• • •
• • •
Vera J. Frantzh | 06.07.2017
Panos Dodis | 05.07.2017
Georgia Drakaki | 05.07.2017
Nicolas Androulakis | 05.07.2017
κείμενα με tag: κρίση
Sraosha | 21.05.2017
Δεν κάνει κρύο στην Ελλάδα, κρύο δεν έκανε ποτέ.
• • •
Η γενιά μου – ας πούμε ειμαι γεννηθείσα μέσα στην πενταετία 1985-1990 – είναι μια τρομοκρατημένη γενιά με απίστευτο θράσος. Με μεράκι στην κατάθλιψη, λάφυρο πολέμου τον εγωκεντρισμό και καθηλωμένη να τυφλώνεται από τη νέον επιγραφή «ΑΞΙΖΩ» που φεγγοβολά πάνω από το προσκέφαλό της.
• • •
• • •
Sraosha | 11.12.2015
Ναι, αλλά τι να κάνουμε; Ό,τι ξέρουμε. Να συνεχίσουμε να κάνουμε ό,τι ξέρουμε. [...] Κάντε όχι ό,τι ξέρετε αλλά ό,τι σας αρέσει. Όλο και κάτι θα βγάλετε.
• • •
Sraosha | 26.11.2015
Κανείς δεν αναπαύεται, ιδίως οι ζωντανοί.
• • •
Είναι ένα πέτρινο σπίτι που χτίστηκε κάποτε με τις καλύτερες προθέσεις.
• • •
Εκείνης της μέρας είχε προηγηθεί μια νύχτα τόσο ζεστή που οι σταγόνες του νερού εξατμίζονταν αμέσως μόλις έπεφταν στο μωσαϊκό του μπαλκονιού.
• • •
Μια γυναικεία φωνή, σπάει κάθε πρωί την ησυχία του πρωινού στην γειτονιά μου
• • •
Αν τα κάνεις φίλε πουτάνα, μπουρδέλο θα είμαστε και αύριο. Αν δεν τα κάνεις πουτάνα, πάλι μπουρδέλο θα μείνουμε. Και προφανώς δεν παίζει να κάνεις κάτι λιγότερο θεαματικό, χωρίς το “πουτάνα”.
• • •
Sraosha | 29.11.2014
Πάντοτε έτσι γινόταν, ακόμα και τη χρυσή εποχή του φιλάνθρωπου ακτιβισμού τους: ζούσαν καλά γιατί κάποιοι τους έραβαν τα ρούχα και πέθαιναν πρόωρα καλλιεργώντας κι εξορύσσοντας και μεταποιώντας πρώτες ύλες για τα καταναλωτικά τους αγαθά. Απλώς τώρα αυτοί οι καημένοι βρίσκονται πολύ πιο κοντά τους.
• • •
Έγινε η Αθήνα κι όλη η Ελλάδα Πειραιάς. Με την κακή έννοια. Θυμός, υπερβολή, επίδειξη και ευθιξία. Γίνανε όλοι Νικαιώτες εναντίον Μανιατών, μαγκάκια από τον Κορυδαλλό, σφίχτες από το Πέραμα, γαριδογκόμενες απ΄τα Ταμπούρια, σιδεράδες από τον Ρέντη, μπρούκληδες απ΄την Καστέλα και όσο πάει στολίζονται όλοι παρακμή. Και είναι η νόρμα.
• • •
Δε πα να λένε όμως οι γέροι ας προσέχανε κι αυτοί αφού η κουλτούρα μας, τα τραγούδια μας, οι ταινίες μας, τα σλογκανάκια μας, τα νησιά και το Αιγαίο μας (συκ) είναι φτιαγμένα μόνο ή με υπερβολή ή με ελπίδα. Αν δεν ελπίζεις σε ένα καλύτερο αύριο δεν ξοδεύεις, δεν είσαι ευτυχισμένος, δε ζεις. Αυτό, ή ζεις μόνο σαν ψυχάκιας και καταστρέφεις οτιδήποτε βρίσκεται σε εμβέλεια χιλιομέτρων κυριολεκτικά και γονιδιακά.
• • •
Ιδού ένα πράγμα που συνειδητοποίησα τελευταία: Τα crash test που περνάει κανείς στους μεγάλους «τράκους» της ζωής του, ωχριούν μπροστά στην αργή (αθόρυβη, ύπουλη κλπ κλπ) διάβρωση που προκαλεί η συνήθεια.
• • •
Το πανέρι αυτό όμως είναι χαοτικό, στο πανέρι αυτό βρίσκεις τα πάντα, από τη δύναμη της θετικής σκέψης, την Παναγιά του τάργκετ γκρουπ σου, το Ελληνικό Φιλότιμο™, τον πολιτικό της καρδιάς σου, τον εχθρό του λαού του καθημερινού τοκ σόου, τους ψεκασμούς, μέχρι την αγαπημένη σου προφητεία, τον ρουσφετάκια της οικογένειάς σου, τον δικό σου Αγιορείτη μελλοντολόγο και δεν είναι δύσκολο να διαλέξεις ακόμη και τον δικό σου προσωπικό ναζί.
• • •
Πράγματα που τα ‘χες μέσα σου βαλμένα στη σειρά, έχουν έρθει τα πάνω κάτω. Ποια κρίση, αρκεί μονάχα πλέον ένα μη κολλημένο χαζογκομενάκι να στα αμφισβητήσει για στα πάρουν για πάντα. Ο γέρος κι η γριά, όσο κολλημένοι και να ‘ναι, έχει ο καθένας από έναν καπνό να φουμάρει. Εγώ κι εσύ όμως, ούτε ιερό ούτε όσιο. Πρέπει εμείς και οι αξίες μας να συστηνόμαστε ξανά από την αρχή, κάθε πρωί:
-Καλημέρα σας τί κάνετε, λέω σήμερα να πάρω το δικαίωμά μου στις εκτρώσεις πίσω.
• • •