• • •
• • •
Georgia Goratsa | 29.03.2017
Maria Petritsi | 29.03.2017
Michael Rodopoulos | 29.03.2017
Λυμεώνας | 29.03.2017
wishwis(h)dom | 29.03.2017
Ο ρήτωρ των πληβείων διεκδικεί το Τριβουνάλιο
Καινοτομίες: νέου τύπου σχόλια!
Πάνος Θεοδωρίδης | 05.04.2014 | 09:00
Ας μιλήσουμε, όπως στα μετεφηβικά μας χρόνια «επί της διαδικασίας». Συγκεκριμένα, για τα σχόλια στις ψηφιακές αναρτήσεις. Ευλόγως σχόλια σε εφημερίδες ή σε πορταλ που μοιάζουν περιοδικά ποικίλης ύλης είναι μεγάλα, αναλυτικά, άνκαι σπανίως περιεκτικά. Ο σχολιαστής αισθάνεται πως τα λόγια του «βαφτίζονται» από το αρχαίο άρωμα της δημοσιότητας περισσότερο από ένα γρήγορο σχόλιο στα προσωπικά η «οικογενειακά» ψηφιακά στέκια. Υποτίθεται πως είναι ένας αναγνώστης, και με αυτήν την ιδιότητα γράφει.
 
 Το ζήτημα δεν είναι εκεί. Τελευταία, που η οξύτητα και οι κομματικες διαφορές χαίνουν, υπάρχει ένα άλλο φαινόμενο που το αφήνω προς μελέτη σε εσάς, τους αναγνώστες:
 
τα σχόλια των συστημικών φύλλων που έχουν και ψηφιακή πλατφόρμα,συχνά παρουσιάζουν έντονα τα χρώματα των κομμάτων που συμπαθούν οι σχολιαστές. Κυρίως των κομμάτων της κυβέρνησης.  Δεν είναι ακριβώς εκφραση γνώμης και μετρημένη ευαρέσκεια ή απαρέσκεια. Πρόκειται για ενίσχυση επιχειρημάτων ,εάν υπάρχει συμφωνία με την ανάρτηση ή ,στους αντίποδες,καταρράκωση παντός πέπουλου τολμά να συμφωνήσει με αυτούς τους αντίποδες.
 
Με δυό λογια, επισημαίνω σχόλια που  γράφονται απο επαγγελματίες. Καθαρά και ξάστερα.
'Οχι τα άρθρα: τα σχόλια. Αυτά που ο χώρος τους δίδεται γιά τον αναγνώστη!
 
Απάδει να παραθέσω δείγματα από αυτό το χαρακτηριστικό ύφος, γι αυτό και επινοώ ένα "περίπου":  
 
ο πρωθυπουργός κύριος Σαμαράς, αγωνίζεται να αποκαταστήσει το καλό όνομα της χώρας στην Ευρώπη και στον κόσμο και είμαστε πολύ αχάριστοι αν δαπανούμε φαιά ουσία για τις αθλιότητες εγκληματιών και αυτονομήσεις στελεχών.
 
Κείμενο που διαθέτει τα ίδια φόντα με έναν κατά παραγγελία πανηγυρικό, ή ένα στημένο γεύμα στο Μουσείο Ακρόπολης. Εχει αυτήν την ιδιότυπη ψυχρότητα και ακρίβεια, μετρημένες και άκρως κατανοητές λεξεις, τοποθετημένες έτσι ώστε να δικαιολογουν τα πάντα.
 
 Το φαινόμενο ήταν παλαιό, αλλα ευδιάκριτο. Υπήρχε σε ραδιόφωνο και τηλεοπτικές εκπομπές για ξενύχτηδες ή για παράξενες δίκες. Συχνά ο παρουσιαστής ήξερε την χροιά της φωνής του «πελάτη» και τον προσφωνουσε με το πρόθεμα μπάρμπα μπροστά από το όνομά του.Και ο μπάρμπας ακκιζόταν επι δίλεπτο, σχολίαζε όπως  σχολίαζε και αποχαιρετούσε με ρητό ή τραγουδάκι. Μίλησε ο λαός, όλοι ευτυχισμένοι.
 
 Όχι πιά.
 
Οι συνηγορίες υπέρ του πρωθυπουργού είναι λάγαρες και συντεταγμένες πολιτικά και γραμμένες θαρρείς από επαγγελματία γραμματικό. Δεν υπάρχει ψόγος, πρόβλημα και αστοχία υλικού. Ένας σχολιαστής που υπεραμύνεται ενός πολιτικού με τον οποίον έχει επαγγελματική σχέση, αλλά και ο έρως παίζεται.
 
Προσωπικά δεν νομίζω πως ο υποστηρικτής των κυβερνητικων αντιλήψεων είναι και ομοϊδεάτης τους.
 
Εξετάζοντας τον κώδικα του Χρύσανθου Λαζαρίδη (που είναι κυρίως προφορικος) και τον πιό αδρό του Φαήλου (που θυμίζει μεσοπολεμικό αρχισυντάκτη μεγάλης εφημερίδας ) μα και τα σημειώματα Μουρούτη στο f/b από πουθενά δεν προκύπτει ότι έχουν λάβει την ευθύνη και τον λαχνό να υπερασπίζονται ανωνύμως  κυβερνητικά έργα, σε τέτοια ψυχρόαιμη αντιμετώπιση.
 
 Εδώ έχουμε μισθοφόρους. Δεν το αναφέρω υποτιμητικα, επειδή ο γραμματικός τεχνίτης πρακτικά μπορεί να διαπραγματευτεί τεράστια γκάμα απόψεων με το λεγόμενο μηδενικό ύφος.
 
Αλλά έτσι συμβαίνει κάτι απρόσμενα φιλοκυβερνητικό: το επίπεδο ύφος, μοιάζει με το τρέχον, καλά διδαγμένο δημοσιογραφικό, όχι αυτό που μαθαίνουν στις Σχολές, αλλά το παραγόμενο υπό την εποπτεία και πίεση των έμπειρων επικεφαλής των εφημερίδων.
 
Το κύτος του λόγου εννοώ, όχι τα στολίδια.
 
 Εάν τα σχόλια έπονται ενός ηπίως φιλοκυβερνητικού άρθρου, διπλασιάζουν το εμβαδόν του φιλοκυβερνητισμού, δημιουργώντας επιπλέον μια «ψύχραιμη ματιά» στον αντίλογο που είναι συνήθως πιό εκρηκτικός,πιό «πάαινε ρε», με προφανείς ανισορροπίες στην τελική εικόνα του άρθρου.
 
Τα ίδια σχόλια σε μια αντιμνημονιακή άποψη, προσγειώνουν και ψυχραίνουν την εν θερμώ αντιμετώπιση των πολιτικών προβλημάτων.
 
Αποτέλεσμα: οι νοικοκυραίοι, αυτοί που φοβούνται τις εκπλήξεις και προτιμούν να αποκεφαλιστούν από γνωστούς και όχι από περαστικούς βαρβάρους, παραμένουν ασυναισθήτως στο μαντρί.
 
 Νομίζω πως είναι μια άκρως επιτυχημένη τεχνική στη σχετική περιοχή του Λόγου και κάθε σχολιαστής μπορεί και πρέπει να εκμεταλλευτεί τούτο το νέο φρούτο που είναι προσώρας πετυχημένο, ώσπου να βρεθεί κάτι άλλο.