Κλείνουν οι δρόμοι. Για δρομείς και τελετές.
25-03-2018

To τοπίο, πολύ γνωστό. Από εκλογή σε εκλογή, αυτοί που δεν έχουν ψηφίσει την κυβέρνηση, σε ολόκληρον τον παρόντα αιώνα που τρέχει, παρηγοριούνται που ακούγεται το σύνθημα «εκλογές» σχεδόν από τα βαφτίσια της.

Το μοντέλο της παράκρουσης, πάλι γνωστό. Οι νικητές, έχουν παρουσιάσει προεκλογικά κάποιο πρόγραμμα. Από τις πρώτες «εκατό μέρες», άλλη παραφροσύνη, δεν μοιάζει να το τηρούν. Και οι χαμένοι, γεμίζουν το τεφτεράκι τους με αστερίσκους και οργίλες υποδείξεις και αποδείξεις πλαστών εξαγγελιών.

Μετά το 2009, οι Έλληνες φοβήθηκαν. Πολύ, κι ας το έκρυβαν. Όλο και περισσότεροι, καταλάβαιναν πως εδώ δεν έχουμε πλέον «καλύτερες μέρες», πως ο δρόμος ο στρωμένος με κεκτημένα έμοιαζε κλειστός. Οι λέξεις «πολιτικός χειρισμός», «σύγκλιση με το ευρωπαϊκό κεκτημένο», ξεθώριασαν. Αλλά αυτά ,τα ξέρετε. Καλύτερα από εμένα.

Έως το τέλος του 2014, η αντιμετώπιση της Κρίσης, απέκτησε ιθαγενή χαρακτηριστικά. Ενώ κουρελιάζονταν ο δικομματισμός, αυτό που κυριαρχούσε, ήταν η μη διεκδίκηση της ιδιοκτησίας της Κρίσης. Ανήκε σε άλλους, πάντα σε άλλους, επειδή μας την έφεραν. Ορολογίες της Κατοχής και του Εμφυλίου έγιναν δημοφιλείς για τους μισούς, ενώ οι άλλοι μισοί άρχισαν να βρίσκουν λαμπρές ευκαιρίες να πάνε στο Ζάππειο και να δηλώσουν εμμέσως πως η σεισάχθεια έφτασε, πως η λύτρωση κοντεύει πως θα σκιστούν μνημόνια.

Οι διπλές εκλογές του 2012, ανέδειξαν ενεργοποίηση του Φαιού σεισμικού ρήγματος, με εξαιρετικά βίαιο τρόπο. Η παλαιότερη πυρπόληση ενός χριστουγεννιάτικου δέντρου, η δολοφονία του πιτσιρικά, άλλες δολοφονίες στους δρόμους, μπλέκονταν με τις συνέπειες της Ένωσης του Υπέρυθρου τόξου, με δοξασίες που θεωρούνταν γραφικές και στο περίπου, αλλά δεν ήταν έτσι. Υπάρχει ακόμη η εποχή εκείνη, στα λιτά βιογραφικά των παραγόντων της κυβέρνησης, μετά το 2015. Γενικά, περιγράφεται (χονδρικώς μιλάμε) πότε δραπέτευσαν από την ΚΝΕ, και σε ποιες συλλογικότητες εντάχθηκαν. Κι όταν νοσταλγούν κάτι, ιδίως οι γυναίκες μιλάνε για «αγώνες, τότε, στα κινήματα». Από το 2013, ήταν έτοιμοι, οργανωμένοι, σε στιβάδες επάλληλες. Το 2013, αναφάνηκε το ενδεχόμενο της σύμπηξης με ομάδες με τις οποίες γνωρίστηκαν στις πλατείες, εναντίον διαφόρων ζητημάτων.

Αναμνήσεις και πατιτούρες από τον καιρό της «Αλλαής», ήταν τα πρώτα δείγματα νέας πολιτικής, που ήταν φίσκα στον τακτικισμό. Όπως ήταν φυσικό ξεπήδησαν ρέπλικες των Επτανησίων «καταχθονίων» και «ριζοσπαστών». Μόνο που κόπηκαν οι πολλές πολλές δημόσιες εκρήξεις. Κι όταν υπήρχαν πρώτευε το τουήτερ και το φαίησμπουκ. Διεθνώς, φυσικά.

Οι «άλλοι», οι «γερμανοτσολιάδες» ήπαθαν την πλακάρα τους, ιδίως όταν φάνηκε πως οι δανειστές το μόνο που επιθυμούσαν δεν ήταν το χρώμα του γάτου, αλλά να πιάνει ποντίκια. Νόμιζαν πως θα αντιμετώπιζαν ένα εκτρωματικό ανεμογκάστρι και βρέθηκαν σε ένα ενισχυμένο μπετόν. Και, παρά τις «θετικές» δημοσκοπήσεις, μέσα τους δούλευε σαράκι. Κι άρχισαν να φυλλοροούν ως στελέχη, χωρίς Κέντρο, χωρίς στόχο πλην την ικεσία «φύγετε».

Σήμερα, οι εκλογές μοιάζουν περαστική φάση και όχι λύση. Υποθήκες στήθηκαν έως το 2023, άλλες ώσπου να κατέβει το Χρέος στο 70%, άλλες δεσμεύσεις κοντεύουν τον αιώνα. Αλλά ο καβγάς παρέμεινε σε επίπεδα κατοχής και εμφυλίου, κι ας φωνάζαμε πως έπρεπε να θυμηθούμε άλλες εποχές, εποχές κανονιοφόρων, Παλμερικά, Σαράιγ και Ζωνάρ, Ουκρανίες και του Πατσιφίκου.

Period.

Δεν διαθέτω εύκολα την ψήφο μου. Αν γίνουν εκλογές το 2019, θα κλείσουν τριάντα χρόνια από την τελευταία φορά που ψήφισα κόμμα. Ήταν οι δεύτερες του 1989. Αρκετές φορές πήγα στην κάλπη, με άκυρη ή λευκή ψήφο. Η ψήφος μου ήταν μία από τις 855044 του Συνασπισμού-η τελευταία ένωση της Αριστεράς που πήγε κατά διαόλου. Έτσι έκλεισε η υπόθεση, με την τρίτη έγκυρη ψήφο του βίου.

Την κατάσταση που προβλέπω τουλάχιστον να τελματώνει τα πάντα, τουλάχιστον για μια πενταετία, δεν την βλέπω αναστρέψιμη. Αλλά θα γούσταρα να μάζευα όπως-όπως το σαρκίο και να πάω να ψηφίσω, κι ας ήταν στο μαρτύριο της Σαλονίκης. Αν έβλεπα κάποιον ή κάτι που θα με έπειθε. Όχι προγράμματα και αηδίες. Θα ήταν εθελούσια ξεφτίλα κάτι τέτοιο.

Θέλω να δω λύσεις που δεν είχα το μυαλό να τις σκεφτώ, από ανθρώπους που μπορεί και να μη γουστάρω, αλλά θα έκαναν τα απαραίτητα. Από κάποιον που θα μπορούσα να αποχαιρετήσω με το

Χαίρε που αφέθηκες να γοητευθής απ’ τις σειρήνες
Χαίρε που δεν φοβήθηκες ποτέ τις συμπληγάδες

Αντικαθιστώντας με αυτό το στιχηρό, την αρχαία μου (1975) πεποίθηση:

Στη φάση αυτή είμαι ένας ψηφοφόρος

Μισθοφορώ την επιστήμη, διακονώ αρχίδια.