Οκτώ Αυγούστου Παγκόσμια Μέρα γάτας (ακριβώς δηλαδή όπως χτες, αύριο και μέχρι το τέλος του κόσμου)
08-08-2020

Μάτια μου μεγάλα, κι αμυγδαλωτά
γούνα από βελούδο κι όμορφα αυτιά
βλέμμα όλο σκέρτσο, κίνηση με χάρη
μακρυά μουστάκια, του σπιτιού καμάρι.
Θε μου πως κρατιέμαι, να μη σε ζουπήξω
στο νιαούρισμα σου, ποτέ δεν θα λείψω.
Όταν σκαρφαλώνεις, μεσ’ την αγκαλιά μου
η καρδιά μου λιώνει είσ’ η συντροφιά μου.
Κι όταν ζαβολίζεις, κι όταν με ξυπνάς
κι όταν μ’ εκνευρίζεις, όλα όταν τα σπας
πάντα σε λατρεύω, είσαι η ζωή μου
οι άλλοι σ’ έχουν γάτο, μα εγώ παιδί μου.
Να μου γουργουρίζεις, πάντα ευτυχισμένος
στην αυλή να παίζεις, τρισχαριτωμένος.
Είναι ευλογία, όλη σου η αγάπη
κι ας μη το μελετάω, θα σου πω και κάτι.
Πρόσεξε γατί μου, μη βγαίνεις στον δρόμο
έχει κάτι ρόδες, με γεμίζουν τρόμο.
Πήγαινε στα δέντρα, άραζε στην μάντρα
να σε καμαρώνω, χνουδωτέ μου άντρα.
Θα ‘μαι πάντα εδώ, φίλος και μπαμπάς σου
ανάλαφρη αγάπη, σαν περπάτημα σου.
Μια ευχαριστία, γι αυτή την πατούσα
που όλο μου χαιδεύει, όσα αγαπούσα.
Κι αν αυτό το ποιήμα, ακούγεται χαζό
ειν’ μόνο για σένα, που σε αγαπώ
για όλο αυτό το χρόνο, που ζήσαμε μαζί
κι εκατό να είχα, δεν θα ‘ταν αρκετοί.
Κοίταξα το σπίτι, και είσαι η ψυχή του
Θέ μου σε ευγνωμονώ, που μ’ έφερες μαζί του.
Τώρα σταματάω, ώρα για κροκέτες
και μετά ταινία με μοτοσυκλέτες
οκ αν γουστάρεις, βλέπουμε και θρίλερ
μ’ εσένα δεν φοβάμαι, της αγάπης ντήλερ.
Γράφω ακόμη στίχους, νταξ το χω γαμήσει
μα γι αυτό το αίσθημα, ποιος ν’ αντιμιλήσει.
Να, δεν συνεχίζω, ειμ’ άλλωστε σκληρός
γιατί αν το δει ο σκύλος, θα πρέπει ασφαλώς
τόσα κι άλλα τόσα, να γράψω και γι αυτόν
οπότε σταματάω, τελειώσαμε λοιπόν.