THE ROBE, Richard Burton, Victor Mature, 1953, TM and Copyright (c) 20th Century-Fox Film Corp. All Rights Reserved
Ο κατά φαντασίαν υπναράς
07-04-2018

Παροδικός ντουβρουτζάς, τον λέγουν και αφύσικο λήθαργο, με εμπόδισε να φιλοσοφήσω σήμερα και να συγγράψω όλους τους πολιτικούς στίχους- καλαμπούρια που τριγυρνάνε στη γκλάβα μου. Εντούτοις , κατάλαβα μερικά σακατλίκια που μόλις τα έκοψα, η υγεία μου αναστηλώθηκε, έστω και ως γραφική αναπαράσταση:

-Είναι απίστευτα οδυνηρό να κάνεις ζάπινγκ και να σε κυνηγάει η φωνή του Ρίτσαρντ Μπάρτον, ταχύλογη, τσαντισμένη, ρωμαϊκή, τόσο στον «Χιτώνα», όσο και στην «Κλεοπάτρα».

-Δεν έχω ακούσει πιο πληκτικό τραγούδι από αυτό που εκτέλεσε η Μύριαμ (Betta St John), πάλι στον «Χιτώνα».

-Είναι εκπληκτική η σχέση του Έλληνα Γκαούρ, με τον Βίκτωρα Μάτσιουρ σε όλα τα «πρωτοχριστιανικά» φίλμς των φίφτις.

-Δεν είμαι σίγουρος πως ο Τσάρλτον Ήστον έπαιζε ως κόμικ ή άθρωπας σε στιγμές του «Μπεν Χουρ»

-Δεν διέθετε η κινούμενη εικόνα αρκετά υαλουρονικά και φίλτρα και ριχάρδους, να με γιατροπορέψουν.

-Όποιος κατάφερε να παρακολουθήσει λεπτά από τη μετά- σειρά  Troy, fall of a city, γυρισμένη στο Κέηπ Τάουν, σε τέσσερα στρέμματα ντεκόρ και μαύρα σκοτάδια, όπου Όλοι οι Ηθοποιοί μοιάζουν μεταξύ τους και ο διαβόητος «μαύρος Αχιλλέας» είναι ο  πιο στούμπος των inspired by Homer, χαρακτήρων.

-Ομνύω, όποτε ξαναχρειαστώ κινούμενη εικόνα στο όποιο μέλλον μου απόμεινε, να περιοριστώ στις ταινίες που αγαπώ, κι ας μη είναι παραπάνω από τρεις, που τις είδα ήδη 300 φορές.

Εφεξής, περισσότερο σεβασμό σε πολιτικούς στίχους-καλαμπούρια, που με κάνουν να ντρέπομαι και καθυστερώ την ανάρτησή τους, όπως

«Κι αν γκαβωθώ, δεν πταίει μου η υπογλυκαιμία»

Ή εκείνο το

«το γλυκοφάζ τελείωσε, το ήπαρ τερματίζει»

Κακώς το αφήνω για τη Διακαινήσιμο.