• • •
• • •
Fotini Nikopoulou | 28.05.2017
Olga Yannou | 28.05.2017
Eleftheria Meto | 28.05.2017
Areti Kampitsi | 28.05.2017
Ο τακτικισμός της δεύτερης ευκαιρίας όπως μας τον περιγράφει η Μαρία Μπεχλιβανάκη
Βέρα I. Φραντζή | 20.04.2017 | 14:05
Μου την έδωσαν πολλές φορές τη δεύτερη ευκαιρία. Κυρίως άντρες που είχα ερωτευτεί. Μετράω ένα, μετράω δύο. Δεν χρειάζεται άβακα. Είναι εύκολο, βασική αυτή η αρίθμηση. Ποτέ δεν πίστευα ότι το δύο θα ήταν τόσο σημαντικό στη ζωή μου.
 
Το δύο, έμαθα, είναι μια ιδιόρρυθμη αρίθμηση των ανθρώπων που συνήθως μας αγαπούν. Το δύο δεν είναι το τέλος των αριθμών όμως, κάτι που περιπλέκει πολύ τα πράγματα. Στα μαθηματικά δεν είμαι πολύ καλή. Τι ξέρω εγώ; Μετράω με τα δάχτυλα ακόμη και τις πιο εύκολες προσθαφαιρέσεις.
 
Αλλά αν μιλήσουμε για απώλειες τις έχω πιο εύκολες στο μέτρημα. Ένας νεκρός πατέρας, μία νεκρή θεία, δύο νεκροί παππούδες. Και στους χωρισμούς, βέβαια. Εκεί προχωράς πάντα απλώς αριθμώντας άλλον έναν και έναν ακόμη και έναν τόσα δα περισσότερο.
 
Όμως, λέγαμε για το δύο. Με το που το άκουγα ήξερα πως μετά ερχόταν η παύλα, η κακοποίηση ή έστω η διπλή ταρίφα με το ταξί. Γιατί δύο είναι περισσότερο από ένα, αλλά όχι τόσο αρκετό για τόσα εκατομμύρια δευτερόλεπτα που μετρούν πάνω στο δέρμα μου, τις σκέψεις μου, τις αναμνήσεις μου και κυρίως τη βούλησή μου.
 
Η αξία μου σε σχέση με τους αριθμούς έφτανε έως το δύο πάντα. Εγώ το αντίστοιχο δεν το είχα ξεστομίσει. Μια φορά για πλάκα είχα πει «Αυτή είναι η τρίτη σου ευκαιρία», αλλά ο άλλος το είχε πάρει για αστειότητα σχετικά με το λεκτικό κλισέ. Εγώ, απλώς, αριθμούσα τις ευκαιρίες που του έδινα κι ήξερα πως έχω μπροστά μου πολύ δρόμο. Δεν ήθελα ούτε δύο παιδιά και απέφευγα του ζυγούς αριθμούς οπουδήποτε. Ήμουν ευχαριστημένη που ήμουν η τρίτη από τρία αδέρφια. Τον αριθμό δύο στο μεγάλο ρολόι στο κέντρο του ταβανιού τον είχα καλύψει με ένα μικρό κομμάτι βαμβάκι για να μην το βλέπω και άλλες τέτοιες βλακείες.
 
Μέχρι που πήρα απόφαση να εκμεταλλευτώ τη δεύτερη ευκαιρία, όταν μου δόθηκε. Μια μέρα κράτησα δύο ολόκληρα λεπτά την ανάσα μου. Κάτω από το νερό. Έχωσα το πρόσωπό μου μέσα στην τεχνητή λίμνη της μπανιέρας με τα αιθέρια έλαια φράουλας και άρχισα να μετρώ, ενώ έβλεπα τις μπουρμπουλήθρες του αφρόλουτρου να σχηματίζουν κοπάλια φλυαρίας. Είδα το βαμβάκι να χάνεται από μπροστά μου από το ρολόι της οροφής και μία μικρή σκοτοδίνη μου’ ρθε. Σαν εκείνο το περιβόητο δελφίνι που αυτοκτόνησε στον πάτο μίας πισίνας κρατώντας την ανάσα του. Ήταν δύο ακριβώς. 
Δείτε επίσης:
11fe633522f27fe92b83c75fc944a96b.jpg