• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Πρωινό τραγούδι
Πάνος Θεοδωρίδης | 26.01.2017 | 00:54
Σάμπως να γέμισε σωσίβια το πέλαγος της αμηχανίας μας. Εννοώ πως κάθε κόμμα ή παράταξη, περιορίζεται να μας διαβεβαιώσει πως έχει τα φόντα για την εσωτερική του οργάνωση, πως έχει τρόπο να διεκδικήσει μιαν ελάφρυνση ή έναν κόφτη που δεν έχει μυτερά άκρα, αλλά έως εκεί.
 
Κανένας δεν μας λέει πως θα δημιουργηθεί εισόδημα, πιθανή ευμάρεια και τα λοιπά. Διότι η απάντηση του Σύριζα «από τα περισσεύματα υπέρ των αδυνάτων» ή της Νέας Δημοκρατίας «από την επιχειρηματικότητα» η του ΚΚΕ «οργανωθείτε σε μας» μοιάζει με πέλαγος όπου αφθονούν τα σωσίβια διαφόρων χρωμάτων και υλικών, αλλά με ένα κοινό γνώρισμα : δεν έχουν χερούλια ή διχτάκια να πιαστείς.
 
Είναι σαν λείες, αδρανείς, φουσκωτές φάλαινες.
 
Επίσης μοιάζει παραμύθα και μάλιστα όχι πειστική η διήγησις περί διαφορετικών τρόπων δραπέτευσης από τα αδιέξοδα.  Στην ουσία, αριστερά, κέντρο και δεξιά, ομνύουν υπέρ του παρελθόντος τους, αλλά κρύβουν τα μεταξύ τους  γοητιλίκια.
 
Πόσο ΠΑΣΟΚ κρύβεται στον κυβερνητικό Σύριζα, κανείς δεν το΄βρε και δεν το΄πε ακόμα. Γιατί η κυβέρνηση εμπιστεύεται το ένοπλο κράτος στους Ανέλους, επιτρέποντας άμωμο σύλληψη με ιδεολογήματα της Χρυσής Αυγής, απάντηση καμία.
 
Όταν πέφτουν στα σκληρά, έχουν οργίλες δηλώσεις και τέρμα.
 
Τα θεατράλε δρώμενα στις δημόσιες διαμαρτυρίες είναι πολύ εμφανή για να γίνουν πιστευτά.
 
Αν δε χτίσεις πόρτα και δεν μεσολαβήσουν μουσικά και άλλα γεγονότα, η διαδρομή Ομόνοια-Βουλή δεν μοιάζει να είναι του ΠΑΜΕ.Το ότι συνδικαλιστές  βγάζουν τα πνευμόνια τους μόλις τους φράξουνε οι ένστολοι τον δρόμο, χωρις να προσθέτει ψήφους, εξαντλεί ένα κομματικό καθήκον.
 
Ο όρος «πολιτική διαχείριση» αρραβωνιάζεται με την ιαχή «περιφρονούμε τους άσπλαγχνους λογιστάκους που μας εμποδάνε να ορθοποδήσουμε».
 
Οι μαχαλάδες των γύφτων που βρίσκονται σκόρπιοι στην ΕΣΠΑ επιφάνεια και στο λούστρο των δημοσίων επίπλων, απλώς δείχνουν τον δρόμο προς το τέλος.
 
Εντάξει ,δεν περιμένω να αποκτήσει νερό και ρεύμα το Αλάν κογιού, αλλά κάποια μέριμνα για τις μικρές ηλικίες που βασανίζονται από νοητική υστέρηση ή παιδεύονται με την κωφάλαλη ζωή τους, την περίμενα.
 
Είναι κρίμα κι άδικο να υπάρχουν διλήμματα, από καιρό ξεπερασμένα, όπως τα δίζυγα «δημόσιο-ιδιώτες» ή «Τσίπρας- Κυριάκος» και οι μιντιακές τους «συγκρούσεις» και «διασταυρώσεις ξιφών».
 
Οι κάμες στόμωσαν και οι κατσαρίδες σε δωμάτια νοσοκομείων ξαναέκαναν παράσταση υπέρ προσωπικού. Οι δήθεν αριστεροί δήθεν απολογισμοί δεν αξίζουν μήτε το κόστος της άκεφης πληκτρολόγησής τους.
 
Κι αν ο Βαλάντης προσκλήθηκε και άν ο Τραμπ υπογράφει διατάγματα και άν υπάρχουν ακόμη βοϊδάκια που φρονούν πως θα ΄ρθει άγγελος εξάγγελος με του μπογιατζή τον κόπανο για να μας σώσει, το βέβαιο είναι πως η Κρίση έρχεται.
 
Πως είπατε; Είχατε την εντύπωση πως η Κρίση είναι στα τελειώματα, πως κλείνοντας η δεύτερη αξιολόγηση θα γλυτώσουν οι τράπεζες και θα σπεύσουν οι αγορές να μας ενδύσουν με την τεχνική του Ιωσήφ εξ Αριμαθαίας;
 
Χμ. Δεν βλέπω καν στον ορίζοντα μήτε έναν παπά να μας διαβάσει.
 
Το μόνο που βλέπω στη γυάλα, είναι μια ακόμη ψευδαίσθηση.Να ανακράξουμε δηλαδή «αυτόν μωρέ! Αυτός μοιάζει καλος σωτήρας, να μας ξελασπώσει! Άς τρέξουμε οπίσω του» και να περάσουμε μερικά μηνάκια υπό ολική διάψευση ελπίδων.
 
‘Αντε. Κάποιος να βάλει τα στιχάκια και κάποιος τις νότες.