• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Oceanic Flight 815
Θωμάς Ξωμερίτης | 14.03.2014 | 15:49
Δεν μου είναι ευχάριστο όταν στη διάρκεια μιας πτήσης το αεροπλάνο πέφτει πάνω σε αναταράξεις. Δεν φανερώνω τη δυσαρέσκειά μου και πιέζω το εαυτό μου, το μάτι μου, να συνεχίσει να γλιστρά στις γραμμές της σελίδας που διαβάζω. Αν το πρώτο τράνταγμα το ακολουθήσει δυνατότερο, σηκώνω το βλέμμα να δω τις αντιδράσεις του πληρώματος, να διαβάσω κάποια ασυνήθιστη ανησυχία στη γλώσσα του σώματος των αεροσυνοδών. Το ίδιο και στη φωνή που θ’ ακουστεί από τα μεγάφωνα, αν υπάρξει ανακοίνωση να επιστρέψουμε στις θέσεις μας και να προσδεθούμε μέχρι νεωτέρας. Το μυαλό μου κάνει μπακαλίστικα τεστ αντοχής στο φτερό, που, αν είναι μέρα, το βλέπω να πάλλεται στην μετ’ εμποδίων προσπάθειά του να γλιστρήσει στον αέρα. Αν είναι νύχτα, νιώθω το αγκομαχητό και την κόπωση του μετάλλου στο στομάχι μου.
 
Υπάρχει μια διαφορά. Το τράνταγμα πάνω από τη στεριά δεν με τρομάζει τόσο. Περισσότερο τότε μ’ ενοχλεί η ιδέα του φυσικού πόνου, για όσο κρατήσει, πριν το τέλος. δίχως όμως κι αυτό να με τρομάζει πολύ. Σε κάθε περίπτωση, αργά ή γρήγορα, σκέφτομαι, θα «με» βρούνε. Αυτό που όντως με τρομάζει, σε σημείο ναυτίας, είναι το τράνταγμα με το αεροπλάνο να βρίσκεται πάνω από ωκεανό, σε νυκτερινή πτήση. Αυτό το ποτέ δεν θα «με» βρούνε στο μεγάλο μαύρο «κενό» που θα με καταπιεί. το οποίο κανένας πρόχειρος ή μη-πρόχειρος υπολογισμός του μυαλού μου μπορεί να μετρήσει.
 
 
Ανυπόστατες νευρώσεις και φοβίες.
 
 
(αναδημοσιεύεται από εδώ)