Αμαρτάνοντας στην Αμερική
07-04-2018

Είναι Μεγάλο Σάββατο 29 Απριλίου του 1978, και βρισκόμαστε στην Αμερική, ο Γιώργος Σαββίδης, η Λένα Σαββίδη κι εγώ. Είναι η πρώτη χρονιά του Γ.Π.Σ. ως καθηγητή στο Harvard, και η δική μου ως φοιτητή. Μένουμε σε ένα σπίτι στο Cambridge, Mass. και μαθαίνουμε τη ζωή στην Αμερική ― και τη ζωή των ελληνοαμερικανών. Δεν είμαστε ιδιαίτερα θρήσκοι, μετέχουμε όμως στην παράδοση και νηστεύουμε τη Μεγάλη Εβδομάδα. Σχεδιάζουμε να βάλουμε τα καλά μας και να πάμε σε κάποια ορθόδοξη εκκλησία για την Ανάσταση, και μετά βουρ στο σπίτι για μαγειρίτσα. Νυχτώνει, και μοσχοβολάει το σπίτι από τη μαγειρίτσα που έχει ετοιμάσει η Λένα. Παρατηρώ ότι ο Γιώργος έχει αρχίσει να κάνει τάχα μου άσκοπες βόλτες γύρω από την κουζίνα. Αρχίζω κι εγώ να πλησιάζω. Η Λένα, που δεν μας γνώρισε χτες, μας κοιτάζει επιτιμητικά. Δείχνουμε χαρακτήρα. Κάνουμε κάτι άσχετες δουλειές και μερικά υπεραστικά ευχετήρια τηλεφωνήματα σε συγγενείς για να περάσει η ώρα. Η ώρα δεν περνά. Εμείς πεινάμε. Οπότε ο Γιώργος με κοιτάζει, μισοκλείνει τα μάτια και λέει «Έχεις καταλάβει ότι με τη διαφορά της ώρας, στην Ελλάδα έχουν αναστήσει εδώ και τέσσερεις ώρες;» Την επόμενη στιγμή βρισκόμαστε αμφότεροι στο τραπέζι της κουζίνας να τρώμε από ξέχειλα πιάτα. «Ντροπή σας!» είπε η Λένα, που αισθάνθηκε ότι έπρεπε να το πει.