• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Είναι το True Detective η καλύτερη σειρά που είδαμε ποτέ;
Μαρία Μαρκουλή | 12.03.2014 | 00:07
To ομολογώ και αν μπορεί να μετρήσει για ελαφρυντικό, ας μετρήσει. Ήταν η πρώτη φορά. Την Κυριακή το πρωϊ –που ήταν και ο καιρός χάλια– συμφωνήσαμε, εκείνος κι εγώ (για εκείνον κι αν είναι ανήκουστο!) να πιούμε τον καφέ μας βλέποντας το επεισόδιο που είχαμε αφήσει από το προηγούμενο βράδυ, απόλυτα εθισμένοι στον καφέ και στο True Detective. Απλά, δεν γινόταν να μην γίνει έτσι.
 
Mια αλλόκοτη δύναμη σε τραβούσε όλο και πιο βαθειά στο μυστήριο, καθώς ξεδιπλωνόταν κάτω από τον βαρύ ουρανό του Αμερικάνικου Νότου που υποσχόταν καταιγίδες ανά πάσα στιγμή, στις ελικοειδείς αναλύσεις και τις ριψοκίνδυνες καταδύσεις μέσα στις πιο σκοτεινές γωνιές της συνείδησης και της αβύσσου που είναι η ψυχή του ανθρώπου (κάτι που άλλωστε παρακολουθούμε και σε εβδομαδιαία βάση στα CSI και την real life , αλλά ας μην πάω ακόμη εκεί).
 
Ένας ψυχοπαθής δολοφόνος σκορπίζει τον τρόμο. Ο κόσμος είναι φρικτός και βουλιάζει στα βαλτωμένα νερά των προκαταλήψεων –μετανοείτε!– ο Κίτρινος Βασιλιάς στρατολογεί πιστούς και κανείς δεν έχει ευχάριστα νέα. Στο κέντρο, όμως, δεν είναι μόνο το κυνήγι του δολοφόνου –είναι το κυνήγι που έχουν «εξαπολύσει» οι δυο ντετέκτιβ, ο Ραστ Κόουλ (εκπληκτικός Μάθιου Μακόναχι) και ο Μάρτιν Χαρτ (εξαιρετικός Γούντι Χάρελσον) σε ό,τι τους στοιχειώνει στη δική τους ζωή. Τα γεγονότα εξελίσσονται μέσα από τις αφηγήσεις τους (του καθενός ξεχωριστά) γιατί τίποτε στ' αλήθεια δεν έχει τελειώσει, αυτό το «τέρας» είναι ακόμη ζωντανό εκεί έξω. Κι εσύ έχεις περισσότερους λόγους να ανησυχείς καθώς προσπαθείς να καταλάβεις τι στο καλό έχει στο μεταξύ συμβεί.
 
Με μικρές παρεμβάσεις στο κάδρο μπορείς να δεις τις ύαινες γύρω σου (άλλωστε πάντα θα υπάρχουν εκείνοι που θα οδηγούν τα θύματά τους στον χαμό, για κάποιο 'καλό και συμφέρον').
 
Ο Ράστ φτιάχνει ανθρωπάκια από τα αλουμινένια κουτάκια της μπίρας αφήνοντας ίχνη αλήθειας και παράνοιας στην αφήγησή του για να τα ακολουθήσεις μαζί με όλα τα άλλα. Αυτός ο τύπος μπορεί να σε τρελάνει (λέει κάποια στιγμή ο Μάρτι): δε βγάζει κουβέντα και όταν αρχίζει να μιλάει θες αμέσως να τον κάνεις να βγάλει τον σκασμό. Η ζωή έχει παίξει άσχημα παιχνίδια στον Ραστ (έχασε το δίχρονο παιδί του σε τροχαίο, ο γάμος του διαλύθηκε) αλλά ο μηδενισμός του και το μάταιο της ύπαρξης που κεντράρει στις κουβέντες του, σε κάνει να υποπτεύεσαι πως έχουν και από άλλες πηγές αναβλύσει. Ο Μάρτι δίπλα του, πιο 'τακτοποιημένος' στην κοινωνική ζωή (γυναίκα, παιδιά, γκόμενα) αναγκάζεται κι αυτός να ξεφλουδίσει το 'εγώ' του, εξ αιτίας όσων συμβαίνουν εκεί έξω και του καταλύτη βέβαια με το όνομα Ραστ, που προκαλεί συγκρούσεις και αξιέδοδα. Κάποια στιγμή και η υποκρισία φαίνεται παρείσακτη.
 
Είναι οι δυο τους απέναντι, όσο και ο ένας δίπλα στον άλλο, με διαλόγους βαρείς από την Τεξάνικη προφορά και τις αφόρητες αλήθειες που θα έκαναν τους «Σοπράνος» να μοιάζουν με μιούζικαλ. Μιλάμε για τηλεόραση και πρέπει να κάνεις προσπάθεια για να μην το ξεχάσεις αυτό.
 
Φιλοσοφία, μεταφυσική και μυστήριο. Οι υπαρξιακές αγωνίες του Lost, το καλό και το κακό, ο Θεός και ο άλλος, το μοιραίο τέλος (οι εμπλεκόμενοι ισχυροί) και ο κύκλος της τρέλας στην πιο μηδενιστική συνέχεια που θα μπορούσαν να έχουν από τη δορυφορική πλατφόρμα του HBO που κρασάρει στο τελευταίο επεισόδιο από τη μεγάλη ζήτηση.
 
 
Η λαμπερή πέννα του Νic Pizzolatto, γέννημα θρέμμα της Λουϊζιάνα, κεντάει το νουάρ μαεστρικά, προφανώς έχοντας κατά νου πως το κοινό που θα δει τη σειρά ζει τον τρόμο, την αγωνία και την ανασφάλεια στην καθημερινότητά του και δεν σκιάζεται εύκολα από τον μπαμπούλα.
 
Δε θα σου πω ψέματα. Ήταν στιγμές που ένοιωσα σχεδόν την ανάσα του Killer Bob από το Twin Peaks του David Lynch και την αλλόκοσμη απειλή του Lost Highway. Άλλοτε τα σημάδια είναι καθαρά Χιτσκοκικά σε ιλιγγιώδη ύψη του σασπένς, με ντετεκτιβικά αστραφτερή –Τζέιμς Ελρόϊ– ροή και νέτα-σκέτα Στίβεν Κινγκ στο μαεστρικό χτίσιμο χαρακτήρων και το υπερφυσικό κακό που μπορεί αυτή τη στιγμή που μιλάμε να δακτυλογραφεί στο κάτω δωμάτιο.
 
Αν σε αυτό σημειώσω (και θα το κάνω οπωσδήποτε) την μουσική που επιλέγει ο T-Bone Burnett (άκου αν θέλεις εδώ το κομμάτι της αρχής από τους Handsome Family : https://www.youtube.com/watch?v=p4zluA60hjs ), την υγρή noir country που ποτίζει τη σειρά ακόμη και όταν δεν ακούγεται, ο εθισμός εξηγείται και η αναμονή για τον δεύτερο κύκλο δεν θα είναι εύκολη υπόθεση. Το μόνο που μπορώ να πω είναι πως για μια φορά ακόμη «οι κουκουβάγιες δεν ήταν αυτό που φαίνονταν» και όλα, μα όλα μπορεί να έχουν σχέση.
 
Να βάλω λίγο καφέ ακόμη.