• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Να πιάσουμε ένα πόστο κάπου, μια πόρτα για τον χειμώνα
Χάρη Ποντίδα | 17.05.2014 | 14:49
Ανοίγω τηλεόραση, αυτό είναι το κακό. Ειδικά αυτές τις μέρες η κατάσταση μου χειροτερεύει, παθαίνω «μαζοχιστική τηλεθέαση» το προεκλογικό πάρτι είναι διαρκώς on, μέρα νύχτα, νύχτα μέρα κι όσο πιο πολλές ώρες η μουρμούρα, τόσο πιο πολύ βουλιάζω στην «θαλπωρή του τίποτα» και σβήνω γλυκά γλυκά στον καναπέ, με την φωνή κάποιου υποψήφιου να τραγουδάει το σουξεδάκι του.
 
Από σουξέ άλλο τίποτα αυτές τις μέρες. Όλα τα «μωρά στη πίστα», κι αυτά και κείνα και τα άλλα, λες και σήμανε συναγερμός, να μπούμε όλοι στα ψηφοδέλτια, να πιάσουμε ένα πόστο κάπου -κι ας είναι και σε χαρτί- μια πόρτα για τον χειμώνα – γιατί πού αλλού να πας αυτές τις μέρες με τόσα λουκέτα γύρω σου;
 
Eίναι και ο καιρός που δεν σε κρατάει μέσα, δεν έχω που δεν έχω δουλειά λες, δεν πάω καλύτερα για κανένα καφεδάκι - καφές ή σουβλάκι, η μόνη σίγουρη επιλογή, απ όποια άποψη κι αν το δεις - του πελάτη ή του καφετζή. Άλλωστε όλοι το ξέρουμε  πλέον, εκείνα τα «Τραπεζάκια έξω» του Σαββόπουλου δεν είναι (μόνο) ωραίο τραγουδάκι, αλλά και ο κατ εξοχήν (!) επαγγελματικός μας προσανατολισμός (τύλιξε με πίτα το πτυχίο σου βγάλε και καμιά δεκαριά τραπεζάκια στο πεζοδρόμιο κλπ).
 
Τραπεζάκια έξω τώρα και στις εκλογές, ο νέος επαγγελματισμός ορίζοντας δείχνει προς τα Κοινά, να κάνουμε, να δείξουμε, να σώσουμε την πόλη (την περιφέρεια, την χώρα, τον πλανήτη), «ναι το κάνουμε και εθελοντικά» και όσοι πιστοί,  τώρα που γυρίζει…
 
Αγαπητοί υποψήφιοι παντός κόμματος ή συνδυασμού, συνάδελφοι, ηθοποιοί, μουσικοί, σκηνοθέτες, ντίβες της showbiz, τηλεπερσόνες, καλά κάνετε και το αποφασίσατε, αλλά –για να συνεννοηθούμε καμιά φορά- δεν είναι καθόλου πειστική η τόση αυτοθυσία (ο εθελοντισμός σταματάει στους προσκόπους).
 
Με τις ευχές  μου λοιπόν και να πάνε όλα καλά, να βρείτε το δρόμο σας, σίγουρα προτιμώ εσάς από τους παλιούς (τους σιδερωμένους με photoshop) αλλά να μην ακούσω ξανά κουβέντες όπως «γιατι θέλω να προσφέρω» γιατί το ΄χουμε δει πολλές φορές το έργο «δημόσιο συμφέρον» και δεν χρειάζεται να πω περισσότερα με καταλάβατε. Α και κάτι ακόμα. Απαγορεύεται δια ροπάλου η ξαφνική οικειότητα στο τηλέφωνο κυρίως όταν έχουμε να ιδωθούμε τα τελευταία 35 χρόνια. Αυτά. Καλό βόλι. Εγώ πάντως ψηφίζω Καμίνη…