Κάνινγκ ο Φιλέλλην
11-11-2019

Δεν άκουσα, αλλά έζησα (υπάρχει διαφορά) τις ομιλίες για αυτά που ετοιμάζονται εν όψει των δύο αιώνων από το 1821. Ήταν μια απλή εξαγγελία ενός ιδεολογικού κανόνα, πεντακαθαρίδη, αιμοβόρα σαρκαστικού, που εντούτοις αντιπροσωπεύει την παντοδύναμη πτωχαλαζονεία ενός Γένους που δεν ήταν «δυτικό», μήτε «ανατολικό», παρά ένα θύμα της εσωτερικής του γεωγραφίας.

 

Είδα το σχετικό τελετουργικό, μια ακόμη προσπάθεια να καταστεί επίσημο ένα δρώμενο σε έναν χώρο γεμάτον ουλές και προσχώσεις στον οποίο κυριαρχούσε ένα «ειδικό καφετί χρώμα της μεγαλοπρέπειας» και η πασίγνωση  οργανωτική αβελτηρία.

 

Από τις τρεις ομιλίες, εκτιμώ πως η πρώτη ήταν βγαλμένη από τον χαρακτήρα και την πένα του Προέδρου της Βουλής, καθώς η Πρωθυπουργική και η Αγγελοπουλική ως ομιλίες, ήταν περισσότερο ερμηνείες ομολογιακού χαρακτήρα από έναν ή περισσότερους κειμενογράφους και δεν σχολιάζω το στυλ συναδέλφων, με τίποτε.

 

O Πρόεδρος της Βουλής έστρεψε την ομιλία του στην κεντρική Ιδέα του εορτασμού. Το Γένος δεν ξεσηκώθηκε παρά για τον Πόθο της Ελευθερίας, αλλά της ελευθερίας του Εμπορίου. Και ένας ιδιοφυής Μαυρογορδάτος, φρόντισε να ειδοποιήσει τις μεγάλες Δυνάμεις, με μια πρόταση – πονηράντζα πως οι Γραικοί, οι Ρωμιοί, οι Έλληνες και λοιπά, δεν είναι τίποτις καρμπονάροι τρομοκράτες, αλλά αρκετά κλικ παραπάνω στην συναντίληψη του κόσμου.

 

Άκουγε ανέκφραστος, ο αρχιεπίσκοπος, μονάχος, σαν μαύρο κούτσουρο (η φράση είναι του Παπαδιαμάντη). Ο Πρόεδρος πάντως ήταν σαφής και αμείλικτος. Ίσα που προλάβαμε να εκμεταλλευτούμε τον Κάνιγκ, που τον χάσαμε από περιπνευμονία και πρόλαβε να υπογράψει κάτι χαρτοβασίλεια απαραίτητα για να πάρουμε τα δάνεια του Αγώνος.

 

Αυτές οι απόψεις δεν είναι πρωτόγνωρες -υπάρχουν σε πλήθος μαρτυριών αγγλοσαξονικού κυνισμού που ενίοτε έχουν και σπαρταριστό ύφος. Αλλά έχεις την εντύπωση πως αυτή η αναλυτική, υπερβολικά αναλυτική μέθοδος να ξεπλένεις το υδράλατο ψάρι με μπόλικο νερό, αποκλείεται να αναστήσει τον βακαλάο, τον γάδο, το σκουμπρί και το μπακαλιαράκι στην αρχαία του γεύση.

 

Μπορεί να το αισθανθεί κάποιος ως παραξενιά, αλλά οι δύο αιώνες που θα εορταστούν, δεν εκπροσωπούνται επαρκώς από την Βουλή των Ελλήνων και βέβαια, από το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, στο οποίο κάποιος ρεγουλάτορας πρόσθεσε το επιφανειακό «για τον κοινοβουλευτισμό και την Δημοκρατία». Δεν επιχειρώ στατιστική ανάλυση, αλλά αν μετρήσουμε τις περιόδους καισαροπαπισμού, αυλικής διακυβέρνησης η διαβρωτικής επιρροής δικατατοριών, ενίοτε με έγκριση της Βουλής, καταστάσεων εκτάκτου ανάγκης, πολιτικής (ξένων) κανονιοφόρων, περίοδων Κατοχής και σοβαρών Εμφυλίων, οι δύο αιώνες μοιάζουν φορέματα που κολυμπάνε σε ασθενικά, λειψανάβατα σώματα.

 

Επίσης, άλλο ζήτημα είναι να τιμάς μια επέτειο και άλλο να ζητάς, με την ευκαιρία, να ξεπλύνεις ή να σουλουπώσεις από τα διακόσια χρόνια που πέρασαν, το Αίμα, το Λάθος, το Κανάκεμα, τον Χωρισμό, την Εξορία, με δυο λόγια τον Εθνικό Πόνο. Ιδίως εάν εξαρχής δεν σκοπεύεις να κρίνεις, αλλά να φερθείς θεσμικά.

 

Φεύγοντας ο Αλέξανδρος για την μεγάλη πανελλήνια εκστρατεία, ακούστηκε πως το ξόανο του Ορφέα στα Λείβηθρα, στο Δίον ή αλλού, ίδρωσε. Κι αυτό οι μάντεις το θεώρησαν ως σημείον μέγα πως η εκστρατεία δεν επρόκειτο να αποκτήσει ισάξιο των γεγονότων χρονογράφο.

 

Επί το Μέγα ερείπιον, η Ελευθερία ολόρθη, πάνε τώρα δύο αιώνες ιδρώνει και φουντώνει, κι αυτή το μυαλο της καρφωμένο άν είναι καλοχτενισμένη κι αν περισσεύει υαλουρονικό να ψεκάσει τις δίπλες της.

 

Εφ΄οσον η Επανάσταση ανηρπάγη στις πτέρυγες του Φοίνικος και του Θεριστή Θανάτου, κι από την ένταση του φαινομένου εξήλθε περικαλλής και σοφός ο Μαυρογορδάτος, θα μπορούσε και μόνη η Βρεττανκή Πρεσβεία να αναλάβει τον πάνδημο εορτασμό. Βέβαια, υπάρχουν κάτι μειοψηφικά ψιλολόγια που είμαι σίγουρος πως πρόθυμοι λόγιοι θα αναλάβουν να ματίσουν, περιορίζοντας το «μάτι» των διχτυώνε τους. Διότι με τες προδιαγραφές Τασούλα, ο σοφός ηγέτης της μάχης του Πέτα, που προνόησε να παρθούν και να ξοδιαστούν τα δάνεια, έχτισε στόλον φοβερόν του οποίου την ναυαρχίδα έκαυσεν ο Μιαούλης, θυμωθείς που ο «ρωσοβλαβής» Κυβερνήτης δεν άφηνε τους κοτζαμπάσηδες να εισπράτουνε τους φόρους και τα δοσίματα ώστε το γκουβέρνο αυτούς να προτιμά στον διαμοιρασμό του λουφέ.

 

Ο Ρήγας, η Φιλική Εταιρεία, ο Καραΐσκος και οι οπλαρχηγοί, ο άλλος ο σουβλισμένος, ο Δυσέας και μια εκατοντάδα καπεταναίων, είδαν απλώς παρά και μπήκαν στο γιορτάσι. Κι αν γδύσανε τον Μπάιρον και ο Φίνλαιης γράφει για τα τσαπράζια που αγοράζανε από τες Ιταλίαις, ασημοκάπνιστα άρματα και με χρυσό ρέλι τα ζωνάρια των, αυτά είναι των Φραντσέζων χαΐρια και των Ναπαίων καμώματα. Κι ας έμενεν εκστατικός, στην αλαταριά έξω απ΄τον Αγιοπαυλίτικον πύργο ο Εμμανουήλ Παπάς, καθώς οι Υδραίοι εξαιτούσαν πλερωμές για τα μπαρούτια και τα φιτίλια και εκείνος ξυλάρμενος υπό καρδιωγμόν, τα έβλεπε να καβατζάρουν προς την Γκέλφο, να πουλήσουνε αλλού την ελευθερίαν.

 

Και ο Προύθος; Οι Σουλιώτες; Το αίμα των Αρβανιτάδων; «Τα Ηφαίστεια» του Κάλβου; Ο Σολωμός; Ο γεροΚαρατάσος; Οχι. Μόνον ο πνευμονιόκοκκος εμπόδισε τον Κάνιγκ να μας βάλει στην Εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών και εξ αυτού να γίνομεν σωστόν κράτος, όπως του Μακάο και του Χόγκι Κόνγκι.

 

Έγραψα μόλις πόσο αναρμόδια θεωρώ την Βουλή και το Ιδρυμά της για τέτοια ευθύνη. Διότι η Βουλή μας έχει φέρει στο Αμήν με τα τερτίπια της. Και το συναινετικό κλίμα που καλλιεργείται κατ΄όνομα, δεν αφήνει καλά καλά να δουλέψει μια λογική σκέψη για την συνταγματικά κατοχυρωμένη ψήφο των Αποδήμων ή πότε επιτέλους θα συνέλθει η Επιτροπή να ακούσωμεν τον σιορ Φρουζήν και όμως περιμένουμε από εκείνην να ‘χει τις κοχόνες να παινέψει τον Παπαφλέσσαν και τον Σαμιώτην Ήρωα και να στάξει λαδάκι στα σφαγμένα γυναικόπαιδα της Χίου και της Κάσου.

 

Η Επανάσταση του 1821 που από την ορμή της, κατάφερε να συνεγείρει ή να υποχρεώσει παπάδες και καιροσκόπους να υποταχτούν στην βία των Καιρών της, παραμένει άρρητη και φωλιασμένη, ωσάν σε κάψα βάμβακος η πολύτιμή της κλωστική ενέργεια.

 

Ωραία την τολμήσαμε την αυτοδιαχείριση και την αυτοτέλεια πόρων και στόχων και φτάσαμε να τσακωνόμαστε για τα χάχανα του Λιάγκα και της Κάτιας Ταραμπάνκο τα χούγια. Τολμήσαμε την αυτοδιοίκηση, άπιστοι ακομη και στο πως γράφεται. Σε λίγο, όταν θα θαμπώσει το κλέος της Βουλής, θα αρχίσουν να εμπιστεύονται διάφορες ιδέες που κατά σατανική σύμπτωση θα περιλαμβάνουν και την αφεντομουτσουνάρα των προτεινόντων. Εξ αυτού, θα ξαναζήσουμε όλες, μα όλες τις προεπαναστατικές, επαναστατικές κι μετεπαναστατικές θεωρίες. Αθρώποι βουτηγμένοι στην αθυμία, που δεν κατάφεραν να αποφασίσουν αν ο Μεταξάς είπε «ναι», «όχι» ή «alors». Ιστορικές λιτανείες και ψηφίσματα θε να συμβούνε, και μήτε καν ο Μοριάς θα αποφασίσει ποια μέρα του Μαρτίου πήραν είδηση τον Σηκωμό.

 

Η τελετή στη Βουλή, δείχνει τνη γενικη πολιτική κατάσταση του Επιτελικού Κράτους. Ορίζεται επιτροπή σοφών, και οργανώνονται τελετές σε πόλεις. Οι πηγές, και να υπάρχουν, θα αμφισβητηθούν. Αληθές θα θεωρηθεί όχι το Εθνικόν άλλά το Επιτελικόν. Λέγεται και «ό,τι του φανεί του Λωλοστεφανή».

 

Τελειώνοντας, με τόσους οικονομισάριους, κανένας δεν ειδοποίησε κανέναν ότι και το παραμικρό βήμα ή δωρεάν λέξη, ή κεχαριτωμένο δοξάρι εύηχο ή άλλο τι συστημικό και διεθνές, καθώς όλα είνα τζαμπ – τζαμπέ κατά δήλωσή των, θα κοστολογηθεί ως έξοδο παράστασης η οδοιπορική διαπλάτυνση και κάθε λεπτό διάδρασης θα κοστίζει τα δημοτικά τέλη της Ζανζιβάρης, του Μπαϊρόιτ ή ενός ματς σε διεθνές τουρνουά;