• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
The days of Nitro and Mykonos
Θωμάς Ξωμερίτης | 15.12.2014 | 08:06
Έχω ένα φιλαράκι, ένα καλό παιδί, φίλο σε πραγματική ζωή και σε κοινωνική δικτύωση. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα (όπως λέμε εκκλησιαζόμαστε μια φορά το μήνα), πιάνει διαδικτυακή εξομολόγηση στο Facebook για τους καιρούς της υπερβολής, χρησιμοποιώντας πρώτο πληθυντικό. Τα πλήθη των οπαδών από κάτω σχολιάζουν με τα αμήν, τo ήμαρτον και τα likes. Το πρόσφατο τροπάρι μετάνοιας περιλάμβανε αφορισμούς των ημερών που διαβάζαμε Νίτρο και πηγαίναμε στη Μύκονο. Σχολίασα εκ νέου, συστήνοντας προσοχή στην χρήση του πρώτου πληθυντικού, προσθέτοντας ότι το Νίτρο το σιχαινόμουν και τη Μύκονο τη βαριόμουν.
 
Η μόνη ανάμνηση που έχω από το Νίτρο ήταν ένα Σάββατο πριν του Αγίου Πνεύματος, το 1996, που είχαμε κανονίσει τριήμερο σε κυκλαδονήσι (Τζια, όχι Μύκονο) με το σύντροφό μου. Έπρεπε να προλάβουμε το πλοίο από το Λαύριο. Αυτός ραχάτευε για ώρα στο κρεβάτι και διάβαζε με αφοσίωση Νίτρο. «Τι διαβάζεις με τόση αφοσίωση γλυκέ μου», τον ρώτησα μέσα από τα δόντια μου, για να κρύψω το άγχος μου. Μου είπε ότι διάβαζε για τον κολπικό οργασμό, πόσο σημαντικός είναι για μια γυναίκα. Ξεχείλισα χείμαρρος, άρπαξα το περιοδικό από τα χέρια του και του είπα ότι χαιρόμουν που νοιαζόταν για τη σεξουαλική μου υγεία, αλλά τον κολπικό οργασμό μου ήθελα να το νιώσω εκείνο το σαββατοκύριακο στις Κυκλάδες και όχι στο Παγκράτι. Το Νίτρο βρέθηκε από τον έκτο όροφο κάτω, σε μια πάροδο της Σπύρου Μερκούρη - να βρει κανέναν που κρυώνει, όπως τραγουδάει η Μελίνα (παρόλο το καλοκαιρινό του συμβάντος).
 
Ίσως ήταν και Κλικ. Δεν αλλάζουν πολλά. Σημασία έχει ότι παρά τον καυγά που ακολούθησε, και το πλοίο προλάβαμε και τους οργασμούς μας τους νιώσαμε, με την πρώτη καλοκαιρινή αλμύρα στο κορμί (ήταν οι αρχικοί καλοί μήνες της σχέσης), με Νίτρο τσαλακωμένο (από τη δική του μεριά του κρεβατιού).
 
Όσο για τη Μύκονο τελευταία και θλιβερή φορά θυμάμαι τον Οκτώβρη του ’98 όταν συνόδεψα ζευγάρι Αμερικανών φίλων που ήρθαν φθινοπωριάτικα στην Ελλάδα και ήθελαν να πάνε εκεί για προσκύνημα. Θυμάμαι ένα απόγευμα σ’ ένα beach bar, εμείς οι μόνοι θαμώνες, αμίλητοι και τουρτουρίζοντας, κι από πάνω μας να χορεύει στο διαπασών ένα αξιοθρήνητο go go boy. Όχι για να μας ανάψει το κέφι αλλά για να μην πάθει υποθερμία. Αυτή είναι η τελευταία εικόνα που έχω από τη Μύκονο, από τις λίγες φορές που είχα πάει. Και όταν λέω Μύκονο δεν εννοώ την κυκλαδίτικη, αλλά την «αμαρτωλή» για την οποία σύμφωνα με το φίλο στο Facebook πρέπει να κάνουμε 40 μετάνοιες για κάθε φορά που την επισκεφτήκαμε, όσοι την επισκεφτήκαμε.
 
Δεν μετανιώνω για τίποτα. Καλά έχω περάσει και θα συνεχίσω να προσπαθώ να περνώ καλά. Όσοι δίχως σκέψη προσπαθούν να πείσουν για μετάνοια, ν’ αποκηρύξουν το life-style της υπερβολής και να κηρύξουν παπαδιαμαντική ταπεινότητα κι αγάπη, προσφέρουν το καλύτερο  άλλοθι και δεκανίκι σ’ όλα τα απάνθρωπα που επιβάλλονται στους Έλληνες σήμερα. Δεν χρωστώ σε κανένα, ποτέ δεν έζησα έξω από το μέτρο των οικονομικών δυνατοτήτων μου. Και είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν πολλοί Έλληνες που έπρατταν αναλόγως.
 
Όσο για το «κακό», αν θεωρείς αμαρτία που σου έπιαναν τον κώλο σε πέντε κωλάδικα της Αθήνας και που συνέχιζαν να στον πιάνουν κάποια μίζερα σαββατοκύριακα στο πεζούλι έξω από το Πιέρος, το μόνο που έχω να πω είναι ότι η ζωή - η καλή, η αληθινή και η αμαρτωλή – ήταν και παραμένει αλλού. Σιγά μην εκθαμβωθούμε από τις «εμπειρίες» της δήθεν κραιπάλης τους.
 
Στο χορό των εκ των υστέρων μετανοιών και ηθογραφιών και η Καθημερινή, η οποία θρηνεί την αυτοκτονία της οροθετικής Κατερίνας. Ο σκληρός Απρίλης του 2012 ήταν μερικές μέρες πριν από τις εκλογές του Μαΐου. Τι έκανε η Καθημερινή τότε;