• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Σκοπός μας η ερμηνεία του κόσμου.
Δυο χρόνια στα σύννεφα
Sraosha | 12.02.2016 | 20:28
Πριν δύο χρόνια μού πρότειναν να γράψω στο The Greek Cloud, το οποίο είναι γνωστό και ως σκέτο Cloud, αφού για τους άνω των τριάντα "Νέφος" θα σημαίνει για πάντα "αιθαλομίχλη" ενώ "Νεφέλη" θα είναι εκδοτικός οίκος. Τότε δεν είχα ιδέα τι ακριβώς ήταν το Cloud και πώς θα λειτουργούσε, ποιοι ήταν "από πίσω" και γιατί με ήθελαν εμένα ανάμεσά τους.
 
Ένα επιπλέον ζήτημα για εμένα προσωπικά ήτανε και το γιατί να γράφω και στο Cloud, αφού είχα το μπλογκ. Tο μπλογκ ήτανε (και είναι) μπλογκ, λειτουργεί ως η προσωπική μου αρχειοθήκη και κειμενοθήκη, το ξέρω και με ξέρει: για μένα είναι λίγο σαν το σαλόνι του σπιτιού μου, με τον καναπέ και την μπαλκονόπορτα με θέα. Ταυτόχρονα όμως το μπλογκ ως κειμενοθήκη έχει το κοινό του, γύρω στα 500 άτομα, και μέχρι εκεί.
 
"Ας με διαβάσει και κανας άνθρωπος παραέξω", σκέφτηκα. Απόλυτη ελευθερία μου έταξαν, οπότε μια χαρά. Ξεκίνησα να ανεβάζω βιδάνια, να αναδημοσιεύω ποστάκια από το μπλογκ και να ανεβάζω ένα καινούργιο μυθιστόρημα σε συνέχειες. Αυτό το τελευταίο το διέκοψα τελικά.
 
Για καιρό δεν ήξερα αν με διάβαζε κάποιος πέρα από το σταθερό κοινό των ας πούμε πεντακοσίων. Αν και κάποια στιγμή μου έκοψαν κλήση για υπερβολική ερωτογραφία, συνέχισα ωστόσο να γράφω για έναν βασικό λόγο:
 
Απολάμβανα την όψη των κειμένων μου αφού ανέβαιναν στο Σύννεφο. Μου άρεσε η γραμματοσειρά, με έφτιαχνε το πλάτος της στήλης και το εν γένει στήσιμο του ιστότοπου. Και λέξεις-κλειδιά, και περίληψη, και κείμενο ξεκούραστο στο μάτι.
 
Μάλλον όμως απολάμβαναν κι άλλοι να διαβάζουν το Cloud, γιατί άρχισε πολύς κόσμος να μου πιάνει φιλίες, και από αυτές του φέισμπουκ αλλά και κανονικές: αυτοί ενδεχομένως να διάβαζαν και όσα έγραφα, είπα. Κι εγώ εξακολουθώ να μπορώ να γράφω ό,τι θέλω και όταν θέλω. Και να τα συνοδεύω με φωτογραφίες της αρεσκείας μου: τι άλλο να ζητήσει κανείς;