• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
Η ροή κι η παρακαταθήκη
Old Boy | 13.06.2017 | 23:40
Βυθίζεσαι στη διαρκή επικαιρότητα του διαδικτύου, μια επικαιρότητα πολύ πιο sui generis αλλά πάντως σχεδόν αναμφισβήτητη για όσους τουλάχιστον κινούνται σε ομόκεντρους κύκλους, νομίζεις ότι είναι μια μέρα σαν τις άλλες, ο παπάς στο λεωφορείο, τα σοκαριστικά σχόλια και η σοκαριστικότερη αλήθεια που σου πετούν φαρδιά - πλατιά στα μούτρα, αλλά πρέπει να παραδώσεις ένα κείμενο για σινεμά, το βράδυ οπωσδήποτε να γράψεις για το ευρωμπάσκετ του 87, ήθελες από χθες και δεν πρόλαβες, η επικαιρότητα τρέχει, ξαφνικά διαβάζεις σαν μια ακόμη είδηση, σαν ένα ακόμη κομμάτι διαρκούς επικαιρότητας που θα στρέψει για λίγες ώρες αλλού τη ροή των αναρτήσεων, ότι πέθανε στα 42 του ο Κώστας Εφήμερος, τον οποίο μπορεί να μην ήξερες προσωπικά, μπορεί να μην είχατε καν ποτέ ανταλλάξει δυο κουβέντες, αλλά τον λόγιζες ως μέρος αναπόσπαστο της πλευράς των ανθρώπων που σαν τη διαρκή επικαιρότητα θα είναι κι αυτοί διαρκώς ζωντανοί, τον λόγιζες και ηλικιακά και δημιουργικά ως κάποιον που μπορεί να είχε ήδη αφήσει πολύ έντονο το στίγμα του αλλά που πάντως ήταν ακόμα στην αρχή. Ούτε καν στην μέση. Πόσο μάλλον στο τέλος.
Δυσκολεύεσαι μέσα στη ροή των πληροφοριών να το εντάξεις κι αυτό ως μια ακόμα πληροφορία. Δεν είναι ακόμα μια πληροφορία ο θάνατος.  Και δεν είναι ακόμα μια πληροφορία ο θάνατος στα 42. Δεν μπορεί να ευτελίζεται έτσι ως πληροφορία αρχικής σελίδας, πάνω από ένα άσχετο ανέκδοτο, κάτω από ένα άλλο άσχετο σχόλιο. Δεν μπορεί να ξεχαστεί αμέσως μετά που θα προκύψει το επόμενο πρώτο θέμα της ροής. Κάπως θα έπρεπε να σταματούσαμε τη ροή. Κάπως θα έπρεπε να λέμε τι γίνεται εδώ; Με ποιο δικαίωμα τελειώνει η ζωή; Και με ποιο δικαίωμα εμείς οι όχι ακόμα νεκροί παριστάνουμε ότι δεν έγινε και κάτι; Αυτό που έγινε είναι ό,τι νοηματοδοτεί όλα τα υπόλοιπα.
Εκτός κι αν όλα τα υπόλοιπα τα νοηματοδοτεί ο τρόπος που ζήσαμε και όταν έρθει ο θάνατος ήρθε. Και στον τρόπο που ζήσαμε και ζούμε, μάθαμε ανάμεσα στα άλλα να ελεεινολογούμε τον τρόπο που φτάνουν και πασάρονται οι ειδήσεις από τα ΜΜΕ, αλλά ελάχιστοι πρόλαβαν κι έκαναν όσα ο Εφήμερος στην προσπάθεια να φτιαχτεί κάτι διαφορετικό. Είχε προφανώς κι αυτό που έφτιαξε τα δικά του εγγενή προβλήματα, για τα οποία έφερε ασφαλώς μεγάλη ευθύνη. Αλλά προσπάθησε και προσπαθούσε να κάνει τη ζωή του μέσου του όπως την ήθελε, κι αν ακόμη δεν τα κατάφερε απόλυτα, διασφάλισε κάτι τελικά σημαντικότερο: ότι δεν την εξευτέλισε.
Και αυτή είναι μια παρακαταθήκη πολύτιμη, μέσα σε ένα πολιτικό και μιντιακό περιβάλλον που διολισθαίνει συνεχώς από την ήττα στον εξευτελισμό κι από κει στον κυνισμό, ο οποίος πλέον αντιλαμβάνεται τον εξευτελισμό ως θρίαμβο.