05.03.2017
27.03.2017
18.03.2017
25.03.2017
28.03.2017
25.03.2017
28.03.2017
29.03.2017
27.02.2017
22.03.2017
29.03.2017
27.03.2017
27.03.2017
06.03.2017
28.03.2017
25.03.2017
26.03.2017
01.03.2017
• • •
• • •
Georgia Goratsa | 29.03.2017
Maria Petritsi | 29.03.2017
Michael Rodopoulos | 29.03.2017
Λυμεώνας | 29.03.2017
wishwis(h)dom | 29.03.2017
Βίβα Λα Ρεζολουθιόν
Ψιλικατζού | 02.01.2015 | 11:18
Λίγο μετά τις πρώτες ανάσες του χρόνου, ένα τσικ πριν τις εκλογές, νομάς σε νέα πόλη για αυτή τη χρονιά, ακόμη σε άλλη χώρα. Μένω για πρώτη μου φορά σε πολυκατοικία και μάλιστα χαρντκορίλα των δεκαοχτώ οικογενειών. Αν εξαιρέσεις τα δεκαεφτά πάρτυ της πρωτοχρονιάς, μια χαρά της πουτάνας γίνεται. Το μοναδικό μαγαζί της περιοχής είναι ψιλικατζίδικο και λέγεται “ποτάμι” που λόγω έλλειψης χειμώνα ελπίζω να μην ανακαλύψω σύντομα γιατί επιλέξανε αυτό το όνομα, ενώ το τοπίο τριγύρω είναι γεμάτο χωράφια, γκρεμούς, συγκλονιστικά σπίτια και γιγάντιες φραγκοσυκιές. Αυτό το τελευταίο, μη ρωτάτε δεν ξέρω από πού προέκυψε τέτοιο σουξέ τα φραγκόσυκα εδώ. Ή μάλλον παίζει να τα ‘χα συνδέσει εγώ με πέτρα και ελιές και άνυδρα μανιάτικα σοκάκια και μου φαίνεται πολύ εξωγήινο να τα βλέπω μέσα σε γρασίδια ή να στολίζουν βιλάρες.
 
Σε απόσταση αναπνοής, μια λίμνη με θεόχοντρες πάπιες και επιπλέουσες φραντζόλες και μερικά ακόμη αξιοπρεπέστατα πάρκα. Τα υπόλοιπα όμως όπως τα ήξερα, μόνο στο πιο πρωτευουσιανέ. Της πουτάνας από λεμονιές, το κατακεφαλήν αυτοκίνητο πρέπει να ‘χει φτάσει στο 4, παίζει να είμαι η μόνη που περπατάει στους δρόμους ενώ πάλι όλοι μου λένε καλημέρα γιατί νομίζουν ότι για να περπατάω είμαι της γειτονιάς και σίγουρα κάπου εκεί γύρω θα έχω αφήσει το αυτοκίνητο.
 
Όπως όλα δείχνουν με λίγα λόγια, πλησιάζει επιτέλους η στιγμή που θα μου επιτραπεί να απολαύσω ξανά λίγη πολυπόθητη ρουτινίτσα. Απ΄αυτήν που αγοράζεις φυτά γιατί ξέρεις ότι θα τα ποτίζεις, που σετάρεις το ξυπνητήρι σου ΔΕ-ΠΑ γιατί υπάρχει περίπτωση να σε πάρει έστω μια φορά ο ύπνος, απ΄αυτήν που θυμάσαι να βγάλεις τον κιμά να ξεπαγώσει, που ξέρεις το πρόγραμμά σου τόσο ώστε να σου επιτρέπεται να κλείσεις εισιτήρια για ό,τι θες, ακόμη και για μήνες μετά. Σχεδόν με βλέπω να αράζω τα πόδια στον καναπέ του νέου σπιτιού που σύντομα θα το νιώθω “μου” και να βουλιάζω στις ταινίες, στον υπολογιστή μου και στην κουβέντα για τα νέα χνώτα, τις νέες δουλειές, την κλασική γκαντεμιά των τελευταίων ημερών του χρόνου που έκανε πάρτυ στο νέο σπίτι, παίζοντας με το ψυγείο, το θερμοσίφωνο, τις θεόκοντες κουρτίνες και το κρεβατάκι των παιδιών.
 
Εκλογές λέει στην Ελλάδα και κρύο και ατυχήματα σε πλοία με νεκρούς λαθραίους και μη. Ελπίδα λέει μα και αιθαλομίχλες, φοβισμένες Ευρώπες, λιτότητα και εκτάκτως γεμάτα γιορτινά τραπέζια για εκατοντάδες άστεγους και φτωχούς. Τα νιώθω όλα τόσο πολύ δύσκολα που πασχίζω να τα κάνω ακόμη πιο μακρινά, θάβοντάς τα κάτω από τόνους λεμόνια, κακαριστά Χριστούγεννα, μια νέα ηλιόλουστη χρονιά, κι όχι απαραίτητα όλα καλά, τα φωτισμένα βουνά με τα φεγγάρια και τ’ αστέρια και οι φραγκοσυκιές με κάτι αγκάθια ΝΑ χώνονται κι αυτά επιβλητικά στο σωρό. Έφτασε όμως η χρονιά να κάνω ειρήνη με μένα κι επιτέλους να δεχτώ πως τη δύναμη να αλλάξω όσα δεν μπορώ, θα την χαλαλίσω στα δικά μου θέλω κι όχι σε όσα μου πούλησαν άξια για να αναλωθώ. Κι αν δεν μπορώ, θα αλλάζω τις πίστες και όχι εμένα. Μέχρι να βρω εκείνη που θα αξίζει. Αλλιώς, χωματερή.
 
Η πόλη άγαρμπα στολισμένη και η μικρή καταχαρούμενη, μας δείχνει συνέχεια το βουνό με την φωτισμένη τουρκική σημαία, νομίζοντας ότι το στολίσανε χριστουγεννιάτικα κι αυτό. Κάποτε, οι γιορτές ήταν γεμάτες φίλους, τα καλά μας ρούχα, φαί της προκοπής, τράφικ και σόγια. Τώρα είναι μόνο φαί της προκοπής, τράφικ, παπούς γιαγιά για λίγο και πιτζάμες, όμως μου αρκεί. Για δύο βασικούς λόγους που θα ήθελα τρία ίντερνετ για να στους χωρέσω ή λίγα μόνο δευτερόλεπτα αν είχα όρεξη να σου ανεβάσω τα κακαριστά τους mp3. Νομίζω πως φέτος κατέληξα: πολύ γέλιο, μεγάλες αγκαλιές, συνεχόμενος ύπνος, ρουτίνα. Κυρίως ρουτίνα. Η συνταγή μου για ένα γαμιστερό 2015.

Καλή Χρονιά Ρεμάλια.  :)