• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Why is this country so... ? (στοιχεία από το autocomplete του Google).
F=mγ
Sraosha | 25.02.2015 | 20:22
Μετά τον Φεβρουάριο του 2012 ο κόσμος πείστηκε ότι "ο λαός ηττήθηκε" και περίμενε ήσυχα να προκηρυχθούν εκλογές, ενώ παρακολουθούσε με φρίκη αλλά παθητικά τη χώρα να πουλιέται με το κομμάτι, τους θεσμούς να εξευτελίζονται, τις ελευθερίες να περιστέλλονται, τον κόσμο να πεινάει και να πεθαίνει από απελπισία ή για μια χούφτα φάρμακα. Το καίριο είναι ότι, με εξαίρεση τους αναρχικούς, ο λαός απλώς περίμενε τις εκλογές. Κι ας ακούγονταν φωνές ότι στον δρόμο διαμορφώνεται η σημασία του εκλογικού αποτελέσματος που θα προέκυπτε. Και ας προχώραγε στο μεταξύ η διάβρωση.
 
Ούτε έναν μήνα μετά τις πολυπόθητες εκλογές, όπως γράφει ο Elikas Helix,
 
Ηθικολογίες, ιδεοληψίες, συνωμοσιολογίες, κόμπλεξ, πανικός, διαστρέβλωση, άρνηση της πραγματικότητας, ηττοπάθεια και βιασύνη να αποδειχτεί ότι η νέα κυβέρνηση δεν διαφέρει σε τίποτα από τα ακροδεξιά ζόμπι που τόσα χρόνια μας εξουσίαζαν, οπότε ας πέσει το ταχύτερο δυνατόν για να αντικατασταθεί από το ναζιστικό παρακράτος που θα μας δολοφονήσει όλους.
 
Μα όχι, τι λες τώρα; Αν πέσει η κυβέρνηση των ντεμέκ αριστερών θα βγει όλος ο λαός στους δρόμους και θα ενωθεί για να στηρίξει τους γνήσιους κομμουνιστές, που από το ταπεινό 0,5% θα εκτιναχτούν ξαφνικά στο 50% και θα μας βγάλουν από την ευρωπαϊκή λυκοφωλιά, θα σβήσουν τα χρέη, θα κόψουν λεφτά απ' τα δέντρα και θα ρίξουν σε πηγάδες φασίστες, νεοφιλελέδες και οποιονδήποτε κινείται δεξιότερα της ΔΗΜΑΡ. Α, και τους προδότες συριζαίους πρώτους και καλύτερους. Γιατί τώρα που έγιναν εξουσία είναι όλοι τους πασόκοι και δεξιοί και δεν τους μιλάμε πια.
 
Επαναλαμβάνω: αυτά περίπου από εκείνους που περιμέναν ήσυχα τις εκλογές. Εδώ και τουλάχιστον τρία χρόνια επικρατούσε ησυχία, τάξη και Ασφάλεια. Και τώρα όσοι (δεν) ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ και είναι της Αριστεράς, που λέμε, παραπονιούνται που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που δεν βγήκαμε από το ευρώ, που δεν αποκηρύξαμε μονομερώς το χρέος, που δεν κάναμε ηρωική έξοδο από την ΕΕ, που έχουμε νεοδημοκράτη Πρόεδρο Δημοκρατίας, που δεν γίνονται ατάκα κι επιτόπου και πάραυτα όλες οι αναγκαίες ενέργειες για την ανατροπή της πενταετούς δήωσης του τόπου.
 
Αλλά με τι ορμή να γίνουν όλα αυτά, ρε παιδιά, μετά από τρία χρόνια ησυχία; Με δύο συγκεντρώσεις στο Σύνταγμα μετά τις εκλογές; Με δημοσκοπικά 70% και 80% "καλά πάτε"; (αλήθεια, έγιναν ξαφνικά αξιόπιστες οι δημοσκοπήσεις;) Με τον καθεστωτικό εργολαβόδουλο τύπο να παίζει το βιολί του;
 
Είτε μας αρέσει, είτε όχι, μετά από τόσα χρόνια πειθήνιας υποταγής και στωικής καρτερίας εν μέσω της στυγνότερης λεηλάτησης και της πιο άτεγκτης αποδημοκρατικοποίησης που έχει δει χώρα του Πρώτου Κόσμου, η ορμή της κυβέρνησης είναι μικρή. Αλλά η ορμή δεν είναι δύναμη. Τώρα που η κυβέρνηση συνήψε την όποια ανακωχή με την ΕΕ (και ο Λένιν, σύντροφοι, συνθηκολόγησε με τον Κάιζερ, τι να γίνει), ας επιταχύνει. Ας δούμε πλέον τη δύναμή της, δηλαδή.
 
Δεν είμαι επιεικής με τον ΣΥΡΙΖΑ, με κανέναν ΣΥΡΙΖΑ. Βεβαίως, ακόμα εξαργυρώνει, δικαιολογημένα, την ανακούφισή μας που απαλλαχτήκαμε από τη συμμορία πουλημένων και μισανθρώπων που μας κυβερνούσε, την ανακούφισή μας που δεν έχουμε στην κυβέρνηση τον Μπομπολοπόταμο. Αλλά όχι για πολύ ακόμα. Η κυβέρνηση πρέπει να συνεχίσει αυτό που άρχισε και να το ολοκληρώσει: εργασιακά, Υγεία, δικαιώματα, ξεπούλημα της χώρας κτλ. Όχι απλώς γοργά, αλλά επιταχύνοντας.
 
Και ας θυμάται ο ΣΥΡΙΖΑ ότι δεν είναι ούτε ΠΑΣΟΚ ούτε ΝΔ, που αποτελούν μεσσιανικές ομολογίες με τις πλάτες των συμφερόντων. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα επιβιώσει μόνον ως δημοκρατικό και συλλογικό κόμμα: ο κόσμος τον ανέβασε, ο κόσμος θα τον στείλει πίσω στο 3% εάν ανακρούσει πρύμνα ή εάν δειλιάσει -- ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καβάτζα καμμιά. Του δίνω λοιπόν τις 100 μέρες, κατά το ειωθός. Για να δούμε.