• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Να περνάμε καλά βρε...
Χάρη Ποντίδα | 10.04.2014 | 17:53
Μια αυτό το «τσίου τσίου» κάθε πρωί, τώρα που ήρθε η άνοιξη, μια η αγωνία μου για το τι θα γίνει από δω και πέρα που μπήκαμε στις αγορές (θα προλάβω να ψωνίσω, δεν θα προλάβω;) ανοίγει το βλέφαρο από τις 7 και μένει εκεί, κοκαλωμένο, λες κι είμαι εγώ που πρέπει να βγάλω τα κάστανα απ’ την φωτιά για όλη την υφήλιο. Συγκεντρώσου λέω στον εαυτό μου, δες το θετικά το θέμα, όλα θα πάνε καλά, όλα…
 
Ήχος κατευναστικός για το αυτί το γουργουρητό της καφετιέρας, το μπλε στον ουρανό πιο μπλε κι από μπογιά και καθώς φτάνει στα ρουθούνια μου το άρωμα του γαλλικού (blended με λεμονανθό από τον δρόμο) λέω, σήμερα θα την ακολουθήσω την συμβουλή των φιλενάδων μου -στο κάτω κάτω της γραφής «if you can’t make it fake it».Άμα πια.
 
Μπορώ λιγάκι να κλαφτώ όμως; Τόσο δα. Μετά το υπόσχομαι θα πάρω τα μαγαζιά σβάρνα για άγριο window shopping (όχι παίζουμε !) θα ξαποστάσω για καφέ στην πλατεία Αγίας Ειρήνης, θα κατέβω Μοναστηράκι να αγοράσω κερωμένες κλωστές (είμαι σε φάση «μακραμέ»), θα ρουφήξω ήλιο, θα δω κόσμο, θα είναι ωραία, όλα ωραία -αυτό δεν είναι το θέμα(;) να περνάμε καλά…
 
Πολύ καλά ευχαριστώ. ‘Oπα εδώ όμως. Λιγάκι όπα, γιατί αυτό το «να περνάμε καλά» σηκώνει τόνους νερό (την Κωπαΐδα ολόκληρη πριν την αποξηράνουν) καθότι το καλά στις μέρες μας έχει υποβιβαστεί σε κάτι του στιλ «την υγειά μας τουλάχιστον την έχουμε» κι ένα «δόξα τω Θεώ» ως επιμύθιο. Κι όταν ακούς Θεούς και τέτοια, άστο καλύτερα -τα μαντάτα σίγουρα δεν είναι καθόλου ευοίωνα. Για να το ξεδιαλύνουμε το θέμα (και να τελειώνουμε με τα θεία) αν η βόμβα (αρρώστια) σκάσει στο κεφάλι μας δεν θα μας ζητήσει την άδεια πρώτα. Απλά θα σκάσει. Και δεν είμαι καθόλου βέβαιη αν θα ζητήσει και την άδεια απ τον Θεό -για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους.
 
Να το πιάσουμε όμως το πράγμα απ την αρχή γιατί δεν μιλάω μόνο για τις τελευταίες άγριες εξελίξεις στην Ελλάδα, που ήρθαν τα πάνω κάτω (και ποιός ξέρει τι έχουμε να δούμε ακόμα). Μιλάω γενικότερα γι αυτό το «να περνάμε καλά». Μιλάω για την ιδεολογία του «αιώνιου λούνα Παρκ» που οφείλει να είναι η ζωή μας. Πόζα, λάιφ στάιλ και ψιλοκοπάνα από παντού (φτάνει να μην μας πάρουν είδηση οι άλλοι).
 
Συγνώμη κορίτσια μου αλλά σας έχω κακά νέα. Το «περνάω καλά» είναι ολίγον παπαριά σαν έκφραση. Αυτή την εποχή μάλιστα μοιάζει και λίγο σαν βλασφημία, σαν «χάνομαι γιατί ρεμβάζω». Τουλάχιστον από μια ηλικία κι έπειτα, δεν θα το έθετα καν έτσι. Άλλο το «ανώδυνα» άλλο το «καλά» Όπως λέει και η παροιμία «αν δεν δαρθεί ο πηλός, κέραμος δε γίνεται» κι αυτό ισχύει για τα πάντα. Άλλο τουρισμός, άλλο ζωή. Και μια που μας τέλειωσαν όπως φαίνεται τα πολλά ταξίδια (μάλλον δια παντός) ιδού κάτι ωραίο που διάβασα στη «Γελαστή Ανηφόρα» του Γιάννη Αγγελάκα: H ευτυχία είναι το ζητούμενο των ανόητων. Οι φυσικοί άνθρωποι ερωτεύονται την πληρότητα και τους κόπους της». Γκέγκε; Tους κόπους της…