• • •
• • •
Theodoros Panagos | 26.04.2017
towl | 26.04.2017
John William Waterhouse (1879) Τεμπελχανάς εγγονός χαζεύει λευκό φτερό.Επειδή ο παπούς χαρτζιλικώνει.
Dolce far niente ( η πως χάλασε η νεολαία)
Πάνος Θεοδωρίδης | 19.04.2017 | 22:01
 
Παραβολή και παραλογή είναι αυτό. Θυμός που δεν καταλήγει σε παλούκωμα.
 
«Όταν κόψω τη φορολογία από το 29% στο 26% δεν έχει άμεσο αντίκτυπο σε αυτόν που στο ΑΤΜ θα πάρει 40 ή 20 ευρώ λιγότερα το μήνα. Έχει όμως διότι τα παιδιά του παππού ή οποιουδήποτε τη σύνταξη την κόβω, εάν καταφέρουμε και εξηγήσουμε στον κόσμο ότι από το να έχει τη σύνταξη ο παππούς και να του παίρνει ένα 100αρικο το μήνα ο εγγονός, να πίνει φραπέ και να παίζει τάβλι, προτιμώ να του πάρω εγώ σαν κράτος, εφόσον είμαι σοβαρό, το 100αρικο και να το κάνω εργοδοτική εισφορά, να πάω να βρώ δουλειά στο παιδί για να μην πίνει φραπέ»
 
Δεν ζούμε για το κράτος, όπως πιστεύει ο άλλος Καμμένος (προϋπήρξε ο «άλλος Δημήτριος» πλην ακυρώθηκε από τον «Ιδιο Δημήτριο» ενός ποιητή της γενιάς μου) αλλά ζούμε το κράτος.
 
Το κράτος δεν είναι  η χώρα, οι κάμποι, οι θάλασσες και τα βουνά. Δεν είναι το έθνος και οι παραλλαγές του. Είναι η πατρίδα μας και την μοιραζόμαστε γηγενείς και αλλογενείς.
 
Ο πρώτος των υπουργών, υπάρχει χάρη σε εμάς. Οι υπουργοί και οι κατιόντες στην ιεραρχία υπάρχουν χάρη σε εμάς. Επειδή δι αντιπροσώπων, μας απομένει ζωή να ζήσουμε. Κακώς, κάκιστα, κακιασμένα.
 
Αν κληρώναμε τα αξιώματα από λίστα μουστερήδων, θα ζούσαμε καλύτερα. Κι ας μη μας φρόντιζαν κι ας μη μας εκπροσωπούσαν. Αλλος να δίνει τη μπουκιά του να πιεί καφεδούκλα το εγγόνι. Άλλος να δουλεύει ωσάν το σκυλί για ν΄αποκτήσει στέγη ή μια σπάνια έκδοση. Αλλος να τα χαλάει διότι γουστάρει πυρ, γυνή και θάλασσα.
 
Το κράτος, καυχιέται πως δύναται, πως την  έχει (την τσουτσούνα) απροσμάχητη. Επειδή έχει το μαχαίρι και το καρπούζι. Επειδή πελέκησε τον κοινοτισμό. Επειδή δεν πολεμάμε άδικα για μια ρίζα ελιάς με τον γείτονα ,αλλά επειδή το κράτος θεωρεί την υφαλοκρηπίδα ζωτική και ο κρατεμένος επίσης γείτονας, ξέρει πως θα μας διαολίσει.
 
Το κράτος υπάρχει μόνον διότι χωρίζει την πλεονεξία, την αμορφωσιά και την απάτη σε κρατική και ιδιωτική. Διότι πείθει πως ,παρέα με άλλα κράτη σαν τα μούτρα του, θα μας καταφέρει να ανακυκλώνουμε, να έχουμε εθελοντισμό και μαραθώνιους, να έχουμε νοσοκομεία και σχολεία.
 
Και τα λέει αυτά και στις είκοσι χιλιάδες συνοικίες πόλεων, μαχαλάδες κωμοπόλεων και χωριά της χώρας. Που αν μας έσφιγγαν οι χρείες, η αρρώστεια και η απαιδευσία, θα το λύναμε με συντροφίες, από γιατρούς και δάσκαλους και γραμματικούς, πραματευτάδες και λοιπούς νοικοκυραίους.  Ναι, θα φυλάγαμε τη διμούτσουνη και την χειριμπιμπίδα στο σαλόνι, ενώ τις μάχαιρες και τα τσεκούρια στην  κουζίνα.
 
Ένας φίλος, αποθαμένος, πήρε κόκα. Και μου εξηγούσε «Θα πέθνησκα!  Φούντωσα και κινδύνεψα. Και έκαμα πέντε φορές τον γύρο του μαχαλά για να συνέρθω. Με την όπισθεν»
 
Τα ρίχνουμε όλα στην κατανάλωση, στη βουλιμία, στους εμπόροι, στο Σύστημα το καουμποϊκό. Αυτά χαντάκωσαν τον κόσμο, αλλά επιτέλους ζούμε περισσότερο, συναλλάζουμε αιδοία, κατοικίες και το παγκόσμιο είναι  στο κινητό μας. Δεν λέμε «πήγε απο νταμπλά» ή απο «συγκοπή» ή ότι «ξεκούτιανε». Μάθαμε τις ορολογίες και παινευόμαστε, κι ας μη καταλαβαίνει κανένας μας μια εγκύκλιο η ένα ΕΣΠΑ.
 
Ο άνθρωπος έχει ανάγκη το καθαρό νερό, να ξέρει να πλένεται, να φοράει ρουχα κατά τον καιρό και να σπουδάζει τα πάντα. Κανένα απ' αυτά δεν θέλει λεφτά και  κράτος. Νιονιό θέλει, και ιδιοκατασκευές, από τους πιό ξύπνιους.
 
Λουδίτικα τα λεω, έ; Οπισθοδρομικά. Κι εσείς δεν είστε Λουδίτες που  αποσύρετε φαγώσιμα, που διαφημίζετε τα καλούδια σας για να πεινάσουν αυτοί που δεν  διαφημίζουν τα δικά τους. Που φυτεύετε βαλτούς και ροφιάνους και παπαγαλάκια όπου δύνασθε. Που επιβάλατε , χάρη στις ορμόνες του συστήματος, μίζερα οικογενειακά σχήματα σε απίστευτη διασπορά, που καταργήσατε την    μάζωξη και το «κουμούνιον» για να έχουμε κόμματα, που κατηγορείτε την  αδελφωσύνη και προτιμάτε τις ΜΚΟ, που ένα σόι, μια φάρα και μια ζάντρουγκα εκατό νοματαίων, θα ζούσε με τρεις καταψύκτες, τρια πλυντήρια και χίλια τσουμπλέκια, ενώ τώρα, την βγάζουνε με τα δεκαπλάσια και πάλε λίγα λέω. Κι οι εκατό θα μένανε σε υποστατικά, με δυό αυλές και  υπηρέσια, και ο κόπος τους θα ήταν σε δίκαια μοιράδια, κι όχι εκατό συγγενείς με τριανταπέντε «διαμερίσματα» να ξοδιάζουν ένα διαμέρισμα το έτος στις ΔΕΚΟ.
 
Τρακόσια μπιλιόνια χρώσταγε το «κράτος» ,τρακόσια χρωστάει ακόμη, κι εμεις άλλα τόσα αναμεταξύ μας. Κι ας μας γαμήσατε το ταμ-τιριρί. Κι όλα αυτά, επειδή δεν υπηρετήσατε το Σώμα του καθενός, αλλά τα Έπεα Πτερόεντα του καθενός, όλα φυτεμένα στο νηπιακό  μυαλό.
 
Τώρα την πήραμε την κόκα. Κανονικά ήθελε θεραπεία με την όπισθεν. Αλλά συνέρχεσαι κι αν ξεφουσκώσεις τα λάστιχα και παλουκωθείς. Χωρις Κράτος. Μόνον πατρίδα. Δίπλα στις πατρίδες των άλλων.
 
Παραβολή και παραλογή ήταν αυτό. Θυμός που δεν καταλήγει σε παλούκωμα.