Ο τρόμος
19-05-2021

Εάν δυσκολευόμαστε να πιστέψουμε πως καταγόμεθα από την ελληνική αρχαιότητα, δεν ισχύει το ίδιο για την μεσαιωνική μας καταγωγή. Και δεν χρειάζεται να βιαστούμε, μιλώντας για «τουρλουμπούκι» γενεών και ένα παζλ από διάφορα σόγια και φυλές, αφού το αδικοσκοτωμένο Βυζάντιο (ήδη δολοφονημένο στις συνειδήσεις μας) ουδέποτε άφησε την τελευταία του πνοή στις χώρες μας, για έναν απλό λόγο: ουδέποτε διδάχτηκε πως έπρεπε να αποθάνει.

Σήμερα, δεν υποστηρίζω παρά το απτό, το δύσχρηστο και το ελαιώδες. Ό,τι κι αν σημαίνουν αυτές οι λέξεις. Δεν ενδιαφέρομαι πλέον για την «αντικειμενική ιστορία» — μόνον για το τυχαία διατηρημένο κομμάτι σουβά που δεν το πλάκωσε ο μπαλτάς ενός αμαθούς. Ξανακοιτάζω τους Κουμάνους που μνημονεύονται, με διεύθυνση και προσωπική σελίδα. Ξαναδιαβάζω (ήτοι ξενοδιαβάζω) το περί Παχατούρ επικήδειο ποίημα, ετών επτακοσίων. Είμεθα ένα κράμα εδώ, επί τουλάχιστον είκοσι αιώνες.

Αυτά τα ασεβή προέκυψαν μόλις κατάλαβα πως η Γνώση δεν είναι για χόρταση και πως μια επιχείρηση που διαφημίζει λάγαρο νερό, μέσω ενός «ποιήματος» που σου γυρνάει τα άντερα, θα μπορούσε να «κλέψει» ολίγον Σικελιανό, εάν επιθυμούσε να γεννήσει φιλικούς στην κατανάλωση στοχασμούς.

Και βέβαια, μεταξύ άλλων με κατέλαβε τρόμος. Αυτή η λέξη είναι ενίοτε λυτρωτική: σκέφτηκα πως η ανήκεστος βία μεταξύ Ισραηλινών και Παλαιστινίων είναι μια διπλότυπη εξέλιξη των Σταυροφοριών, με άλλο όνομα, άλλον νικητή, πάντως μεταξύ ηττημένων ομάδων.