• • •
• • •
Fotini Nikopoulou | 28.05.2017
Olga Yannou | 28.05.2017
Eleftheria Meto | 28.05.2017
Areti Kampitsi | 28.05.2017
Uranya
Πάνος Θεοδωρίδης | 21.04.2017 | 00:26
 
Παντρεύτηκα πρώτη φορά, Απριλίου 19, το 1971 στη Νέα Παναγία της Σαλονίκης.Δεύτερη μέρα του Πάσχα. Ήταν μια προσομοίωση γάμου- όλα κομιλφό, αλλά συνεπτυγμένα.  Το πρόγραμμα τηρήθηκε απαρεγκλίτως με όλα τα ντεσού.Από τον παπά και τον κουμπάρο, έως μήνα του μέλιτος. Αλλά στοιχειώδεις καταμετρήσεις μετρητών στις τσέπες, δίδασκαν ότι ο μήνας αυτός θα έπρεπε να περιοριστεί σε δύο ημέρες.
 
Μήτε θυμάμαι γιατί επιλέξαμε Ουρανούπολη με λεωφορείο, δεν ξέρω καν γιατί, με τόσες ελλείψεις, μας έλειπε ο μήνας του μέλιτος.Υποθέτω πως ήταν μέρος κάποιων τελετών ενηλικίωσης, αλλά άσε, δεν είμαι καλος σ΄αυτά. Η χούντα ήταν ήδη ετών τεσσάρων κι εγώ ακόμη φοιτητής.
 
Τότε η Πασχαλιά, άσε την Διακαινήσιμο, δεν ήταν πεδίο ταξιδιών και αμάν άδειασαν οι μπαταρίες. Υπήρχαν κι αυτά, αλλά σε μεγαλύτερες ηλικίες. Και η Ουρανούπολη δεν ήταν προορισμός. Ήταν ένας πύργος, ένα Ξενία, κονάκια καλογήρων και ένα καφενείο ανοιχτό. Μέρη για ύπνο υπήρχαν, επειδή το χωριό ήταν το πιό κοντινό στον Άθωνα και ξέμεναν μερικοί. Και ενα άλλο στέκι, όπου συνήθιζαν οι προσκυνητές να τρώνε πρωινιάτικα, πριν πάρουν το καραβάκι για το Όρος.
 
Την πρώτη μέρα, μέρα Τρίτη, δεν τη θυμάμαι. Ηταν εξάλλου μισοφαγωμένη από το ΚΤΕΛ. Αλλά η δεύτερη, ήταν 21η Απριλίου, τη φάγαμε διαβάζοντας και είπαμε το βράδι να ξεσκάσουμε. Πατάτες, ομελέτα, τα γνωστά. Και ρετσίνα. Πλήθος εντοπίων και προσκυνητών στον καφενέ.
 
Μην ηταν η επέτειος; Μην ήταν το Βατοπαιδινό Προσφόριο που τάνυζε τις μεσαιωνικές τοιχοδομίες. Μη κι έχασαν πολλοί το καραβάκι; Μηδέ το ένα, μήτε τ΄άλλο, ουδέ το τρίτο το λογικότερο. Η Uranya θα έδειχνε ματσάκι. Της Εθνικής. Ελλάς-Αγγλία.Δεν υπήρχαν ελπίδες στους θεατές. Ηδη, μια εβδομάδα πριν και μετά την Έβερτον και τις ισοπαλίες, ο Παναθηναϊκός επέστρεψε από τον Ερυθρό Αστέρα με μια τεσσάρα. Με ένα γκολ του Καμάρα, που τον έσωσε όταν μια εβδομάδα μετά την Ουρανούπολη κέρδισε την αναμέτρηση με τον Άγιαξ.
 
Απο την Αγγλία, φάγαμε μια τριάρα ξεγυρισμένη. Αλλά συνέβη κάτι μάταιο και εντυπωσιακό,όταν το ματς είχει κριθεί και το καφενείο αραίωνε. Το ζαρκάδι, ονόματι Γιώργος Κούδας, κατέχει την μπάλα κοντά στην σέντρα και πουθενά μια παρηγοριά, ένα χαφ να τον βοηθήσει, ένας κυνηγός να του γνέφει «εδώ, εδώ». Γύρω του ,πανέτοιμοι και στοχαστικοί, τονε περίμεναν να κάνει την κίνηση ατομισμού. Έτοιμοι να τον κόψουν.
 
Κι αυτός, χόρεψε! Άφησε τη μπάλα ακίνητη κοντά στη σέντρα, κι άρχισε να χορεύει έναν μπάλο πίσω της και γύρω της,χωρίς να την αγγίζει, φτάνοντας την κίνηση που τότε λέγαμε «προσποίηση» στα άκρα. Ένα βήμα δεξιά, τρία με την όπισθεν αριστερά. Να πλησιάζει την μπάλα δήθεν με στόχο να σουτάρει,ευθύς να την πηδάει και τα βρίσκεται με βηματάκια του κάβουρα δεξιά κι απάνω  τούρλα. Δευτερόλεπτα κράτησε η  άσκοπη μαγεία. Τονε χάζευαν. Ωσπου κάποιος αντίπαλος βαρέθηκε και τηνε πέταξε στα κουτουρού.
 
Δεν ήταν ο Κούδας, δεν ήταν η άνοιξη, μήτε η Χούντα. Ήταν ο Αλέξαρχος, αδελφός του Κάσσανδρου, που ζήλεψε που ο αδερφός του ίδρυε Θεσσαλονίκες και Κασσάνδρειες, και σκασμένος ήρθε εκεί που χτίστηκε μετά το καφενείο και γύρισε τα μέρη του Πρόβλακα. Εκεί, είδε την μικρή Σάνη, κι έχτισε απίκου μια πόλη που την είπε Ουρανούπολη.
 
«Δεν είναι να έχεις όνομα. Είναι η χάρη που μετράει» μου εξηγούσε χρόνια μετά , που έβρισκα στα ερείπια της πολιτείας του, επί έναν ολόκληρο μήνα, στις κυψέλες που άπλωναν οι χωρικοί, στο μέλι της προσποίησης και στο μέλι της Ύβλας και στο θυμαρίσιο και στον Μελιταίο πυρετό,αναζητώντας την εξήγηση τι χάλευα στην Oυρανούπολη εκείνον τον Απρίλιο.