• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Είναι του δρόμου η χαρά
Χάρη Ποντίδα | 11.06.2014 | 15:40
Όχι σινεμά σήμερα. Το είχαμε πει από μέρες. Σήμερα θα τραβήξουμε για Πορτοκάλογλου και γρασίδι νοτισμένο απ την βροχή (κήποι Μεγάρου Μουσικής). Η Η, η Β, η Ρ, η Ε, η Α, η Τ - μπορεί και η Μ, αν δεν φύγει…
 
Πολλές γυναίκες μαζί. Δυο, δυο. Τρεις, τρεις. Τέσσερις, πέντε... Γυναίκες φίλες ή απλά γνωστές. Τούφα γκρίζα μπροστά σαν πινελιά σε σκούρο φόντο Αδύνατη. Με τζιν. Όμορφη ακόμα κι ας έχει αφήσει πίσω της τα 50. Πιο παχουλή η άλλη, πιο ατημέλητη αλλά με μάτι που «σκανάρει» το σύμπαν. Πολύ βραχιόλι στο ένα χέρι και άσπρο τζιν κολλητό που καταλήγει σε πεδιλάκι και μπλε νύχι η τρίτη. Κορμάρα βέβαια -αλλά πεδιλάκι κι άσπρα- τι τα ‘θελε; Κουτσομπόλες. Όλες. Όχι πολύ, όχι κακά, τόσο όσο (ανθρώπινη φύση).
 
Κουτσομπόλες όλες αντάμα, ραντεβού στην Βασ. Σοφίας. Δυο, τρεις τέσσερεις, φιλιούνται σταυρωτά, διαισθάνονται αμέσως αν η αύρα του φιλιού είναι θετική -και ναι της Τ είναι σταθερά αρνητική- χαριεντίζονται από κεκτημένη ταχύτητα, είναι σε φόρμα (Η Τ το ‘χει πάντα το προβληματάκι της, ποιος της φταίει που έχει να δει άντρα από τότε που βάφτισε τον γιό της;). Όλες μαζί. Κάτι σαν αδελφότητα ας πούμε.
 
Αδελφότητα πολύπειρων, δυνατών, ευαίσθητων, χαρισματικών (middle aged) γυναικών. Αδελφότητα ανώριμων, ανασφαλών, εξαρτημένων, μαλακισμένων θηλυκών -αν και όχι τόσο, τώρα πια. Η ηλικία και τα «δώρα» της. Έχει και το middle age τα θετικά του…
 
Δεν είναι πολύς καιρός που αυτή η «γυναικίλα» μου έφερνε ναυτία. Μου μύριζε γκρίνια, αγαμία, μπιρίμπα, μούχλα. Πόσες θα είμαστε; Πέντε; Έξι; Δύσκολο. Εγώ δεν έρχομαι, πέντε γυναίκες κι εγώ έξι. Απαπα. Πώς φτιάχνεις τα γεμιστά εσύ, τι ωραία που μου πέτυχε το ριζότο σήμερα( τι μοναξιά κι αυτή για όσους δεν μαγειρεύουν!) και καπάκι μετά, ανάλυση (επιστημονικού επιπέδου) για τον ακριβή χρόνο και τον τρόπο που πρέπει να αναδεύει η κουτάλα το μείγμα για να μην λασπώσει. Ανάλυση. Κατάδυση στις σκιερές πλευρές του μαϊντανού, στην αθέατη πλευρά των πορτσίνι, στην μαγική δύναμη της φρέσκιας τομάτας -όταν δεν την παραβράζεις…
 
Λοιπόν οκτώ θα είμαστε σήμερα -τι σημασία έχει- και πείτε και στις άλλες. Ψάθες, μπύρες, κανά μαξιλαράκι γιατί έχει βρέξει αυτές τις μέρες, φέρτε και πουλοβεράκι -βράδυ είναι, ποτέ δεν ξέρεις..
 
Πορτοκάλογλου, γρασίδι και ατμόσφαιρα καλοκαιρινής συναυλίας σε έναν μεγάλο κήπο γεμάτο κόσμο. Κοντά, κοντά οι ψάθες, οι ώμοι μας αγγίζονται, το σκοτάδι πέφτει, οι προβολείς φωτίζουν τη σκηνή. «Μόνος, οδηγάω μόνος/ατέλειωτος ο δρόμος ατέλειωτες στροφές…». «Φατμέ, γουστάρω» σκύβει και μου λέει με ενθουσιασμό η Η ενώ η Ρ που έχει καρφωθεί και κοιτάζει σαν παιδάκι την σκηνή με σκουντάει απ’ την άλλη και ψιθυρίζει (χωρίς να πάρει το βλέμμα της από κει) «δεν το πιστεύω , αυτό μου θυμίζει απίστευτα τον Χ». Κορίτσια όπα. Ησυχάστε. Βάλτε, από τα τέλη του 80 πόσα χρόνια είναι, πόσο Πορτοκάλογλου έχουμε από τα 20ς, 30ς, 40ς μας και πάρτε το λίγο πιο τραγουδιστά το θέμα. Σκασμός, με άλλα λόγια. Η ανάλυση μετά, όταν θα πάμε για ποτάκι στη Μαβίλη. Μόνο κάτι τελευταίο. Κάτι καλό να πω, γιατί μετά θα μου φύγει: Φίλες μου, συνταξιδιώτισσες μου, κολλητές μου, κουτσομπόλες μου, μπιριμπαδόρες μου, ψυχαναλύτριες μου, ξινές, γλυκές ή μετά ολίγης, αδελφότητα των 50ς (και 60ς) σας αγαπώ όλες. Γιατί; Γιατί, όπως λέει και το άσμα «είναι του δρόμου η χαρά» κι εμείς έχουμε πίσω μας χιλιόμετρα…