• • •
• • •
Olga Yannou | 28.05.2017
Eleftheria Meto | 28.05.2017
Areti Kampitsi | 28.05.2017
Dark age titbits
Πάνος Θεοδωρίδης | 05.01.2017 | 03:52
Δυο πράγματα θυμάμαι από την φιλαλληλία της προηγούμενης δεκαετίας: τους σεισμούς που αφάνισαν τουριστικούς προορισμούς, με το τσουνάμι της Ινδονησίας και την ρημαγμένη από πυρκαγιές Πελοπόννησο (κι όχι μόνο) αργότερα.
 
Ο κόσμος συγκινήθηκε, η βοήθεια γιγαντώθηκε και δεν νομίζω να κατάλαβε κανένας, διαβάζοντας έναν έγκυρο απολογισμό, τι ακριβώς συνέβη με την συγκινητική προσφορά που κάλυπτε επί εβδομάδες τις ειδήσεις. 
 
Δεν θέλω να προχωρήσω παραπέρα.  Ξέρετε τι εννοώ, και δεν είναι ώρα για γκρίνιες.
 
Από την αρχή της δεκαετίας, η διαχείριση της μοίρας των αναξιοπαθούντων,ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης, πέρασε στην Ελλάδα απο μερικές φάσεις, ενίοτε ακατανόητες.
 
Προνοιακοί θεσμοί υπήρχαν στη χώρα ,και μάλιστα υπό ανάπτυξη.
 
Από καταφύγια κακοποιημένων γυναικών, έως κελύφη-οργανοτροφεία, όπως το Παππάφι, αλλά και δεκάδες άλλα σκορπισμένα παντού, για τα οποία δεν άκουσα και πολλές ενθαρρυντικες ειδήσεις στα πρόσφατα χρόνια.
 
Μπορεί να μη ενδιαφέρθηκε κάποιος για την προβολή των δράσεών τους και να χάνω συνέχειες- κανείς ποτέ δεν ξέρει στην πατρίδα μας.
 
Πάντως ,εκτός απο τους πολίτες που έμειναν στο άσσο ,υπήρξαν και υπάρχουν και πρόσφυγες ή μετανάστες,  από πολέμους ή απο ανέχεια της γενέτειράς τους, και μια παράδοξη ποικιλία από διεθνείς, ευρωπαϊκές και τοπικές οργανώσεις που τους φροντίζουν (για να κρατήσω τις λέξεις μου σε φιλική αξιοπρέπεια).
 
Πρώτη φορά, εδώ και λίγες ώρες , άκουσα από τον θρηνητικό Μεγάλο Αναρμόδιο ,ονόματι Μουζάλα, υπουργεύοντα κατά τα άλλα, πως θα κοιτάξει το μηνιαίο βοήθημα προς εντοπίους και ξενάκια, να έχει μιας μορφής ισότητα στις ποσότητες.
 
Είναι ο ίδιος που έλεγε πριν πολλούς μήνες «ευκαιρία να ρίξουμε και κανέναν διορισμό στη χώρα, τώρα με το προσφυγικό».
 
Ωστόσο, μερικά κανάλια και ΜΚΟ, της Εκκλησίας ή άλλων φορέων, ενεργοποιούνται μέσα από ιδιωτικά προγράμματα, να δέχονται σακκούλες με τρόφιμα και χρειώδη, απο τα σουπερμάρκετ κυρίως, και να τα μοιράζουν, μαζί με παιχνίδια και ενίοτε εορταστικά είδα, στους  μη έχοντες.
 
Βέβαια, σε μία περίπτωση, αποδέκτες της συλλογικής αυτής φιλανθρωπίας είναι και «μέλη της ομάδας τάδε» η οποία ενεργοποιεί επικοινωνιακά την όλη πρωτοβουλία.
 
Όπως ρωτάω τι σκατά κάνουν οι υπάλληλοι των πολεοδομιών και γιατί δεν τους βρίσκουν κάποια πιο χρήσιμη δουλειά, ελεγκτική ή συντονιστική, ώστε να επιμεληθούν από hot spots έως ζητήματα λειτουργίας των καταυλισμών που έχουν σπαρθεί ως σκλαβηνίες στη χώρα, πάντα θα ρωτάω πόσοι υπάλληλοι δουλεύουν σε προνοιακές δομές της χώρας και πόσοι έχουν ξεκολλησει απο τα γραφεία και τα έγγραφά τους.
 
Όχι ,δεν θα ασχοληθώ με το πόσο ΕΣΠΑ μαστεύεται για ανάγκες Δήμων και άλλων οργανισμών,και πως γίνεται να στάζει μερικές σταγόνες καθημερινώς η δημόσια βρύση διανομής ευλογίας, ενώ η διαχείριση και η διακυβέρνηση της ανέχειας των μη εχόντων, κοντεύει να βγάλει μπακακάκια μέσα σε έναν απέραντο βάλτο από αρμοδιότητες, συγκρούσεις, άτυπες και συστημικές υπό την φιλάνθρωπη ηγεσία των Υπουργείων.
 
Ελπίζω να υπάρξει μικρή συμπάθεια στην παρασπονδία μου να μη είμαι σήμερα διασκεδαστικος ,με ευρηματικές ουρίτσες εξυπναδισμού και κατάθεση τιμής προς τον αγαπημένο μου Ροΐδη, καθώς η χώρα μου υποκρίνεται πως τρέχει σε δύσκολες πορείες ανάμεσα σε λάκκους με αγγούρια, ενώ το μόνο που βλέπω είναι βρεγμένους έως το κόκκαλο πολίτες, που καίνε σβουνιές και πλαστικά για να υπάρξουν.