• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Από τις ληστρικές επιδρομές του Ισραήλ το 2006 στη Βυρητό: κανονικοί άνθρωποι περιηγούνται ερείπια.
Η προσήλωση του βλέμματος
Sraosha | 27.01.2016 | 19:07
Κάποιοι θεωρούν ότι η προσήλωση του βλέμματός μας σε εκείνον ή εκείνη που μας εμπνέει έρωτα είναι αρετή. Από τον καιρό των τροβαδούρων, το βλέμμα είναι για να προσηλώνεται στο λεγόμενο αντικείμενο του πόθου. Διαφωνώ, ο έρωτας καθαρίζει το βλέμμα και εν πολλοίς το αναδιαμορφώνει. Αλλά δεν ξέρω εάν επίσης περιορίζει το εύρος πεδίου του, ή αν πρέπει να περιορίζει το εύρος πεδίου του.
 
Αλλά ας αφήσουμε τους έρωτες. Από το 2010, ο λόγος περί Μνημονιοκρατίας κυριαρχείται από το πόσο επηρέασε τα μεσαία κοινωνικά στρώματα. Προσηλώνουμε το βλέμμα μας στους "κανονικούς ανθρώπους" και μιλάμε για αυτούς και μόνο γι' αυτούς.
 
Κι έτσι, κάποιοι μιλάνε για τη χαμένη αξιοπρέπεια, την απόγνωση και το χαμένο μέλλον της λεγόμενης μεσαίας τάξης και των παιδιών της, άλλοι για τα μαγαζιά που έκλεισαν και κλείνουν, άλλοι για την αποσάθρωση των μεσαίων στρωμάτων και την καθίζησή τους λόγω φτωχοποίησης. Άλλοι επιλέγουν να υπογραμμίσουν την πληρότητα των καταλυμάτων στην Αράχωβα ή στη Μύκονο, τα καφέ και τα φαγάδικα που ανοίγουν το ένα μετά το άλλο, τα γεμάτα μπαρ, το πείσμα καινοτόμων επιχειρηματιών.
 
Κι έτσι, προσηλωμένοι σε ό,τι θεωρούμε κανονικό και άξιο κριτικής δεν βλέπουμε επί έξι χρόνια πραγματική εξαθλίωση, πραγματική πενία, πραγματικούς θανάτους. Για να μη γινόμαστε μακάβριοι, δεν βλέπουμε θεάματα όπως αυτό, και ας είναι εξόχως προσβάσιμα πια.