• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
© Josetandem | Dreamstime Stock Photos & Stock Free Images
Η κηδεία, το «Nεμπράσκα» και άλλες ιστορίες...
Χάρη Ποντίδα | 01.04.2014 | 11:33
Η κηδεία ήταν σαν όλες τις κηδείες, ο πόνος όμως της φίλης μου διπλός. Στα 45 της πια, και με τα δικά της παιδιά στο Λύκειο, έμαθε ότι ο πατέρας της (ο μακαρίτης) είχε μόνιμη σχέση πάνω από μια 25ετία με μια «κυρία» που αντιλήφθηκε την ύπαρξη της λίγο πριν το ύστατο αντίο. Συντετριμμένη από τον ξαφνικό του θάνατο, στήριζε την ηλικιωμένη μητέρα της σε όλη την διάρκεια της κηδείας, την αγκάλιαζε τρυφερά, της χάιδευε το χέρι, κι έριχνε και καμιά κλεφτή ματιά στο «τρίτο πρόσωπο» που βέβαια ήταν εκκωφαντικά παρόν μέσα στη σιωπή του.
 
Ωραίο θέατρο του παραλόγου είναι καμιά φορά οι κηδείες. Ένα πρώτης τάξεως σκηνικό για να συμπυκνωθεί μέσα σε ένα δίωρο η ζωή στο πριν και το μετά της. Για όσους είναι εκεί και στο μετά.
 
Συγνώμη αλλά θα το πω. Εμένα με έπιασε νευρικό γέλιο μέχρι δακρύων. Να μην μπορώ να κρατηθώ. Όσο έβλεπα την «κυρία» να σφουγγίζει την μύτη της, μόνη κι έρημη σαν γερμένη καλαμιά και την φίλη μου μέσα στα αναφιλητό της, να υποβαστάζει την ηλικιωμένη μητέρα της αποφεύγοντας κάθε επαφή μαζί της, τόσο να σκέφτομαι τον μακαρίτη με τα χέρια σταυρωμένα πάνω στο σκούρο κοστούμι του να μειδιά ξαλαφρωμένος, ελεύθερος από άγχη, ενοχές, συμβιβασμούς.
 
Τι να κάνω(!) Μου έρχονταν διάφορες εικόνες στο νου με τον κύριο Τάκη πρωταγωνιστή, τα μυστικά και τα ψέματα μιας ολόκληρης ζωής, μουλωχτές κινήσεις και υπονοούμενα, κρεβατομουρμούρες, Κυριακάτικα πρωινά που θα είχε δουλειά στο γραφείο, επιστροφές από «επαγγελματικά ταξίδια», κλεφτά βλέμματα στο ρολόι.
 
Το σοκ του θανάτου ξεπερνιέται κάποια στιγμή. Μένουν στιγμές μόνο. Κάτι περίεργες στιγμές που τρέχουν στα καλά καθούμενα τα μάτια, αρμυρό δάκρυ, μπόλικο -όλο αυτό όμως με την ηρεμία και την γαλήνη που φέρνει η αποδοχή της απώλειας. Έφυγε και πάει. Για πάντα.
 
Το άλλο όμως πώς να το ξεπεράσεις; Έφυγε ο Πατέρας που δεν γνώρισες ποτέ. Που δεν μπήκες ποτέ στον κόπο να δεις και λίγο αλλιώς. Κάτι σαν «βάζω κόκκινα γυαλιά» (που λέει και το τραγουδάκι) για να είναι τα πάντα ωραία, ασφαλή, σταθερά. Δεν αφιέρωσες τον απαραίτητο χρόνο για να δεις καθαρά(;) δεν ήθελες να τον αφιερώσεις(;) η απλά εκείνος ήταν ο καλύτερος μάστορας (ψεύτης) στο χειρισμό της κατάστασης, τρέμοντας μπροστά στην πιθανότητα να  έρθει στο φως η πραγματική του ζωή;
 
Υπάρχει πάντα αυτή η αίσθηση προδοσίας όταν είσαι η κόρη κι εκείνος ο πατέρας , υπάρχει μια αίσθηση προδοσίας γενικά –ακόμη και για την πιθανότητα που κι εσύ άφησες να πάει στο βρόντο, προκειμένου να φτιάξεις μαζί του μια βαθύτερη «ενήλικη» σχέση.
 
Πώς να οικοδομηθεί όμως μια βαθύτερη σχέση, όταν μεγαλώνεις με την βεβαιότητα ότι είναι φυσική (και αναγκαία) η απόσταση που χωρίζει γονιούς και παιδιά και ότι όχι μόνο δεν είναι ζητούμενο να ξεπεραστούν οι διαχωριστικές που ορίζουν οι άγραφοι νόμοι της «αγγελικά πλασμένης οικογένειας», αλλά ότι δεν ενδείκνυται (μην πω και απαγορεύεται) να δεις τους γονείς σου ως ολόκληρα όντα, πέρα από τον γονεϊκό τους ρόλο.
 
To «Nεμπράσκα» ( του Αλεξάντερ Πέιν) μπορεί να είχε δώσει διάφορες ιδέες στον κύριο Τάκη μας αλλά δυστυχώς δεν το πρόλαβε. Ευτυχώς το προλάβαμε εμείς και δεν αφήσαμε την «πενθούσα» να πλησιάσει –καλύτερα να κυκλοφορήσει πρώτα σε dvd να είμαστε όλοι μαζί στο σπίτι…
 
Ερωτώ λοιπόν. Πόσο παραμορφωτικό πρέπει να είναι το τζάμι που βάζουμε μεταξύ ημών και των παιδιών μας. Πόση δόση αλήθειας και πόση προστασία; Ίσως φίλοι να μην γίνουμε ποτέ (άλλωστε δεν είναι αυτός ο ρόλος μας) αλλά μια θαρραλέα στάση ζωής, με όσο το δυνατόν λιγότερη …σκόνη κάτω απ το χαλί, μπορεί να είναι μια απάντηση (έστω, μια από τις πολλές) αν θέλουμε να τα δούμε κάποτε να αποκτούν τα εργαλεία για μια ενδιαφέρουσα (έστω λιγότερο συμβατική) ζωή.
 
Ο κύριος Τάκης με τα ωραία του όμως μας άφησε στη …μέση. Δια παντός. Τα γιουβετσάκια του τα καλοκαίρια στο νησί (καταπληκτικός μάγειρας), το χιούμορ του, το κομψό του φλερτ με το γυναικείο φύλο, η αδυναμία του στην κόρη του που τώρα υποφέρει. Να με έβλεπε άραγε στην κηδεία του που είχα κατουρηθεί στο γέλιο; Μπορεί . Μπορεί και να μου έκλεινε το μάτι από ψηλά και να μου λεγε ψιθυριστά στο αυτί «πες της μικρής να μην στεναχωριέται τόσο. Λάθη ανθρώπινα είναι αυτά, συμβαίνουν». Εντάξει κύριε Τάκη μας, συμβαίνουν. Αλλά δεν θα ήταν καλύτερα να της τα είχες πει εσύ;