• • •
• • •
Georgia Goratsa | 29.03.2017
Maria Petritsi | 29.03.2017
Michael Rodopoulos | 29.03.2017
Λυμεώνας | 29.03.2017
wishwis(h)dom | 29.03.2017
Ίαν Μακέλεν και Πάτρικ Στιούαρτ, υποψήφιοι Χ-men
Για ποιον χτυπά η καμπάνα;
Πάνος Θεοδωρίδης | 04.01.2017 | 03:38
Είμαι πολύ κακός στις προβλέψεις. Δεν ξέρω τον μηχανισμό. Δεν γουστάρω τους προφήτες. Αλλά δε χρειάζεται ειδική αγωγή γι αυτό το σακατλίκι. Υπάρχουν κι άλλοι τρόποι να διαγνώσεις ρήγμα στα ύφαλα του κοινωνικού και πολιτικού βίου.
 
 Όπως, ανοίγοντας τα μάτια, να μετρήσεις με τι ασχολείται η κοινή γνώμη.
 
Στην καθημερινή ζωή, κυκλοφορούν, εκτός από τους τρέχοντες μύθους, και φήμες.
 
Κι όταν τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, οι θεματικές του Τουίτερ, η μέση ενασχόληση των φίλων σου στο διαδίκτυο και η μουρμούρα των υπαρκτών σου φίλων ασχολείται με τις κυβερνητικές κινήσεις και πρωτοβουλίες, είναι καλο να ξέρεις πως η κυβέρνηση δεν πρόκειται να ξεκατσικωθεί.
 
Απεναντίας, είναι καλή ένδειξη μελλοντικής κυβερνητικής αλλαγής, όταν η αξιωματική αντιπολίτευση ανεφοδιάζει τις ειδήσεις συνεχώς με την ορμή της.
 
Εντάξει,σύμφωνοι, ντακόρ και μά΄στα: αυτά τα λεκανομαντικά και «η αίσθηση που έχουμε στα φυλλοκάρδια» δεν αποτελεί σοβαρή μέθοδο πως έχουν βάση αυτες οι εκτιμήσεις.
 
Έλα όμως που πιάνουν και γίνονται πράξη!
 
Από τοτε που θυμάμαι εκλογές, ένα πράγμα έλειπε απο την  ατμόσφαιρα: η έκπληξη.
 
Από τις εκλογές του 1956, που θυμάμαι ατελώς και στα εξήντα χρόνια που ακολούθησαν, ελάχιστες φορές γκλινγκλίνισε το καμπανάκι, γκούρλωσαν οι οφθαλμοί, χτύπησαν το αναλόγιο με την γόβα τους, άκουσα μια αλήθεια που δεν κατέστρεψε τον βίο του πολιτικού που την ξεστόμισε.
 
Εκπλήξεις, για να τελειώνουμε, υπήρξαν βέβαια αρκετές, αλλά στην σειρά εκλογής των κομμάτων και όχι στο κόμμα που επικράτησε.
 
Ας πάμε στο σήμερα.
 
Μπορεί να ακούγεται στεντορείως το «να φύγουν, ας φύγουν, φεύγουν, ξεκουμπίδια» και τα συναφή, αλλά πρέπει να παραδεχτείτε πως στην πρώτη γραμμή των ειδήσεων είναι η Γεροβασίλη, ο Παππάς, ο Σταθάκης, ένα χιονομπαλικόν ατύχημα ή φήμη, η πρωθυπουργική συμπεριφορά, οι αθρόες, μέσω ΕΣΠΑ προσλήψεις, η πιθανή χρηματοδότηση κουλτουρίσιων εικόνων (ανοίξτε κανάλι της βουλης και η έκστασις σας αναμένει...) αλλά οι ανακοινώσεις και οι δραστηριότητες των άλλων κομμάτων, είτε περνάνε στο ντούκου ,ή απορροφώνται από έναν υποψήφιο πρωθυπουργό που αναλίσκεται σε ασκήσεις υπνηλίας των υποψηφίων ψηφοφόρων του.
 
Οι φωνές αναζήτησης «δυναμισμού», στις ηγεσίες, ασφαλής ένδειξη πλήξης του πολιτικού ακροατηρίου αρχίζουν από μουρμούρα για τον Μητσοτάκη, προχωρούν στην φράση «ενωθείτε, κανάγιες» για τους αμέτρητους κεντρογενείς κεντρομόλους και λοιπά και ολοκληρώνονται από την πεποίθηση «αν είχε άλλη ηγεσία η Χρυσή Αυγή, θα έσκιζε!»
 
Η κοινή γνώμη μοιάζει να έχει αποδεχτεί ευγένεια στόχων και καλοδιάθετη ξεκούδουνη απειρία στους κυβερνητικούς.
 
Η πασιφανής, δεινή μαλακία, εύκολα βαφτίζεται «δεν ξέρουν, αλλά θα μάθουν».
 
Και απέχουμε μόλις δύο χρόνια απο τα φρένα και τους δισταγμούς της «Πολιτικής Άνοιξης» που μας εκυβέρνα. Δεν ξεχνιέται ποιος εμπνεύστηκε τον ΕΝΦΙΑ και ποιος απέλυσε κόσμο, η ποιος εγκαινίασε  τους τακτικισμούς επειδή βυθίστηκαν οι ηγήτορες στις ευρωεκλογές.
 
Η επαναπρόσληψη συμβασιούχων και η άνετη προώθησή τους στις τάξεις της επετηρίδας του δημοσίου τομέα γέμισε την τράτα μας την κουρελού την χιλιομπαλωμένη.
 
Και η τοποθέτηση σε επίκαιρες θέσεις αγνώστων με υποθετικά κριτήρια, φτερώνει τις ελπίδες των γονιών να τρουπώσουν  (κατα Βουτσά) τα παιδούδια τους κάπου, κάπως, κάποτε.
 
Δεν θέλει και πολύ μυαλό να υποδυθείς τον Συριζαίο ή τον Συριζιώτη.
 
Δεν είναι εποχή για δημαγωγούς, αλλά για δημοκόπους λέξη δεν λέει η κοινή γνώμη.
 
Που ψάχνει ηγέτες «σέρτικους κι αράθυμους» κι όχι τυραννισμένους από πνευματικές αγωνίες και λοιπές μάντολες ταγούς.
 
Η απάντηση που επιλέγουν, όπως έκαναν πάντοτε, οι Έλληνες, είναι να ακολουθήσουν θρασείς, τζώρες, δυναμικούς και ικανούς να ταπώσουν την άλλη όχθη.
 
Δεν λέω ονόματα.
 
Τα ξέρετε.