Αρκτείες δορές και έτσι
07-01-2020

Ζαβλακωμένος από σχεδόν υποχρεωτική υπνοθεραπεία, πριχού ξημερώσει συνήθως επαναστατώ, καταφεύγω στην τηλεόραση αφού έχω δει το peaky blinders τέσσερις φορές κι έχει σε ένα κρατικό κανάλι όχι «λογοτεχνία» επιτέλους, αλλά κωδωνοφορία. Καταχαίρομαι με μπαμπούγερους και τα σχετικά, από Δίστομο έως αρκουδοτόμαρα και θεία μούζικα, μου έρχεται η επιφοίτηση να δγιώ συλλεκτικά την μεταφίεση σε Ευρώπες και Αφρασίες, ψιλοβαριέμαι, πέφτω στα ψαχτήρια, οπότε εκλάμπει το λήμμα Bellroads, αμάν λέγω υμίν, έχει συλλογικό σάητ, ανοιώ και βλέπω πως από το 2014 υπάρχει «ευρωπαϊκό φεστιβάλ κωδωνοφορίας» με έδρα τη Θεσσαλονίκη και δη το προσφιλές μου Λαογραφικό μουσείο, δυστυχώς δεν είναι καν πανελλήνιο, τρία χωριά των βαλκανίων «έπαιξαν» πέρισι, πουθενά συσχετισμός με ραγκουτσάρια, «άγρια» καρναβάλια του Γενάρη και άλλη μιξολύδια, πουθενά οι μακρόστενοι της Καρκασόνας, οι μυστήριοι Γήπαιδες και οι σκυθοτεύτονες που την καταβρίσκουν σε θολάμια νεκρών, εκειός ο Στέφανος Δραγούμης που πάνω από την Καλαμάτα αναγνωρίζει αιμοπότες και σκυλοκτόνους, θυμάμαι το «τίναγμα των σκυλιών» που απαγορεύτηκε στο ρουμλούκι και ήταν παραλλαγή των «Ξανδικών» και στην εκπομπή να κυριαρχεί το γένος των ειδικών λυρικών εκλάμψεων, σέρνομαι για καφέ αξημέρωτα, ανέκφραστα θα μείνουν όσα νοιώθω.