• • •
• • •
Fotini Nikopoulou | 28.05.2017
Olga Yannou | 28.05.2017
Eleftheria Meto | 28.05.2017
Areti Kampitsi | 28.05.2017
Mέχρι εκεί έφτανε η ποιητική ηδονή, στην ανοχή της πρωινης ανάσας
Ο βιγκανισμός του Paterson
Βέρα I. Φραντζή | 17.04.2017 | 11:10
Ο ποιητής, ο έρωτας του και η ρουτίνα είναι τα τρία βασικά θέματα της ταινίας “Paterson‘‘. Βέβαια, μην ξεχνάτε πως αυτά είναι τα τρία φανερά θέματα συζήτησης του σκηνοθέτη Tζιμ Τζάρμους με τους θεατές. Τα άλλα θέματα που κοινωνούνται μέσω της αρκετά μεγάλης ταινίας για την πλοκή του είναι η ανία της καθημερινότητας, το πολύ το «κύριε ελέησον, το βαριέται και ο παπάς» και φυσικά η απόλυτη και εκνευριστική ευγένια του πρωταγωνιστή, της πρωταγωνίστριας και των λοιπών κομπάρσων. Μόνο ο σκύλος είναι λίγο πιο απελευθερωμένος από την αστική ευγένεια, αλλά και αυτός κάποια στιγμή θα το βρήκε το ξεχασμένο βαρβιτουρικό, που  χορηγήθηκε σε όλο το καστ της ταινίας. Δεν αμφιβάλω ότι μπορεί να υπάρχουν ήμεροι, πράοι άνθρωποι που είναι παντα πολύ ευγενικοί με τους συναθρώπους, πελάτες, ξεπουπουλιασμένους νοήμονες και μη ζώντες χαρακτήρες του περιβάλλοντός τους, αλλά που ακριβως βρίσκονται όλα αυτά τα περίεργα όντα δεν γνωρίζω. Θα σας γελάσω και δεν είναι τέτοια η πρόθεσή μου. 
 
Ο τρόπος που εξελίσσεται η δομή της καλλιτεχνικής δημιουργίας, το πως μεθοδικά και υπέροχα ένας νους λαμβάνει τα ερεθίσματα και τα κάνει λέξεις και ποίηση και τέχνη είναι ένα κέντημα σε αυτό το κινηματογραφικό έργο. Και φυσικά, το λεωφορείο. Εκεί που οι άνθρωποι αυτάρεσκα προσκομίζουν τις πιο προσωπικές εξομολογήσεις τους, λες και είναι αόρατοι μέσα στο σιδερένιο τροχοφόρο. Εκεί, ο πρωταγωνιστής στήνει αυτί, χαμογελάει, ηδονίζεται σχεδόν με την ανθρώπινη διάθεση για επικοινωνία, ζει την κάθε μικρή ιστοριούλα… η αφαίμαξη των μεταμοφώσεων σε κάθε δρομολόγιο. Πραγματικά, αξίζει.
 
Η ωδή την καθημερινότητα είναι η παγίδα της ταινίας. Είναι τόσο βαρετή σε κάποια σημεία, που οτιδήποτε «συμβαίνει» μοιάζει εξωπραγματικά βαλμένο μέσα στη ροή σαν να ήρθε ένας σουπερ ήρως από το πουθενά και σώζει κόσμο με βιονικές λειτουργίες. Είναι τόσο βαρετή η ροή που αναρωτιέσαι αν σε βασανίζει ο σκηνοθέτης για να αποδεχτείς την απόλυτη λούπα της καθημερινότητας, την ασίγαστη ανία, το φόρτωμα της συνήθειας. Οι ίδιες συζητήσεις, καμία παρόρμηση, μία ευαίσθητη κατάθλιψη να υφέρπει, λίγες εξομολογήσεις, καθόλου σεξ και φυσικά ένα κατοικίδιο που είναι το μοναδικό ον που κινείται και φέρνει αλλαγές και προστριβές στο ζευγάρι.
 
Δεν είναι μάταιο να την δεις. Μάταιο είναι να πιστέψεις πως κάτι από όλα αυτά είναι διαφορετικά περιπετειώδες από ό,τι θα ζήσεις. 
 
Και βέβαια ο Τζάρμους αγκαλιάζει τους ήρεμους, κανονικούς καλλιτέχνες που δεν έχουν ματαιοδοξία να υποφέρουν τον αγωνιώδη δρόμο της δόξας, του χρήματος, της ανυπόφορης αγάπης και αποδοχής ως υπέρτατοι ποιοτικά με τον πιο μητρικό τρόπο.