05.03.2017
27.03.2017
18.03.2017
25.03.2017
28.03.2017
25.03.2017
28.03.2017
29.03.2017
27.02.2017
22.03.2017
29.03.2017
27.03.2017
27.03.2017
06.03.2017
28.03.2017
25.03.2017
26.03.2017
01.03.2017
• • •
• • •
Georgia Goratsa | 29.03.2017
Maria Petritsi | 29.03.2017
Michael Rodopoulos | 29.03.2017
Λυμεώνας | 29.03.2017
wishwis(h)dom | 29.03.2017
(εκ)δώσαμε, (εκ)δώσαμε!
Ψιλικατζού | 23.07.2014 | 21:39
Μέχρι χθες, το να υπογράψεις με εκδοτικό και δη μεγάλο, ήταν ένα πολυπόθητο κατόρθωμα καθώς μιλάγαμε για συμβόλαιο με ικανοποιητικό κέρδος, μελλοντική δέσμευση, μπόλικη έκθεση, κύρος και δουλειές. Στην πορεία βέβαια, ο μύθος των εκδοτικών γιγαντώθηκε στα κεφάλια μας, με αποτέλεσμα τα συμβόλαια να γίνονται όλο και πιο αστεία σε όλους εκτός από τους συγγραφείς, τους νέους συγγραφείς και τους γουάναμπι συγγραφείς. Χαμπάρι. Τουτέστιν, αυτό με τους εκδοτικούς που ντανιάζεται της μουρλής το πανηγύρι για να εκδοθεί, πρέπει κάποια στιγμή να το απομυθοποιήσουμε. Στ΄αλήθεια όμως.
 
Ουσιαστικά, το πολυπόθητο συμβόλαιο μέχρι χθες, δεν ήταν παρά ένα πασπαρτού συμβόλαιο με συμβολικά ποσοστά, ολοκληρωτική παράδοση πνευματικών δικαιωμάτων τωρινών, μελλοντικών και μετά θάνατον, για το παρόν βιβλίο σε όποια γλώσσα εκδοθεί (τη μετάφραση μάντεψε ποιος θα πληρώσει) άμα γίνει τραγούδι, θεατρικό, ταινία, αμανές ή παντομίμα, για το επόμενο βιβλίο, το μεθεπόμενο και  μερικές φορές για ό,τι γράψεις ισόβια, ακόμη κι αν πρόκειται για αρχικά σε τυρόπιτα.
 
Εν μέρει είχε λογική όλο αυτό, καθώς το να γράφεις γενικώς ήταν αμπαλαρισμένο με δέος, όμως όπως θα έχεις ήδη υποψιαστεί για τα πολύ σεβάσμια πράγματα σ’ αυτόν τον κόσμο, είτε αφορούν αέρα κοπανιστό είτε χοντρή χαμαλοδουλειά και χωρίς φράγκα και αφού κάποιος πρέπει να την κάνει, την αμπαλάρουμε με φιόγκους και άστον να λυσάει να μπλεχτεί.
 
Όλα αυτά μέχρι χθες. Και όταν λέμε χθες, έλεος για όνομα και ξεκολλάτε, έχουνε περάσει είκοσι χρόνια που η γραφή και δη η δημόσια γραφή είναι το πιο εύκολο πράγμα του κόσμου άμα το γουστάρεις. Φορ φακζ σέικ και τουίστ και ρόκ εν ρολ, κάνε μια μετάφραση τί σημαίνει σήμερα υπογραφή σε εκδοτικό οίκο. Βάλτα κάτω και θα δεις ότι μόνο στους εκδοτικούς και στα μαιευτήρια τέτοια βλακεία. Πας σαν το αρνάκι και χαρίζεις τα λεφτά, τα δικαιώματα, την εικόνα και την χοντρή δουλειά του βιβλίου σου, καθώς και τα βιβλία που ίσως γράψεις στο μέλλον, μόνο και μόνο για το θεαθήναι.
 
Και το πιο παράλογο; Όσα πιο πολλά παραχωρήσεις τόσο πιο χαρούμενος είσαι. Κατά τ’ άλλα συγγραφέας και υποτίθεται σου κόβει. Γιατί σοβαρά τώρα, αν σκεφτείς αυτά που σου προσφέρουν σε σχέση με αυτά που μπορείς εσύ πλέον να προσφέρεις στον εαυτό σου, πρέπει να είσαι μεγάλος άσχετος, μεγάλος χιπστεράς ή μεγάλος τεμπελχανάς για να τα δεχτείς. ΟΚ, παίζει και η σπάνια περίφτωση ένας-δυο εκδοτικοί να είναι εντάξει. Μιλάμε για ένα τρία, άντε τέσσερα τοις εκατό. Βία.
 
Το άλλο μεγάλο επιχείρημα για την κυριαρχία των εκδοτικών στις μέρες μας, έχει να κάνει με την καταξίωση και την αξιοκρατία. Είναι νομίζουν διαφορετικό ο κάθε “κακομοίρης” να εκδίδεται μόνος του και να γεμίζει τον τόπο βλακείες κι άλλο να σε διαλέγουν, να σε περνάνε κόσκινο διορθωτάδες, να σε ζωγραφίζουνε, να σε γυαλίζουνε και να σε πλασάρουνε με ούγια. Δηλαδή εσύ γράφεις εγώ πουλάω, εσύ υπογράφεις, εγώ σε κάνω μάγκα, εσύ μένεις με το μάγκας και εγώ με τα λεφτά. Για κάποιους είναι γουίν-γουίν. Για μένα είναι η επιτομή του λούζερ.
 
Αυτό που έχω να πω, είναι σταματήστε επιτέλους να (μας) ψαρώνετε. Ναι, ισχύει πως οι περισσότεροι που εκδίδονται με τον παραδοσιακό τρόπο νιώθουν πως έχουν ήδη καταξιωθεί και πως με την ταμπέλα “συγγραφέας” αυτομάτως συνεπάγονται ένα κάρο πράγματα για τους ίδιους, το ταλέντο και το μέλλον τους που όμως τελικά δεν συνεπάγεται τίποτα. Νάδα. Ναι, υπάρχει χαρά και περηφάνεια και ευγνωμοσύνη για τους ανθρώπους που σε ξεχώρισαν και θέλουν να επενδύσουν πάνω σου αλλά φτύσε λίγο τα μπούτια σου και ξαναπροσγειώσου, όλα αυτά διαρκούν λίγους μήνες και αν. Κυρίως, αν.
 
Βασικά, αυτό που προσπαθώ να πω τόση ώρα είναι πως δεχόμαστε να αγοράσουμε πανάκριβα την ταμπέλα του συγγραφέα επειδή μας έπεισαν ότι κοστίζει τόσο, κι ενώ θα έπρεπε να ζούμε ζωή χαρισάμενη, άντε απλά να ζούμε οι μέτριοι ή έστω να βγάζουμε κάτι έστω για το γαμώτο οι ανθυπομέτριοι από τη δουλειά αυτή, τελικά αυτό που κάνουμε είναι να στολιζόμαστε όλοι μια αρμαθιά άδεια και φωνακλάδικα τενεκεδάκια που σέρνουμε σα λατέρνες εσαεί.
 
Και βάλε μέσα σ’ όλα αυτά και την Ομερτά. Να είναι έτοιμος να σου ξεκολλήσει ο εγκέφαλος από το γράψιμο γιατί ξαφνικά αποφάσισαν πως τους λείπει καμιά σαρανταριά χιλιάδες λέξεις, να γανιάζεις να εξηγήσεις στους διορθωτές σου ας πούμε, τί είναι lol και ότι γράφεται lol και όχι l.o.l. παρόλο που είναι “ακρωνύμιο”, να μην έχεις δει δεκάρα τσακιστή, να τρέχεις από πανηγύρι σε πανηγύρι, και στο παραμικρό κιχ, να τρως μια χλαπάτσα ΝΑ και μάλιστα από τους (πανευτυχείς) ομοιοπαθείς: “καλά, δεν ντρέπεσαι που τολμάς κιόλας και μιλάς; Δεν ντρέπεσαι εσύ που έγραφες τσάμπα, σου κάνανε τη χάρη να σε προωθήσουνε (sic) και τώρα ζητάς και λεφτά;
 
Σήμερα λοιπόν, αγαπητοί “συνάδελφοι” απαντώ: όχι, δεν ντρέπομαι. L.O.L.
Σύντομα, τα βιβλία μου θα διατίθενται τις εκδόσεις ΜουάTηςIδίας. Όσοι πιστοί, και τα τέτοια.  :)
 
 
Περάστε να σας τα πει κι ο συνάδελφος.
 
μπότομ λάιν ΚΡΑ.-
 
 
Με αφορμή την επανάκτηση της συγγραφικής μου ελευθερίας και την πολυπόθητη λύση των συμβολαίων μου με τους εκδοτικούς μου οίκους. ξανα-l.o.l.