Αλυτρωτισμός και Αυτοκίνητο
07-07-2018

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον τις δοκιμές και την πρόοδο που έχει σημειωθεί στον ανερχόμενο κλάδο των αυτόνομων αυτοκινήτων (driverless cars). Στο όχι και τόσο μακρινό μέλλον θα εμφανιστούν οι πρώτες γενιές επιβατών που δεν θα απαιτείται να μάθουν οδήγηση για να αυτό-κινηθούν. Για εμάς, τους ol’ time κάγκουρες, όλα αυτά προσφέρονται για πληθώρα εικοτολογιών: οι πιτσιρικάδες, κάποια στιγμή, ίσως αρχίσουν να μας βλέπουν κάπως σαν τον Κόκκινο Βαρόνο, ή ίσως σαν περσόνες βγαλμένες από τα Mad Max. Μπορεί σιγά σιγά να εκτοπιστούμε σε θεματικά πάρκα όπου, έναντι αδρού εισιτηρίου, ο παλιός κόσμος θα παραμένει ολοζώντανος: θα μπορείς να ρίχνεις κάτω ποδηλάτες που περνούν με κόκκινο. Να κλείνεις μοτοσυκλετιστές που προσπαθούν να χωθούν παντού ενώ δε φορούν κράνος. Να αλλάζεις λωρίδες χωρίς φλας. Να χτυπάς ΣΤΟΠ. Να οδηγείς μετά από έξι μπύρες και δώδεκα σφηνάκια τεκίλα ενώ σου παίρνουν πίπα. Να γράφεις στάτους ενώ περνάς έξω από σχολεία. Να κορνάρεις έξω από νοσοκομεία. Να μουτζώνεις γυναίκες οδηγούς, να τις στέλνεις να φτιάξουν μουσακά και να πλύνουν πιάτα. Όλα αυτά γενικώς που σε κάνουν Übermensch, θα έχουν περάσει ανεπιστρεπτί στο περιθώριο. Ο συλλογισμός που συνδέει τον φιλελευθερισμό, αναπόδραστα δήθεν, με την αυτοκαταστροφή θα έχει βρει νέο πεδίο δοκιμών. Αλλά αν επιμένουμε να οδηγούμε το αυτοκίνητό μας σε δημόσιους δρόμους, οι ασφαλιστικές εταιρίες, σίγουρα, θα αρχίσουν να μας ζητούν τσουχτερό premium. Σε πλήρη αντίθεση με τους νόμους της εντροπίας και τις προτροπές της μετανεωτερικότητας, οι κοινωνίες θα στοχεύουν σε όλο και περισσότερη στοίχιση και τάξη, εξαλείφοντας δημιουργικά εκείνες τις δεξιότητες των μελών τους που προσδίδουν χαρακτήρα και ανομοιογένεια. «Η μύγα, λυπούμεθα κύριε, πρέπει να αποφεύγει το γάλα». Το επιχείρημα των κάθε λογής κομισάριων του μέλλοντος σίγουρα κάτι θα έχει να κάνει με τη σοφιστεία που κρύβεται στα λόγια τού Douglas Adams: απαιτούμε αυστηρά καθορισμένες ζώνες αμφισβήτησης και αβεβαιότητας.