• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
A displaced Iraqi man sits on the ruins of a destroyed building outside Hammam al-Alil camp, south of Mosul, Iraq. REUTERS/Marko Djurica
Εγκώμιο Μεγάλης Εβδομάδας
Φιλοθέη Βαρσαμή | 13.04.2017 | 08:01
Η Μεγάλη Εβδομάδα μου αρέσει· πιστεύεις δεν πιστεύεις, η ιστορία ενός θεού που αγάπησε τόσο το δημιούργημά του, ώστε να πεθάνει για αυτό, είναι μεγαλειώδης είτε την αποδέχεσαι ως αληθές γεγονός, είτε τη διαβάζεις σαν αλληγορικό παραμύθι. Όπως και ο κομμός της μάνας για τον άδικο θάνατο του γιου της είναι σπαρακτικά συγκινητικός, είτε είναι πατέρας του παιδιού ο κρίνος, είτε ο Πρίαμος, είτε κάποιος Σφακιανός που έβαλε ο Θεός σημάδι το παλικάρι του, είτε ένας Ηπειρώτης στον εμφύλιο, είτε ο κύριος με κοστούμι που βγαίνει κουβαλώντας το βάρος του κόσμου στις πλάτες του μια Πέμπτη (είτε Μεγάλη, είτε απλή, μαύρη πάντως) από το Παίδων.
 
Δεν καταλαβαίνω αυτούς που κοροϊδεύουν την κατάνυξη της Μεγάλης Εβδομάδας. Σε μια εποχή που οι θεοί της ανθρωπότητας νίπτουν σε αίμα τας χείρας τους και μετά πεθαίνουν, ένας θεός καλός σαν τρελός καλλιτέχνης ή σαν θύμα της αγάπης του, θα αναστηθεί και φέτος για να προσφέρει με τον αρχαίο τρόπο λίγη ηρεμία στην εγωΐστρια ανθρώπινη ψυχή που τρέμει τη στιγμή της επιστροφής στην ανυπαρξία της και ψάχνει παραμυθία στα παραμύθια της. Μέσα σε μία εβδομάδα ο κύκλος της Περσεφόνης, των εποχών, του φυσικού τέλους που είναι μια νέα αρχή θα διαγραφεί συμβολικά με ένα "σήκω ψυχή μου δώσε ρεύμα" πέρασμα από Μεγάλη μέρα σε Μεγάλη μέρα, καβάλα σε ένα γαϊδουράκι στην αρχή, καβάλα στον νικημένο χάροντα στο τέλος. Στα μαρμαρένια αλώνια της Μεγάλης Εβδομάδας, νηστέψατε και μη νηστέψατε θα νικήσει θανάτω θάνατον πατήσας ο Διγενής, όχι γιατί έτσι έγινε στην πραγματικότητα, αλλά γιατί έτσι χρειάζεται να νιώθει ο ανθρωπος ότι θα γίνει και γιατί θα ήταν ωραία αν μπορούσε να γίνεται έτσι. "Η νύχτα δεν πιστεύει στην αυγή κι η αγάπη ζει τον θάνατο να υφαίνει" και κάθε ανάσταση απαιτεί τον Γολγοθά της και όσο και αν είναι όλα μαύρα γύρω, η ανθρώπινη φύση επί μία εβδομάδα θα οδηγείται στη γιορτή γιατί στο μυαλό της υπάρχει ελπίς, γη Χαναάν, ανάσταση νεκρών και ό,τι άλλο η εέρμη ψυχή ονειρεύεται για να αντέξει να ζήσει.
 
Η Μεγάλη Εβδομάδα είναι το αφιέρωμα του πονεμένου ανθρώπου στην παράλογη ελπίδα, στην ελπίδα, δηλαδή, που εξαιτίας της υπάρχει το γένος μας. Ξεκινάει με νανούρισμα, προχωράει σε μοιρολόι, τελειώνει με εμβατήριο ντελιριακό, που θα έκανε τους αναστενάρηδες να χορεύουν ατέλειωτα πάνω στις φωτιές τους και τους ζεϊμπέκηδες να κλωτσάνε για ώρες τη γη πηδώντας με χέρια ανοιχτά, σα σταυρωμένοι, προς τον ουρανό τους. Και δεν χρειάζεται να πιστεύεις για να νιώσεις το σκοπό που ήδη μέσα σου ξέρεις, αφού και εσύ σκαλωμένος σε μια παράλογη ελπίδα ζεις.