• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Η Ψιλικατζού (ή για λίγους Δελημήτρου Κωνσταντίνα), γεννήθηκε το 1973 στην Νίκαια του Πειραιά, έχει blog από το 2005, δυο βιβλία, έναν άντρα, δυο παιδιά, δυο λεμονιές κι ένα μόνιμο βουνό ασιδέρωτα στη Λεμεσό της Κύπρου που την έριξε η άτιμη η Κρίση προτού φυσικά χτυπήσει και την Κύπρο. Ψήσε καφέ.

 
posts
Δηλαδή, σόρι κιόλας, εσείς άμα σας πω ότι είδα έναν χριστιανό (παν ιντέντιντ) να πετάει θα με γράφατε σε ιερά βιβλία, θα με μνημονεύατε ως μάρτυρα ή απόστολο ή δενξερωγώτί και θα κλείνατε αιωνίως τουμπανίως τους παιδικούς σταθμούς για όλους τους ταλαίπωρους γονείς κάθε χρόνο τέτοια μέρα, κι όλα αυτά για πάρτη μου;
• • •
Το πανέρι αυτό όμως είναι χαοτικό, στο πανέρι αυτό βρίσκεις τα πάντα, από τη δύναμη της θετικής σκέψης, την Παναγιά του τάργκετ γκρουπ σου, το Ελληνικό Φιλότιμο™, τον πολιτικό της καρδιάς σου, τον εχθρό του λαού του καθημερινού τοκ σόου, τους ψεκασμούς, μέχρι την αγαπημένη σου προφητεία, τον ρουσφετάκια της οικογένειάς σου, τον δικό σου Αγιορείτη μελλοντολόγο και δεν είναι δύσκολο να διαλέξεις ακόμη και τον δικό σου προσωπικό ναζί.
• • •
Τη ζωή την πάει σκρολαριστά. Μια χαρά, μια λύπη, μια τρόμος, μια δέος αλλά όλα αυτά στο χαλαρό, στο σκρολαριστό, με διάρκεια δευτερολέπτων ή ωρών, δεν έχει σημασία, διότι η ένταση είναι σταθερή και η επίδραση στο μέσα του, όσο ένα λάικ. Σαν κλικ. Όπως ζητάει και την ψήφο.
• • •
Η χαρά του χαλασμένου τηλεφώνου. Κι όλα δηλαδή τα μεγαλοπρεπή άρλεκιν της κατηγορίας άκου την καρδιά σου, ακολούθα το όνειρό σου, άσε τον κόσμο να λέει και άλλα κοελικά. Φαντάσου τώρα άμα στα ‘χουν πει και αρχαίοι. Ως γνήσιοι απόγονοί τους τα πήραμε κι αντί να τα κάνουμε ένα sync ή έστω να τα ξαναδιαβάσουμε με λίγη προσοχή, εμείς τα φοράμε σαν τους χιτώνες στας επετείους, ψηλώνουμε ογδόντα πόντους (λες κι άμα ήξερε ο αρχαίος σωβρακοφανέλες και παντελονάκια θα έδινε νομίζεις δεκάρα για τους χιτώνες) κι όποιον πάρει ο χάρος. Και μας παίρνει. Κυριολεκτικό αυτό.
 
• • •
Αγαπητέ υποψήφιε, είσαι λίγο πριν το νήμα, δεν είναι ώρα να το βάζεις κάτω. Ακόμη κι αν σε αποθαρρύνουν όλοι, εσύ έχεις ακόμη πιθανότητες να ξεχωρίσεις ανάμεσα στο λιβάδι αρκεί να λάβεις υπόψη μερικές καίριες συμβουλές που θα συνοδέψω με τα καλύτερα παραδείγματα υποψήφιων συναδέλφων σου για να το σώσεις.
• • •
Δεν χρειάζεται να ξέρεις πολλά για εκείνη γιατί δε θα τα αντέξεις. Άλλωστε, ως μοναδική καταγραφέας της ύπαρξής της, ο λόγος που θέλω μονάχα να τη θυμούνται οι ξένοι, είναι πως τραγουδούσε αμανέδες. Μαγικά.
• • •
Το βόλεμα των παιδικών σου χρόνων. Ένα μύριο ξεβολέματα μετά, μπορεί και φουντώνει στο λεπτό και να σε κρατάει ορθή για άλλα τόσα χρόνια. Όχι όρθια πάντα, μα ορθή. Στα λογικά σου.
• • •
Το πρώτο πράγμα που μου γυάλισε μόλις πάτησα το πόδι μου στην Κύπρο ήταν τα τακούνια. Δε μιλάω για ψηλά τακούνια. Ούτε για πολύ ψηλά τακούνια. Μιλάω για τακούνια τσόντας. Κι αν ξέρεις έστω και λιγάκι πόσο λατρεύω τα τακούνια και ειδικά τα τακούνια τσόντας, θα καταλάβαινες πως η πρώτη μου εντύπωση από τη νέα μου χώρα ήταν τόσο θετική αλλά και τόσο ενδεικτική της εδώ ζωής, όσο τίποτα.
• • •
Μισαδάκια σου αποκαλύψανε που είτε τους ξεφύγανε ή στα τυλίξανε τόσο περίτεχνα με μπλαμπλα που λες και θα τους τα ανακάλυπτε κάνας Κολόμβος. Πάνω στην δύσκολη αυτή ψυχολογία των έρμων εκτιθέμενων λοιπόν, ρίξε στη σούμα και τον μπαμπούλα Ηλεκτρονικό Βήμα, τον μπαμπούλα Κοινωνικά Δίκτυα και τον αμείλικτο όλων, τον μπαμπούλα Κρίση που από μόνος του, σούρνωντας ένα κάρο - βαριά κι ασήκωτα - τενεκεδάκια είναι ικανός να σου πάρει τα μυαλά.
• • •
Δεν στη λένε μέση ηλικία για πλάκα. Ξαφνικά αρχίζεις και βαραίνεις - όχι στα κιλά, εκεί δε σε νοιάζει τόσο πια. Εκεί που βαραίνεις και σου φαίνεται είναι στις κρίσεις σου, στις κινήσεις, στους ενθουσιασμούς, στις αποφάσεις, στα γέλια και στα κλάματα.
• • •
Άμα πρόκειται για τη βασίλισσα της Αγγλίας, ναι, δεν είναι ντροπή να το παραδεχτεί ότι θα γούσταρε μια βόλτα με λεωφορείο, όταν όμως πρόκειται για πολιτικό είναι τζιζ. Υποτίθεται αυτός πρέπει να δείχνει διαρκώς πως γνωρίζει τον κόπο, τον κάματο, τις δυσκολίες και την απόγνωση των θνητών. Δεν επιτρέπεται να δείξει ότι τα ζηλεύει. Δεν επιτρέπεται να δείξει ξένος προς τα εγκόσμια, πρέπει να ξέρει ότι ανοίγεις μόνος σου την πόρτα του ταξί και πού χτυπάς το εισιτήριο στο λεωφορείο.
• • •
Πράγματα που τα ‘χες μέσα σου βαλμένα στη σειρά, έχουν έρθει τα πάνω κάτω. Ποια κρίση, αρκεί μονάχα πλέον ένα μη κολλημένο χαζογκομενάκι να στα αμφισβητήσει για στα πάρουν για πάντα. Ο γέρος κι η γριά, όσο κολλημένοι και να ‘ναι, έχει ο καθένας από έναν καπνό να φουμάρει. Εγώ κι εσύ όμως, ούτε ιερό ούτε όσιο. Πρέπει εμείς και οι αξίες μας να συστηνόμαστε ξανά από την αρχή, κάθε πρωί:
-Καλημέρα σας τί κάνετε, λέω σήμερα να πάρω το δικαίωμά μου στις εκτρώσεις πίσω.
• • •
Για αρχή, θέλω μια ντουζίνα φόντια για λουστρίνι το είκοσι νούμερο, ως τα αύριο. Πού ‘ναι το δείγμα; Ναι, το άσπρο. Α, γεια σου. Γιάδε; Το βλέπεις αυτό το λουστρίνι με τα κόκκινα χελιδόνια; Έτσι θα τα κάμεις όλα, στην τρίχα. Και τα τοκαδάκια εσύ θα τα περάσεις. Μη δω βρωμοδουλειές με ξέφτια ή βενζινόκολλες γιατί σχόλασες. Εγώ το ξεκαθάρισα στη μάνα σου, άμα δεν κάνεις, δε πα να ‘χεις ανάγκη, δε πα να ‘χεις και μπάρμπα στην Κορώνη. Πόδι θα πάρεις. Συννενοηθήκαμε; Δυό χρόνια στην κυρα-Ευδοκία εμένα δε μου λένε τίποτα. Να καθόσουνα εκεί κι όχι να της ξεμυάλιζες τον άντρα. Εδώ θα τα ξεμάθεις όλα και θα τα ξαναμάθεις σωστά. Ακούς; Σ-ω-σ-τ-ά.
• • •