• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Οράματα χωρίς θάματα
Στικούδη, σπόνσορες, οικολογία
Sraosha | 11.06.2015 | 19:20
Sic
 
Διάβασα ένα κείμενο του κυρίου Νίκου Δήμου με μάλλον ατυχή τίτλο και κάπως σκόρπιο περιεχόμενο. Τον κ. Νίκο Δήμο τον παρακολουθώ από μαθητής, από τον καιρό που άρθρωνε ψύχραιμη και μετριοπαθή φωνή απέναντι στον εσμό των ελληνορθοδόξων του ΠΑΣΟΚ και των ελληνοχριστιανών της Δεξιάς. Η εικόνα του για τον εθνικισμό και για την ελληνική πραγματικότητα ήταν αποκλίνουσα, ενώ υπήρξαν και εποχές που η φωνή του ήταν μοναχική.
 
Στο κείμενό του ο κ. Νίκος Δήμου αναθεματίζει την Αριστερά (σχεδόν πλην Λ. Κύρκου και Μ. Παπαγιαννάκη, που τους θεωρεί το αριστερό αντίστοιχο του Αναστασίου Αλβανίας) ως στενόμυαλο δογματισμό. Λέει για τους αριστερούς:
Το ότι η εικόνα τους για την πραγματικότητα δεν συμφωνούσε με αυτό που βίωναν όλοι οι άλλοι, δεν τους πτοούσε καθόλου.
 
Βεβαίως, λησμονεί ή παραγνωρίζει ο κ. Δήμου ότι για δεκαετίες βρισκόταν ο ίδιος σε αυτήν ακριβώς τη θέση. Όπως άλλωστε και οι περισσότεροι επιστήμονες: από τον καιρό του Γαλιλαίου, η επιστημονική θεωρία είναι μια εικόνα που δεν συμφωνεί με όσα φρονούν οι άλλοι (ο όρος βιώνω είναι νεφελώδης και εντέλει νεορθόδοξος).
 
Πλην όμως, η ψυχραιμία και η μετριοπάθεια δεν αποτελούν εχέγγυα φρόνησης, όπως άλλωστε περίτρανα καταγράφεται εδώ και πέντε χρόνια στην ελληνοκεμαλική και φιλομνημονιακή γραμματεία μας.
 
et Non
 
Προς το τέλος του κειμένου του, ο κ. Νίκος Δήμου λέει:
Πλήρης άγνοια της πραγματικότητας. Μία πρωτόγονη βολονταριστική άποψη: έτσι είναι ο κόσμος, γιατί έτσι θέλω να είναι! Αυτοί είναι το υπόδειγμα της αριστερής σκέψης.
 
Αναρωτιέμαι αν η πραγματικότητα είναι δεδομένη. Ακόμα και οι στα(λι)νικώς δογματικοί νεοφιλελεύθεροι επιθυμούν να γίνει ο κόσμος όπως θέλουν να είναι. Αλλά έστω ότι αφήνουμε πίσω μας τα δόγματα που δοκιμάζονται στις πλάτες εκατομμυρίων αθώων, τι άλλο είναι πολιτική παρά το "έτσι θα γίνει ο κόσμος, γιατί έτσι θέλω να είναι";
 
Δεν θα μιλήσω ούτε για την κατάργηση της δουλείας, ούτε για κάποιο "αριστερό" όραμα που θέσπισε (επισφαλώς) οκτάωρα, δημόσια αγαθά, άδειες, ισότητες, αδελφοσύνες, ισονομίες και τέτοια. Θα πω για τους επίμονους Ολλανδούς που επί αιώνες πολεμάνε τη θάλασσα με αναχώματα, κανάλια, θίνες, φράγματα: πρωτόγονα, επίμονα, από πλημμύρα σε πλημμύρα αγνοούν την πραγματικότητα, ότι η επιφάνεια της θάλασσας είναι ψηλότερα από τα κεφάλια τους, ότι η χώρα τους στην πραγματικότητα είναι βάλτος, ξέρες και ανοιχτή θάλασσα.
 
Από τους θαλασσομάχους Ολλανδούς μέχρι τους πολέμιους της δουλείας, η πολιτική είναι ή βολονταρισμός ή τίποτα. Είναι το ought to απέναντι στο is της επιστήμης.
 
Δεν νοείται πολιτική χωρίς όραμα. Και αυτό δεν ισχύει μόνον για τους ιδεολόγους οραματιστές: τους βδελυρούς φασίστες, τους κυνικούς νεοφιλελεύθερους, τους αφελείς σοσιαλδημοκράτες, τους άτεγκτους σταλινικούς, τους πρωτοχριστιανούς αναρχικούς. Ισχύει για όλους, ακόμα και για τους απολίτικους διαχειριστές της πολιτικής. Μόνον που το όραμα αυτωνών αποτυπώνεται σε φωτογραφίες όπως η παραπάνω: εταιρικοί χορηγοί, δημόσια υποδομή για τη διαφήμισή τους, οικολογικά αμάξια για να σώσουν έναν πλανήτη με ρυπογόνες και ανθρωποκτόνες βιομηχανίες, ρετουσαρισμένη ιλουστρασιόν διασκέδαση.
 
Και όχι, δεν έχω κανένα πρόβλημα με την κυρία Στικούδη.