Αναρριχητές του γκρεμού
13-01-2021

Αυτό που με είχε εντυπωσιάσει από το 32% του Σύριζα, του 2019, ήταν η ταχύτατη δημοσκοπική κατάρρευσή του, στο 20% – 22%. Διότι στιγμή δεν έχαψα πως ο Μητσοτάκης ήταν πειστικός και ο Σύριζα (που είχε καταφέρει να κομματιάσει μια κεντροδεξιά το 2014) δεν θα μπορούσε με κάνα δυό λασπόλουτρα ευεξίας να τον στομώσει.

Το μυστικό ήταν κοινοποιημένο από καθε γειτονιά: ο Τσίπρας, όταν «ανέλαβε», τρομάρα του, να επιτεθεί στον Μητσοτάκη, έκανε το χειρότερο ματς της ζωής του: λάθος πολιτικές επιλογές, λάθος εκμετάλλευση μιας μπαγιατεμένης νεότητας, εν τω βάθει αμόρφωτος και τελείως, μα τελείως άξιος της βύθισής του. Το 32% που κέρδισε, ήταν και το μνημόσυνο των δεξιοτήτων του: αν ερχόταν ίσα βάρκα ίσα νερά, μπορεί σε επαναληπτικές εκλογές να δικαιώνονταν. Το 10-12% που λάκισε τον Αύγουστο του 2019, απλώς έπαψε να πιστεύει στο θαύμα του Τσιπρισμού. Και ο Σύριζα με ανάξιο ηγέτη, ιδεολογικά ανίδεον, ψευτοκεντριστή που θεωρούσε «επιθυμητό κέντρο» τα παραλέκατα ενός Γιωργάκη, έχασε το όποιο ανάστημά του.

Τα κόμματα με αριστερό πρόσημο, μπορεί να είναι Λαφαζανικά, σοβιετόφιλα, Ανταρσυακά, Μ-Λ έτσι, Μ-Λ αλλιώς, αλλά διαθέτουν μια σπάνια αρετή: όταν αντιπολιτεύονται, μπορεί να τρελάνουν κόσμο και κοσμάκη. Και επίσης, τα κόμματα με αριστερό πρόσημο, όπως απέδειξαν τα λίγα παραδείγματα του Δυτικού κόσμου αλλά και της Υφηλίου, ξέρουν από μανούβρες. Ο Σύριζα του Τσίπρα, δεν ήξερε. Και ξαφνικά, ένας από την Κρήτη που έγινε μπαίγνιο του «ορθώς σκεπτόμενου χώρου», ονόματι Πολάκης, όχι ακριβώς παράνομος, αλλά κρητικά παράνομος, έσκασε τη δήλωση και συμπαθάτε με: «το γαμήσαμε και ψόφησε».

Για την ακρίβεια, «γαμήσαμε τη μεσαία τάξη και χάσαμε τις εκλογές»

Η μεσαία τάξη αρκετά μηνάκια ήδη γαμημένη από την ποικίλη δράση των στοχαστικών προσαρμογών του ντιλετάντη-μη μου άπτου, Ηγέτη, είμαι σίγουρος πως ανέκραξε «πες τα χρυσόστομε». Διότι έτσι αλλάζουν αιφνιδίως οι πλειοψηφίες: με έναν λυγμό. Και οι μειοψηφίες, παρότι βαρέθηκαν τις εκρήξεις ειλικρίνειας ενός γανωμένου από βαρβατίλα όντος, διέκριναν την σκιά ενός Όρμπαν στον ορίζοντα, και δη «αριστερού».

Χαρακτηριστική είναι η αντίδραση συνεργάτη του συγκροτήματος Μαρινάκη που για την ώρα αποσιωπώ.

Είναι γνωστό οτι κύριο μέλημα παντός φιλοκυβερνητικού όντος, είναι να υποδείξει την ποθητή μορφή αντιπολίτευσης. Ο Πολάκης, προβάλοντας το δικό του «γαργάλατα» έχει μπροστά του μια ανεμπόδιστη λεωφόρο: έξωση του Τσίπρα, κατά κεραία μίμηση της Τραμπογενούς απλόνοιας, ρεφάρισμα του δημοσκοπικού 20-22% σε ένα αναβιωτικό 32% και μετά, καθώς ο Ηγέτης που λέγαμε δεν θα τολμάει να βήξει, κι άχι να πάει σε εκλογές, υπερπροσπάθεια να εμβολιαστεί ο κόσμος, με ταυτόχρονη απομείωση των τζίρων και των αποκλεισμών.

Ο τρώσας και ιάσεται, κοθώνια!