαποκαλείται δημοκρατικό και ευνομούμενου. Και σ’ αυτήν την περίπτωση, θυμικό και ορμόνες αποτελούν κακό σύμβουλο. Τώρα, αν δεν είσαι τυφλωμένος από οργή, βρίσκω αντίφαση στο να σκοτώνεις, υπερασπιζόμενος την ευνομία και τη δημοκρατία, εφαρμόζοντας τη δική σου απόλυτη λογική δικαιοσύνης και ελευθερίας, επιβάλλοντάς την στο όνομα της αυτοάμυνας των υπόλοιπων. Με τον τρόπο που αυτοαναιρούνται αυτοαποκαλούμενες δίκαιες και δημοκρατικές, οι Πολιτείες που εφαρμόζουν τη απόλυτη λογική της θανατικής ποινής.
 
Σε κάθε περίπτωση, σ’ ένα δημοκρατικό κι ευνομούμενο κράτος ο καθένας έχει θεωρητικά δικαίωμα να πει αυτό που θέλει. Στην Ελλάδα, που ούτε δημοκρατική ούτε ευνομούμενη είναι, το βιβλίο του Κουφοντίνα εκδόθηκε. Ο καθένας επίσης έχει δικαίωμα ν’ αυτολογοκριθεί, αποκλείοντας βιβλία που δεν επιθυμεί να πουλήσει στο μαγαζί του. Θεωρώ επικίνδυνη πλάνη και παγίδα τον πειρασμό δημοσίου διαλόγου με θέμα την ελευθερία του λόγου, παίρνοντας αφορμή την ακραία περίπτωση ενός δολοφόνου. ο ευκολότερος τρόπος για αφελή τσουλήθρα σε πισωγύρισμα. Μένω στο ότι ο Κουφοντίνας έχει δικαίωμα να γράψει και να εκδώσει το βιβλίο του (όπως και έγινε γι’ αυτόν και για πολλούς άλλους ανάλογους από την εποχή του Γουτεμβέργιου). Να το αφήσουμε εδώ το επιχείρημα, εύρωστο και δεμένο. Από εκεί και πέρα, ας κόψει το κεφάλι του ο κάθε βιβλιοπώλης με τους ηχηρούς ενδοιασμούς του και την αυτοδιαφήμισή του (το ίδιο νόμισμα αναγουλιαστικής αυταρέσκειας – την έχουμε δει όταν κάποιοι ποστάρουν φωτογραφίες (δολο)πνιγμένων μεταναστών και χαίρονται για τα likes που μαζεύουν). Ας ξεκολλήσουμε λοιπόν για να μην την πατήσουμε, κι ας δούμε περιπτώσεις εφαρμογής λογοκρισίας, όπως το φιλί μεταξύ δύο αντρών στο “Downton Abbey” (είπα, χρειάζεται ξεκόλλημα), το ΕΣΡ και τις δηλώσεις-δηλητήριο κάθε Μητροπολίτη. την καθημερινή συνέργεια «κοσμικού και θείου» στην Ελλάδα (και όχι μόνο) στη λογοκρισία. Ακραία η περίπτωση Κουφοντίνα. μη τη σκαλίζουμε γιατί ο κόσμος σκιάζεται, προτιμάει την «ασφάλεια» ενός πισωγυρίσματος. Και ο φόβος το μεγαλύτερο εργαλείο χειραγώγησης στους καιρούς μας. Ας μη παίξουμε το παιχνίδι τους.
 
Τέλος, επιλέγω να μη διαβάζω για σπασμούς και επιθανάτιους ρόγχουςΗ αγωνία αυτή μου προκαλεί αποστροφή και ναυτία. Περισσότερο μάλιστα όταν προκαλείται από ανθρώπινο χέρι. Το λίγο που θα ζήσω, θα προσπαθήσω να το ζήσω στο φως, στη ζεστασιά και στον αέρα. Αυτός είναι ο μόνος αγώνας και πάθος, η μοναδική μη-παράλογη αγωνία, που έχω διάθεση να παλέψω στη ζωούλα μου.