• • •
• • •
Leah Altsech | 23.06.2017
Theodoros Panagos | 23.06.2017
Kostas Kostakos | 23.06.2017
Kostas Pantioras | 23.06.2017
Vera J. Frantzh | 23.06.2017
Απο τα πατερμά στον Ορενόκο
Πάνος Θεοδωρίδης | 25.10.2016 | 02:49
Μια φορά κι έναν καιρό, παιδούδια μ’, ήτανε τα Λόγια και τίποτις άλλο. Τα λόγια ήτανε φτερωμένα και ποτέ γραμμένα.
 
Είχε και γραμμένα, αλλά ολίγοι τα κάτεχαν. Και όποιος δοκίμαζε να εκμάθει τα γραμματικά, αυτό γινότανε μετά πολλού του κόπου και ήθελε πέρπερα και στάμενα πολλά στους δασκάλοι, για να πάρεις τα γράμματα, γράμματα σπουδάματα, του Θιού τα πράματα.
 
Βαθέως σκέφτονταν το Σενάτον και οι αρχόντοι και οι φιλόσοφοι το ζήτημα, διότι ήπρεπε ολημερής να ξυστρίζεις και να μαλακώνεις τραγοδέρματα και παπύρια οχ το Μισίρι και πινακίδες ξύλινες και να γράφουνε τα σύμβολα σε πέτρες και μάρμαρα και ήτονε βαριά καλογερική για τους πολλούς, άσε που δεν είχε γραφομηχαναί και λαπατόπια και άμα ήκαμες λάθος να στέλνεις το λάθος στην Ρεσακλαμπίνα (Recycle bin).
 
Κι έτζι, στον νουνιά ήρτε και κάθησε ,πάπλωμα από χηνόφτερα, η ζώσα λαλιά, τηνε λέγουν και λόγια.
 
Οπότε οι σοφοί ψάχνοντες το ζήτημα ,βρήκαν ότι μεγάλη γνώσι μαζεύει το αφτί.  Τα λόγια ξεχνιούνται, αλλά όχι άμα ακούς τα ίδια πολλές φορές, μήτε κανένας, όσο ξύλον απελέκητον και να ήτο δεν εξέχναε στιχάκια από τραγουδάκια, παροιμίες και έτερα  ηδυπαθή.
 
Κι άμα έλεγες τα λόγια κρατώντας το ίσο με παλαμάκια, τόσο το καλύτερο.Και οι δασκάλοι μάθαιναν στους μαθητές τις πράξεις και την προπαίδεια και την αλφαβήτα τραγουδώντας όλοι μαζί.
 
Και την άλλην γνώσιν την εμάνθαναν απέξω. Απο στήθους το έλεγαν. Μετά που οι κονκισταδόροι φτάκανε στον Ορινόκο και βρήκαν παπαγάλους, το έλεγαν και παπαγαλία.
 
Για τα βαριά περιστατικά, της σωτηρίας της Ψυχής και πόσα αμαρτήματα υπάρχουν, πολλά μεγάφωνα σε πολιτείες και χωριά αντηχούσανε τις Κυριακές στις εκκλησίες και στα μασγίδια και στα Μυστήρια, οπότε όλοι ξέρανε τα πατερμά και τα πιστεύω και τα μέγαν εύρατο εν τοις κινδύνοις ,σε υπέρμαχον τη οικουμένη, αθλοφόρε τα έθνη τροπούμενος.
 
Και το απροσμάχητον κράτος ήθελε ταβελλίωνες, ήτοι ταβουλαρίους να γράφουν τα κιτάπια και τα συμβόλαια και τότενες ο Λέων  ο Σοφός, που ο πατέρας του Βασίλειος  ο Μακέδων δεν ήθελε να τον ιδεί ζωγραφιστόν επειδής ήτανε παιδί του εξ Αμορίου Μιχαήλ του Μέθυσου, διοτι συνάλλαζαν στα νιάτα τους τη μάνα του την Ιγγερίνα, ήγραψε βιβλίον το Επαρχικόν, μαζί με Χρησμούς και πολεμικάς τέχνας και λόγους πολλούς, που όριζε όποιος ετόλμα να εισέλθει εις την διοίκησιν να ξευρει απέξω εκατό τόμους νομοθεσίαν.
 
Και άλλα ,δύσκολα.
 
Την παραπάνω πρότασιν, παιδούδια μ΄,αποκλείεται να τηνε μάθετε, έτζι μπερδεμένη που ήναι, αλλά εάν φέρω ποιητήν στιχοπλόκον και την αρμόσει με ρίμες και στιχάκια, νεράκι θα την μάθετε.
 
Δι ΄ο και ήκμασαν σοφώτατοι ποιηταί και ριμαδόροι που συνέγραφαν όλης της γής την γνώσιν, ιδιαιτέρως ο Ψελλός εκείνος και ξεστραβώθη το Δημόσιον και οι Βασιλείς και από εκείνην την παπαγαλίαν μόνον το θέατρον εσώθη και οι μαΐστορες ηθοποιοί και ηθοποιές μανθάνουν απέξω τους ρόλους των παρεκτός και ήναι βαθύνοες και ξεχασιάρηδες και κάμνουν θεατρικά αναλόγια.
 
Οι εξ ακοής μορφωμένοι, άφησαν εποχήν, επι αιώνες και απόδειξις τα έγγραφα που κληρονόμησαν που είναι εξαίσια συντακτικώς και υφολογικώς, αλλα ζέχνουν σταις ανορθογραφίαις και στα εξ ακοής παρακούσματα.
 
Σήμερον αυτά έχουν ξεχαστεί και η αποστήθισις τυραννιέται ,γαμιέται και την περιφρονούν.
 
Γι αυτό και αφθονούν τα πίτσκα που γνωρίζουν ρόστερ αμέτρητα αθλητών και παιχτρονίων, αμή και στο πόσο λεπτό μπήκε το γκολάκι, αλλά η έλλειψις ποιήσεως τα καμνει να μπερδεύουν ακόμη με ποίους ακριβώς επολεμήσαμεν την 28η  Οκτωβρίου 1940.
 
Και να μη πηγαίνει σπιτάκι του να βλέπει Νικελόντεον, ο ράθυμος ασηκρήτης του Γενικού, που θα δεχτεί την απόφασιν των Καθολικών Κριτών, αλλά δεν θα τη σέβεται. Διότι αφού μέσα του πάλλει καρδία Γαλιλαίου Γκαλιλέι και Τζορντάνο Μπρούνο.Η Σκουρλέτη.
 
Και τώρα, πάγω να εκμάθω τους ρούνους των Βαράγγων, με το μυαλό τρυφερισμένο από τον απόηχο των ασμάτων του δρόμου της παιδικής μου ηλικίας:
 
Τζένη Καρέζη, Κώστας Κακκαβάς
Αλίκη Βουγιουκλάκη, εσυ θα τα φυλάς!