• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Louis Eugène Cavaignac, Louis Napoléon Bonaparte et Lamartine
Αχ, Ευρώπη !
Πάνος Θεοδωρίδης | 25.06.2016 | 05:15
Επικράτησε το Brexit και πριν στεγνώσει η είδηση, έπεσαν πολλές αναλύσεις περι ηλικιών, χαμηλού μορφωτικού επιπέδου, γενναίας Σκωτίας και Λονδίνου που αντιστάθηκαν και έτερα ψυχαγωγικά.
 
Παραδόξως το ίδιο τσίμα-τσίμα που έφερε τον αυστριακό «δημοκράτη» στην προεδρία, κι όχι τον «φασίστα», προκάλεσε απλώς ένα «ουφ».
 
Δεν είναι καλό μαντάτο να έχεις στην άκρη των χειλιών σου την εύκολη δικαιολογία, πλην ερμηνεύει τον ντουβρουτζά που πλάκωσε την Ευρώπη.
 
Διαχρονικώς, οι ενώσεις κρατών ξεκίνησαν είτε από την κτηνωδία των όπλων, είτε από κάποιο όραμα που πίστεψαν οι λαοί, πάντοτε ενόπλως.
 
Δεν ματάγινε να ενωθεί ένα μόρφωμα ξεκινώντας από μία ένωση χάλυβα και άνθρακα.
 
Μια ένωση χάλυβα και άνθρακα, με ουρίτσες ανθρωπισμού και κοινής πορείας, μπορεί να δημιουργήσει κάτι ωσάν μια Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών, την αυτοκρατορία της Κόκα Κόλα, το συνήθειο να φοράνε όλοι παντελόνια καμπάνα και μίνι ζυπ.
 
Για την γραώδη και χαμαίζηλο αντίληψή μου, μια συσσωμάτωση  κρατών, απαιτεί Σύνταγμα(ακόμη και άγραφο) και όχι οδηγίες μιας γραφειοκρατίας, βουλευτήριο ή μυστικοσυμβούλιο και όχι ένα μπαλόνι που το βαφτίζεις Ευρωβουλή, εκτελεστική εξουσία με αρκίδια και όχι κομισιόν, κοινή άμυνα, φορολογία, δίκτυα, διπλωματία και όχι τσαλιμάκια των επιμέρους εμμονών κάθε καρμίρη.
 
Με το Brexit, η Ευρώπη έτριξε, τα ρήγματά της γεμισαν σκόνη το περιβάλλον, κι ως εκεί.
 
Κυρίως, το Brexit ανέδειξε την «ενωτική ιδεολογία» και τα χάλια της: οι ανθενωτικοί παρουσιάζονται ως  τελειωμένα φοβικά εθνίκια που δεν κατέουν τις υψηλές αξίες του κομπραδορισμού και της γυροβολιάς του κεφαλαίου, Φαράντζηδες και Λεπενούδες που γιορτάζουν και (ηβοί και τρισαλλοί και ωιμέ!) η Ήπειρος φέρεται να είναι γεμάτη ανώριμους νοσταλγούς του άλλοτε, αμόρφωτα κοπούκια που το γλαύκωμα εμποδίζει την θέα του Ολύμπου, της Βαλχάλας, του Κάμελοτ και του Παρνασού.
 
Αυτά, ας καλύψουν τον θρήνο για τα σχήματα που ονομάζονται κάπως, αλλά πάντα ξεκινάνε με  την ρίζα Euro. Eυρωπάλια, γιουροστάτ, Γιουροβίζιον, Ευρωπαϊκό κεκτημένο και Ευρωσύγκλιση. Εγώ κοιτάω έναν χάρτη, ως καμποτίνος, ελαφρών ηθών κατσικοπόδαρος.
 
Και προλέγω:
 
Η Ευρώπη, ήπειρος που περικυκλώνεται.
 
Δυτικά της, ο  Ατλαντικός  και υπερατλαντικώς η δημιουργός της Ευρώπης χώρα, ΗΠΑ καλείται, που περιμένει τον Τραμπ της, για την υπέρτατη τράμπα.
 
Στα νότια, μια Μεσόγειος θάλασσα με την αφρικανική της ακτή μαραμένη και τσακισμένη χάρη στην μεγαλειωδη «επανάσταση του ίντερνετ» με απόφυγους που πνίγονται στα νερά της, καθεστώτα φυλών και φυλάρχων. Και τις τρεις χερσονήσους, Ιβηρική ,Ιταλική και Βαλκανική, καταχρεωμένες και ασταθείς.
 
Στα ανατολικά της, η  ματωμένη Μέση Ανατολή, το νέο ουαναμπή χαλιφάτο και τα πετρόλια, άνωθεν η Ρωσία , άλλο κάρο με πατάτες.
 
Στα βόρεια, όπου υπήρχε σχετική ευρυχωρία,η Μεγάλη Βρεττανία που διαχωρίστηκε.
 
Τι μένει στο πυρήνα;
 
Μια αποδυναμωμένη Γαλλία, αλλά πάντα υπό ζαβούς ηγέτες και θρυλική παράδοση κουλτουραφυψηλισμού, Κατωχωρίτες και Χανσεατικοί μουρμούρηδες αντάμα με σκανδιναβούς, ένα πάπλωμα υπερεθνικιστών, φοβίτσων μη και τους πλακώσει ο Τσάρεβιτς, Πολωνίες δηλαδή, Ουγγαρίες, Τσεχίες και τέτοια, κι ένα πλοκ από κρατίδια ως τα μέρη μας, που τους εμπνέει η λατρεία στην Αμέρικα.
 
Και στη μέση, η Γερμανία, με αξιοθαύμαστη συνοχή που μάταια αγωνίζεται να αποκτήσει επιρροή βαλκανική έως βαθιά στο Ινσερλίκ, κι έτσι και  της κόψουν τους αγωγούς οι ολιγάρχες του Πούτιν, θα διακονεύει ως κονιαροπατημένος Κίσσαβος.
 
Πως συνέρχεται, πως θα κινηθεί αυτό το τουρλουμπούκι;
 
Με τις σοφές εκτιμήσεις του δικού μας αξιοθρήνητου διαγγέλματος περί Ευρώπης της επιστροφής στις αιώνιες αξίες και άλλα οφατζήδικα; 
 
Όχι, καρντάσηδες, λυπάμαι πολύ: δια του εκφασισμού.
 
Έτσι και αλλάξει ρότα η Γερμανία και θυμηθεί το λατρευτό της Ράιχ, η Ευρώπη θα σκεπαστεί με φαιές ιδέες και θα γίνει μια ατλαζένια καρμιριά, που θα συνασπίσει κάθε πικραμένον ή υστερικόν της κάτοικον, υπό αγαστή σύμπνοια. Και ο σώζων εαυτόν σωθήτω. Θα πεθάνουμε πάλε στα χαρακώματα.
 
Είδαμε αρκετές φορές στο παρελθόν, πώς καταλήγουν οι δωροδοκίες των δυνατών, που τις μεταφράζουν σε οικονομική ευμάρεια και τραπεζικούς διακανονισμούς.  Εμφανίζονται πραιτωριανοί, ξενάκια υπό μόνιμη στύση, που διδάσκουν στους πεπολιτισμένους πόσον ωραίοι και πόσον άγριοι εισίν (καθ΄α διδάσκει ο προφήτης Μποστ)
 
Βέβαια, υπάρχει και άλλη λύση:
 
Το γαλλογερμανικό μέτωπο, και τελειώνω, είναι περικυκλωμένο απο αμερικανόφιλα ή αμερικανοδιαλυμένα καθεστώτα. Στον αγώνα Αθηνών και Λακεδαίμονος, η Αθήνα εμπιστεύτηκε τους Αργίτες  και την επάτησε. Και η Αθήνα Αμερική δεν θα την ξαναπατήσει με εκστρατείες στην Σικελία σε Αφγανιστάν και Ιράκ.
 
Αν η Ευρώπη δεν γίνει σοβαρός παίχτης του συστήματος, και δεν αφοσιωθεί σε καθεστωτικούς στόχους, χαΐρι δεν έχει. 
 
Είναι ζήτημα χρόνου να εμφανιστεί ο Θηβαίος ή ο Μακεδών που θα την μετατρέψει σε πολιτιστική τσαϊράδα, τιμώντας την και περιφρονώντας την συνάμα, και όποιος αντέξει.