• • •
• • •
Auguste Corteau | 26.02.2017
Johannes O'Mayor | 26.02.2017
Stratos Tzitzis | 26.02.2017
To laugh and cry about it all again
Old Boy | 02.01.2017 | 22:53
O Ρίτσαρντ Κέρτις έκανε αρχικά μεγάλη επιτυχία γράφοντας κορυφαίες κωμικές σειρές, γνωστότερες εκ των οποίων είναι η «Μαύρη Οχιά» και ο «Μίστερ Μπιν», και μετά πέρασε από την τηλεόραση στο σινεμά κι από την ατόφια κωμωδία στον κάργα φουλ ρομαντισμό, γράφοντας το πρωτότυπο σενάριο για το υπέροχο «Τέσσερις Γάμοι και Μια Κηδεία», το όχι υπέροχο αλλά όχι κι αντιπαθητικό "Νοtting Hill", διασκευάζοντας σεναριακά το «Ημερολόγιο της Μπρίτζετ Τζόουνς», ενώ έγραψε και σκηνοθέτησε το "Love Actually", το οποίο προβάλλεται κάθε Χριστούγεννα στις τηλεοράσεις, όπως ο «Ιησούς από τη Ναζαρέτ» κάθε Πάσχα.
Επόμενη ταινία που έγραψε και σκηνοθέτησε μετά το "Love Actually", είναι το "Τhe Boat that Rocked", ένα φιλμ για το πειρατικό ραδιόφωνο που εξέπεμπε κυριολεκτικά από καράβια σε διεθνή ύδατα στα μέσα της δεκαετίας του 60 ροκ και ποπ μουσική, η οποία μολονότι σάρωνε παγκοσμίως, μπορούσε να βρει μόνο πολύ μικρή θέση στο BBC. Αν οι αισθηματικές κομεντί του Κέρτις είναι βουτηγμένες ως τα μπούνια, χωρίς ενοχές, χωρίς φίλτρα (αλλά και με πολύ συγγραφικό ταλέντο) στο μέλι, βομβαρδίζοντας τον θεατή με μεγαδόσεις ρομάντζου, έτσι και το "Τhe Boat that Rocked" σε βομβαρδίζει με μεγαδόσεις κλασικών ροκ τραγουδιών, τις οποίες παρουσιάζουν ραδιοφωνικοί παραγωγοί που υποδύονται μορφές όπως ο Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν -ίσως το μεγαλύτερο υποκριτικό μέγεθος των τελευταίων είκοσι πέντε χρόνων και σίγουρα το πιο πρόωρα χαμένο-, ο Μπίλ Νάι, ο Ρις Ίφανς και άλλοι.
Στο πειρατικό αυτό καράβι λοιπόν και στα ήθη της ροκ εντ ρολ επανάστασης ο έρωτας μπορούσε να είναι πολύ λιγότερο αποκλειστικός, ρομαντικός και -γιατί όχι;- συντηρητικός από ό,τι στις μετέπειτα δεκαετίες του "Notting Hill" και του "Love Actually". O Kαρλ δεν είναι ούτε 19 χρονών, είναι άβγαλτος, είναι παρθένος, του φέρνουν στο καράβι μια πανέμορφη νέα, την Μαριάν, εκείνος της τάζει στο πρώτο δίωρο παντοτινή αφοσίωση και έρωτα που δεν θα λήξει ποτέ, πάει να βρει προφυλακτικό και μέχρι να το βρει αυτή έχει πέσει στο κρεβάτι με έναν άλλο παραγωγό. Σμπαραλιασμένος ο Καρλ κάθεται σε ένα πάγκο και κοιτά αποσβολωμένος το κενό. Το "So long Marianne" αρχίζει να παίζει ως μουσική υπόκρουση. Δυο φίλοι του έρχονται να τον παρηγορήσουν. Του φέρνουν τσάι και μπισκότα. Ο Καρλ είναι εντελώς αλλού για να τα αγγίξει. Τότε οι φίλοι του αρχίζουν και τρώνε τα μπισκότα και πίνουν το τσάι που του έφεραν. Ο Καρλ ξυπνάει από το λήθαργό του κι αρχίζει να τσιμπολογά κι αυτός. Παίρνει την κούπα με το τσάι και οι φίλοι του βουτούν μέσα της τα μπισκότα τους. Αρχίζουν και γελούν μαζί, it's time to laugh and cry about it all again. Να, εδώ είναι η σκηνή. Που αν διάβασα καλά είναι σε μεγάλο βαθμό και προϊόν αυτοσχεδιασμού των ηθοποιών. Μπορείτε να τη βάζετε κάθε φορά που θα μελώνετε υπερβολικά με τον ρομαντισμό του τέλους του προηγούμενου και των αρχών αυτού του αιώνα, με τον ρομαντισμό των υπολοίπων ταινιών του Κέρτις. Κάποτε μοιράζονταν τα μπισκότα και το τσάι τους. Και γελούσαν κι έκλαιγαν με όλο αυτό το παιχνίδι, με όλες τις Μαριάν, με όλες τις μοιραίες σχέσεις, με όλη την ιδιοκτησιακή διάσταση του ρομαντισμού, με όλη τη σύνδεση του έρωτα με το μονάχαεγώγιασένα και μονάχαεσύγιαμένα ειδάλλως όλα τα άλλα πόνος και ματαίωση και προδοσία και ερημιά.