• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Αποκλειστικό! Σελίδες από το κρυφό σημειωματάριο της Γιολάντας Μάρδα.
silezukuk | 11.10.2015 | 12:53
___
Όταν ο πατέρας και ο θειός μου, μικρά παιδιά καβγάδιζαν […]
ο καβγάς σταματούσε από την πλευρά του θείου μου
μόλις ο πατέρας μου ο Φέντιας του έλεγε,
εγκαταλείποντας τα λογικά επιχειρήματα:
σταμάτα γιατί θα σε περιφρονήσω!

 
 
__
 
Ο πολιτικός αγώνας απαιτεί να ασχολείσαι διαρκώς με τα λεγόμενα και τις πράξεις ανθρώπων που ισχυρίζεσαι ότι βδελύσσεσαι διότι πρωτίστως πρόκειται για βδελυρά όντα. Και ενώ αναγνωρίζω την αναγκαιότητα κάθε μορφής πολιτικής δράσης, επομένως και της κριτικής του αντιπάλου, αισθάνομαι υποχρεωμένη όχι μόνο να κοιτάξω τη πάρτη μου αλλά επιπλέον να κρίνω τους άλλους εξ ιδίων. Έτσι και αντιπαθήσω ένα δημόσιο πρόσωπο τότε, συν τω χρόνω, κατατάσσομαι στην κατηγορία των απολύτως αναρμόδιων να κρίνουν πράξεις, λεχθέντα, έργο. Πώς αλλιώς αφού αυτό το πρόσωπο το αποφεύγω ενεργά, όπως θα έκανα στον καθ’ ημέρα βίο με καθέναν που δεν ταιριάζουν τα χνώτα μας. Ο εν λόγω μπορεί να εξελιχθεί. Να γίνει στιλπνός κειμενογράφος ή αμαρτωλός ιερωμένος, μια υπέροχη επιστήμων, ένας άνθρωπος με άλφα κεφαλαίο, ένας δημοφιλής σκιτσογράφος –η πιθανότητα να πληροφορηθώ αυτοβούλως την πορεία του θα είναι μικρή. Διότι οι περισσότερες αντιπάθειες μεταλλάσσονται σε αδιαφορία, αφού πρώτα ξεχάστεί η αιτία τους. Τούτων λεχθέντων, δυσκολεύομαι να καταλάβω όσους από τους εναπομείναντες φίλους επιμένουν να διαμορφώνουν άποψη, να επιφυλάσσουν βαρείς χαρακτηρισμούς και να συντηρούν διάθεση τρολαρίσματος για πρόσωπα τα οποία εμφανώς αντιπαθούν, απεχθάνονται, μισούν. Μου είναι ακατανόητο πώς αντέχουν να μαθαίνουν σχεδόν κάθε λεπτομέρεια όσων κάνει, λέει και γράφει ένα άτομο που βδελύσσονται, ούτως ώστε να είναι σε θέση να τα σχολιάσουν... Εδώ το "σχολιάσουν" δεν αποδίδει ακριβώς την πραγματικότητα. Συνήθως πρόκειται για επιθετικούς προσδιορισμούς τοποθετημένους εν σειρά, συνδυαζόμενους με λογοπαίγνια, λιγότερο ή περισσότερο πετυχημένα, το όλον σερβιρισμένο σε πιατέλα αυθόρμητης έκφρασης.  Για τους φαιδρούς ψοφάδες, τα λέει όλα η χρήση της λέξης "φαιδρός". Επανέρχομαι: Πού βρίσκουν, αξιόλογοι άνθρωποι, το κουράγιο και τον χρόνο να συντάξουν κριτικές, σύντομες ή εκτενείς, είναι επίσης απορίας άξιον. Τέλος, δεν το χωράει το μυαλό μου τι είδους σθένος χρειάζεται για να ειρωνευτείς ή να βρίσεις -το λένε “παρέμβαση”- στον διαδικτυακό του χώρο κάποιον που λες ότι για χάρη του δεν χαραμίζεις ούτε ροχάλα. Με το προσδόκιμο επιβίωσης καθηλωμένο –αν είσαι τυχερός– στις 8 δεκαετίες, όσοι συμπεριφέρονται έτσι, μοιάζει να ζουν τη ζωή τους με διάθεση αλαζονική, όπου τίποτα και κανείς δεν τους λέει “memento mori φίλε, από μια ηλικία κι ύστερα, ο χρόνος δεν φτάνει ούτε για όσα έτυχε να σε συγκινήσουν”. Κλείνοντας την καμπύλη, επιστροφή στην πολιτική: Σε μας, τους κοινούς πολίτες, επιτρέπεται η ενεργός αδιαφορία. Ένας πολιτικός όμως, που φιλοδοξεί να οφελήσει όσους εκπροσωπεί, θα πρέπει να βρει τρόπο να αγαπήσει τον αντίπαλό του να μην τον “περιφρονήσει” είναι οι κατάλληλες λέξεις στο σύμπαν μου. Ναι! ακόμα και τον εσωκομματικό του αντίπαλο! Μια αγάπη σιωπηλή, ως επί το πλείστον, αλλά επιβαλλόμενη. Αλλιώς ο αντιπρόσωπος θα καταδικαστεί στο πυρ του υπαρξιακού κενού, θα καταλήξει στην κόλαση της αιώνιας ήττας.