• • •
• • •
Michael Rodopoulos | 20.01.2017
Maria Kiriakidoy | 20.01.2017
Elena Karagianni | 20.01.2017
Stelios Kaviris | 20.01.2017
Liana Gerasopoulou | 20.01.2017
indianapolis, 1945.
Να με παίρνανε τα σύννεφα, οι άνεμοι, τα κύματα...
Πάνος Θεοδωρίδης | 09.01.2017 | 00:02
Δε θυμάμαι μήτε τη χρονιά , μήτε τους αντιπάλους.
 
Θυμάμαι απλώς πως ο μέγας Κρόιφ, αυτόπτης μάρτυρας ενός σκληρού τζαρτζαρίσματος αντιπάλου σε συμπαίκτη του, που σφάδαζε στο γρασίδι, ενώ ο διαιτητής πέρα έβρεχε, τον πλησίασε αβρά τον Μέγα Μεσάζοντα με την Σφυρίχτρα, του έδειξε με παντομίμα τον φταίχτη και έφυγε από τη σκηνή ατάραχος.
 
Ο ένοχος αιφνιδιάστηκε, έφαγε στογκώλο την κόκκινη κάρτα και απόμεινε να βλέπει σκοτεινιασμένος και μπουρινιασμένος τον καρφωτή του.
 
Είναι η μόνη ελαφρά αποδεκτή σκηνή παραδοχής ή υπόδειξης ενόχου που επιτρέπεται, όλο και αραιότερα στην νεοελληνική κοινωνία.
 
Μέσα σε γήπεδο, με οπαδούς και αντιπάλους, οπότε το δημόσιο  κάρφωμα αγιοποιείται χάριν του ιερού σκοπού να βατέψουμε τον μισητό αλλόχρωμο, σε μπλούζα ή σε πετσί.
 
Έτσι και λουστούνε χιονάκι οι σκηνίτες στη Λέσβο, ή κάτι έρμοι στα όρη στα ψηλά βουνά, έτσι και οι Δήμοι κωλώσουνε επειδή ο πάγος εμποδάει τις αλατιέρες και τα στροφιλίκια των στενών ασφάλτων είναι προσβάσιμα μόνον με εξοπλισμό χιονοδρόμου και πνεύμα αδρεναλίνης, το Κράτος-Κρόιφ, δείχνει κεχαριτωμένα τον ένοχο Δήμο, με τις άρρωστες αποφάσεις και τις φρικτές διαδικασίες και δήθεν αρμοδιότητες, ώστε να υπάρξει ο μονίμως ένοχος, αυτός που ο Αργύρης Μπακιρτζής χαρακτηρίζει με την έκφραση «ο ζων νεκρός της μνήμης μας».
 
Αποτέλεσμα, βίαιο, άμεσο και κατευναστικό: στην ανοιχτή τηλεόραση αντιδρώ με αφαίρεση λόγου κάθε κυβερνητικού και αντικυβερνητικού στελέχους.
 
Δεν αντέχω την καρμιριά και την δήθεν ρητορική τους.
 
Αισθάνομαι σαν τον Γούντι Άλλεν ή τη συνοδό του που πηγαίνουν σε κόζι ρεστοράν να δειπνήσουν και η γκαρσόνα τους λούζει με μια μονότονη απαρίθμηση του τι καλούδια έχει το κατάστημα, είτε ρωτήσουν για σαλάτα, είτε για στάρτερ ,είτε για ποτό.
 
Χτές ακόμη, βγήκε εκείνο το πράμα που εμιμείτο την οψη και την κόψη τζώρα υπουργού και μιλούσε για «δέκατη τρίτη σύνταξη που έδωσε η κυβέρνηση».
 
Ορδές οδηγών με οικογένειες,ξαμολύθηκαν χωρις αλυσίδες στον πάγο των πεδιάδων, ρωτώντας σε έξαλλη κατάσταση «μα γιατί μας αφήνετε λυτούς;»
 
Φως φανάρι(ή φρικτή υποψία) ότι το εξάχρονο αγοράκι ,πιθανόν υπό διευκόλυνση γελαστικής ουσίας θυμήθηκε ένα σπίτι που πήγαιναν τα καλοκαίρια και έπαιζε.
 
Αυτό που οι σώφρονες και οι χέστηδες θεωρούν πάταξη της τρομοκρατίας,μοιάζει περισσότερο με διανομή επικηρύξεων.
 
Δεν σας μιλάω ως μεταξωτός κωλόγερος.Οι καύσωνες και οι παγωνιές που υπέστην, είναι αρκετά άνω του μέσου όρου αστικής ταλαιπώριας.
 
Το μόνο κράτος και η μόνη κατανοητή εξουσία, είναι το παρακράτος που καλά κρατεί, και ο Σώρρας με τη ομάδα του και τους όρκους του.
 
Σήμερα μοιάζει γελοιογραφία, όπως ο στιγμιαίος καφές του Βασίλη Λεβέντη πριν μια γενιά.
 
’Ολο και περισσότερο μοιάζουμε με το πολεμικό σκάφος «Ιντιανάπολις» που βυθίστηκε το 1945 και οι επιζώντας φαγώθηκαν οι περισσότεροι από καρχαρίες.