• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
The One and Only
Μαρία Μαρκουλή | 24.06.2014 | 22:35
Αφήστε με εμένα. Εγώ και μόνο στον ίδιο χώρο (και  γήπεδο ολόκληρο ακόμη) να βρεθώ με Ντίλαν, ανατριχίλα θα  νοιώσω … Αλλά αυτό δεν έχει καμία, μα καμία σχέση ―το τονίζω πλιζ― με την συναυλία του χτες στην Αθήνα, έτσι όπως τον είδαμε, τον ακούσαμε και περάσαμε  στην Ντιλανό-σφαιρα στιγμές, μακάρι να ήταν κι άλλες. Κι αυτή η never ending tour ποτέ να μην τελειώσει. 
 
Στο Terra Vibe, στη σκηνή, την διπλανή την αμφιθεατρική, κάνω μπάσιμο για να βρεθώ κοντά στη δράση / Things have changed τραγουδάει ο μεγάλος, σε φόρμα, διαπιστώνω, και με αυτό το ξερό, παράξενο, his own only «κέφι» που αντιλαμβάνεσαι να χορεύει κάτω από το γείσο του καπέλου. Μοντελάκι από τα 30s με όλες τις στιλιστικές αναφορές, από τη ρίγα στο παντελόνι ως την κομψότητα της μπάντας, singing & dancing, από πόλη σε πόλη, από μέρα σε μέρα, μήνες, χρόνια, αιωνιότητες. Κάντρι γουέστερν-μπλουζ-φολκ-φορέβερ και beyond here lies nothing. Η σκηνή μοιάζει λίγο με σκηνικό βαριετέ, ο Μπομπ κάθεται και πιάνει δουλειά στα πλήκτρα. Απέναντι (κοιτάω να δω) αγναντεύει κάτι πεύκα ψηλά και τα άστρα.  Οπότε, όλα να τα περιμένεις.

Από  το Girl from the North Country (ξανά ανατριχίλες, από εκείνο το ντουέτο με τον  Τζόνι Κας ) ως αυτό το κοινό της συναυλίας! Ποιο; Τους πιτσιρικάδες. Παιδιά, παρέες  ―κλείσαν τα σχολεία (θα είπαν)― πάμε Ντίλαν. Ωραίοι, προσεκτικοί θεατές, σαν όλη η υπόθεση να αφορά τους πάντες, reboot; Restart; πώς-το-λένε;
 
Ο Ντίλαν λέει τις ιστορίες του, το ένα τραγούδι μετά το άλλο, χωρίς κουβέντες τύπου μερσί/πώς-πάμε;περνάμε καλά; (αν αρχίσει αυτά, να αρχίσουμε να ανησυχούμε) κι οι μουσικοί του, ένας κι ένας, παίζουν σοβαρό, εκπληκτικό ‘παιχνίδι’.  Άξιο τέκνο του Σαν Αντόν, ο Τσάρλι Σέξτον στην κιθάρα πατάει γκάζι σε φαντασμαγορικό ρυθμ ‘ εν μπλουζ και γουέστερν αφήνοντας να φανούν εδώ κι εκεί οι ροκενρόλο-πανκ  συμπάθειές του. Ο Μπομπ τραγουδάει τη …βραχνάδα του, γρατζουνάει με τη φωνή του, κάνει τα  σκέρτσα του με Tweedle Dee & Tweedle Dum, αφού προηγουμένως μας έχει ακινητοποιήσει με ένα γενναίο Desolation Row. Περίμενα το Duquesne Whistle (μου είχε κολλήσει από μέρες που τσέκαρα τα setlists) και το είπε και το χάρηκα  και συνέχισε σχεδόν τζαζ-άροντας, αυτό που κάνει, έτσι όπως το κάνει, από τα 60s που τρύπωνε στα μικρά καφέ του Village, παίζοντας τα τραγούδια του σε παρέες με γυαλιά και βιβλία ―και γάτες. όπως είδαν το σκηνικό οι Κοέν― διεκδικώντας τίποτε άλλο παρά αυτό, να γράφει και να παίζει τα τραγούδια του, ανακατεύοντας τους καιρούς που αλλάζουν σαν τζογαδόρος που δεν μπορεί να σταματήσει. Τέτοια βραδιά ήταν, τόσο ωραία! Που σκέφτομαι, λες τελικά, το terra vibe να είναι  φτιαγμένο για Μπομπ Ντίλαν και Λέοναρντ  Κοέν;  Και εμείς νομίζαμε άλλα;