• • •
• • •
Michael Rodopoulos | 20.01.2017
Maria Kiriakidoy | 20.01.2017
Elena Karagianni | 20.01.2017
Stelios Kaviris | 20.01.2017
Liana Gerasopoulou | 20.01.2017
Πόσο θυμόμαστε τα παιδιά;
Πάνος Θεοδωρίδης | 07.01.2017 | 00:00
Ναι καταλαβαίνω πόσο ευκολύνονται οι διωκτικες αρχές, με μια-δυο επισκέψεις στο εξάχρονο, οπλισμένοι με σοκοφρέτες ή μάφφιν, παριστάνοντας τους φίλους κάποιου «θείου» για τον οποίον έχουν υποψίες ότι ανακατεύτηκε με τα πίτουρα.
 
Τα εξάχρονα το έχουν αυτό: αν είναι σκληρά καρύδια, ορμηνεμένα, δε βγάζουν άχνα. Αν φοβούνται, μιλάνε ή παραληρούνε.
 
Και τα εξάχρονα, δικαιούνται κηδεμόνες που μπορούν να τους αναγνωρίσουν, έτσι που βγαίνουν από τόσο ειδικές συνθήκες. Επομένως, η γιαγιά και η θεία, θα κηδεμονεύουν το παιδί.
 
Για το κράτος, όλα αυτά, κοινωνικές υπηρεσίες, ψυχολόγοι, στήριξη και έτσι, είναι εξελίξεις εγχειριδίων ενό υποκριτικού κράτους Δικαίου. Σ΄εναν κόσμο όπου δεν χρειάζεται να παραχθούν γενιτσαράκια επειδή το διέταξε ένας σουλτάνος.
 
Οι ίδιοι οι γονιοί τυλίγουν με εκρηκτικά τα παιδιά τους. Παιδια πνίγηκαν στα νάιλον καράβια οπου τα φόρτωναν για τα νησιά μας.Ποιος ασχολείται με τα δικαιώματα ενός εξάχρονου; Αυτος που οργανώνει «τη γιορτούλα μας»;
 
Όχι. Η θέση των παιδιών, ανάμεσα στις σκασμένες ρυτίδες των «γραμμών επιρροής» και στα χωριά του Αη Βασίλη, είναι δύσκολη και προβληματική.
 
Στη χώρα μας, κάποιοι παντρεύονται επίσημα και πριν την εφηβεία. Λόγω διαφορετικών ηθών. Και με παιδιά ξεχαρμανιάζουν ουκ ολίγοι μουστερήδες παγκοσμίως,αλλά μη χρησιμοποιείτε το «παγκοσμίως» υπονοώντας «μακριά από εμάς».
 
Μη τα πάρω στο κρανίδι και ανοίξει ο στόμας μου.
 
Από τότε που υπάρχει Ιστορία, υπάρχει ο χαφιές, ο δωρολήπτης, ο εξαγορασμένος, ο αρχικάρφαρος που ήταν υπεράνω υποψίας, η υψηλή τιμολόγηση του wanted, συνήθως ανάμεσα στους υπαρχηγούς των οργανώσεων που φτιάχνονταν από ένα ειδικο μίγμα ηρώων και θυσιασμένων και ψυχρών προδοτών με αμπελοφιλοσοφούντα εγκέφαλο.
 
Ενα καρφί ανά είκοσι ,ήταν ήδη πολύ βαρύ. Και αρκετό για να μη προκαλεί επώδυνες θυσίες και θύματα.
 
Και κατι άλλο. Αυτό που λέμε «τρομοκρατία» στην Ελλάδα, δεν έχει (ακόμη) τα χαρακτηριστικά άλλων χωρών που θρηνούν εκατόμβες. 
 
Είναι εξέλιξη της ληστοκρατίας, όπως με Νταβέλη και Γιαγκούλα. Δηλαδή ενδημεί. Και μόνον το υβρίδιο και η  εναλλαγή μεταξύ αρματολού και κλέφτη, παλαιότερα, πολλά διδάσκει.
 
Η κοινωνία μας δεν φλερτάρει με την παρανομία, αλλά με την θεσμική ανομία, που παραμένει σεβαστή και νοσταλγική εμπειρία.
 
Κι αυτά δεν διορθώνονται  αναλύοντας τα σώψυχα των διωκτικών αρχών. Αμφιβάλω εάν διορθώνονται. Καμιά φορά, ως δια μαγείας, παύουν να θεωρούνται έκνομα.