05.03.2017
27.03.2017
18.03.2017
25.03.2017
28.03.2017
25.03.2017
28.03.2017
29.03.2017
27.02.2017
22.03.2017
29.03.2017
27.03.2017
27.03.2017
06.03.2017
28.03.2017
25.03.2017
26.03.2017
01.03.2017
• • •
• • •
Georgia Goratsa | 29.03.2017
Maria Petritsi | 29.03.2017
Michael Rodopoulos | 29.03.2017
Λυμεώνας | 29.03.2017
wishwis(h)dom | 29.03.2017
Φακ(τ)
Ψιλικατζού | 10.12.2014 | 08:55
Η μοναδική μου ελπίδα για την μετά κρίσεως εποχή ήταν να απαληφθεί η λέξη “πιστεύω” από τα στόματα και τα χέρια όλων γύρω μου. Πίστευα πως η αναγκαστική παρακμή και οι παρακμιακοί που φέραμε στον τόπο μας μαζί με τα φωνακλάδικα τενεκεδάκια που κολλήσανε πάνω μας θα έδινε ένα τσικ στη σκέψη, θα βοηθούσε να μετράμε δεδομένα και να μη βασιζόμαστε μόνο στην όποια πίστη. Και δεν αναφέρομαι στη θρησκευτική.
 
Αντίθετα τα συναισθήματα θα τα επικαλούμασταν πάλι μόνο για τα αληθινά ανθρώπινα αυτή τη φορά, αυτά που είναι προορισμένα να λειτουργούν και να αφυπνίζουν με το συναίσθημα. Αυτά τα λίγα. Νόμιζα. Θα λέγαμε “πιστεύω” και θα κοτσάραμε δίπλα θετικό αέρα, έμπνευση και όλα όσα πρέπουν σε ένα πιστεύω. Θα λέγαμε “ξέρω”, “θέλω”, “πρέπει”, “μπορώ”, “γνωρίζω” και αυτόματα δίπλα θα έμπαινε έστω ένα δεδομένο, ένα στοιχείο, ένα γεγονός, ένα νούμερο. Δεν έγινε όμως τίποτε τέτοιο. Αντίθετα, ισοπεδωμένοι εγκεφάλοι πλημμύρισαν συναίσθημα και αδυνατούν πλέον να σκεφτούν και να πορευτούν έστω με μικρές πιθανότητες να επιβιώσουν ανθρώπινα. Σχεδόν υπνωτίζονται από λέξεις κλειδιά που χρησιμοποιούνται κατά ριπάς και επίσημα θα δεις στο γκουγκλ πλάνερ να προτείνονται για διαφήμιση και περισσότερα κλικ. Ντουγρού στους εγκεφάλους.
 
Παίζουμε πασούλες με επιχειρήματα και σουτάρει ο φόβος, το μίσος, ο θυμός, η λατρεία, η πίστη. Ο “ψόφος” για πρώτη φορά φιγουράρει ανάμεσα σε καρδούλες και “respect”. Μηδενική ανοχή, μηδενική ικανότητα ανάλυσης και υπό του μηδενός βιωσιμότητα σε οτιδήποτε υποστηρίζεται με θέρμη για το αύριο. Αν τα κάνεις φίλε πουτάνα, μπουρδέλο θα είμαστε και αύριο. Αν δεν τα κάνεις πουτάνα, πάλι μπουρδέλο θα μείνουμε. Και προφανώς δεν παίζει να κάνεις κάτι λιγότερο θεαματικό, χωρίς το “πουτάνα”.
 
Βλέπω το βάρος μερικών λέξεων να πάχυνε και να γιγάντωσε τόσο που έγιναν τόσο εντελώς σημαντικές, σχεδόν σύμβολα, σημαντικότερα όμως από τα συμβολιζόμενα. Οι “άνεργοι”, οι “απεργοί”, οι “συνταξιούχοι”, οι “δημόσιοι” και οι “συμβασιούχοι” είναι λέξεις που περιγράφουν μια κατάσταση κι απ’ τη μια κι απ΄την άλλη, κι όχι ματσάκι για να χρησιμοποιήσεις το διαρκείας μαζί με τους άλλους φίλους οπαδούς.
 
Κυρίως βλέπω μια γενικευμένη μπλογκοποίηση, δουλεύουμε δηλαδή μια χαρά τα εργαλεία για να βρούμε επιχειρήματα υπέρ ή κατά σε οτιδήποτε, αρκεί να δώσουμε αβάντα σε εκείνους που από πριν μας έχουν κερδίσει και εκείνα που από πάντα πιστεύαμε σωστά και όχι αυτά που απαραίτητα είναι. Η μαγεία του να αφήσεις κάποιον να σε πείσει με τα επιχειρήματά του ή να προσπαθήσεις εσύ, χάθηκε φοβάμαι δια παντός. Καθώς και η μαγεία να αλλάζεις θέσεις εξελισσόμενος. Αλλά τί λέω, αυτό το τελευταίο είναι σχεδόν ντροπή. Και φτάσαμε τώρα στη στιγμή που όλοι είμαστε κατασταλαγμένοι, σίγουροι και ήσυχοι για το Διαχρονικό Δίκιο μας. Πολλοί ήδη προχώρησαν στο επόμενο λογικό βήμα και βαφτίστηκαν σταυροφόροι πανέτοιμοι για το ντου στους αλλόπιστους.
 
Ευτυχώς λίγο πριν το μεγάλο μπραφ εντοπίζω ένα φωτάκι στο τούνελ. Ένα κάτι να μας ενώνει. Είτε είσαι με τον Ρωμανό είτε με τον Σαμαρά, είτε με τη Διαβάτη ή το Ρουβά, είτε με τη Μαντά ή τον Τριβιζά, όλοι μα όλοι σιχαινόμαστε τα πρωτόγονα κολλημένα τομάρια της Ανατολής. Το μίσος μας είναι γιγάντιο ενάντια στους πρωτοεμφανιζόμενους φανατισμένους βάρβαρους που αποκεφαλίζουν, βασανίζουν, απειλούν, φοβίζουν κι όλα στο όνομα μιας τυφλής πίστης. Oh wait...